บทที่ 1437 ตรุษจีนแล้ว

ตรุษจีนที่28 คนที่อยู่เรือนรอง ในที่สุดก็รอการมาถึงของคู่สามีภรรยา

แสงดาว “แล้วจะฉลองตรุษจีนยังไง? คือจะฉลองตรุษจีนที่30ที่นี่ แล้วค่อยไปที่เมืองหลวงหรือ?”

เธอคิดถึงปัญหาข้อนี้ขึ้นมา

เส้นหมี่ไม่สามารถตัดสินใจได้ จึงหันไปมองชายหนุ่มที่กำลังทานอาหารอยู่บนโต๊ะ

ด้วยความต้องการของพวกเขา แน่นอนว่าอยากจะฉลองตรุษจีนกันที่นี่ แต่ก็ไม่สามารถเพิกเฉยต่อตระกูลเทวเทพได้ เพราะม็อกโก และแสนรักต่างก็เป็นคนตระกูลเทวเทพอยู่แล้ว

คุณท่านคนนั้น ก็ตั้งตารอคอยให้หลานๆไปหาอยู่

“เธอกับม็อกโกกลับกันไปก่อนเถอะ”

สุดท้ายแสนรักก็ถอยให้ ให้แสงดาวพาหนูดาราไปฉลองตรุษจีนที่เมืองหลวง

เมื่อแสงดาวได้ยินดังนั้น ก็หน้าย่นขึ้นมาทันที

ทำไมต้องเป็นเธอด้วย?

พวกเธอไปไม่ได้หรือ?

เธอรู้สึกไม่ค่อยพอใจนัก แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไร กับการจัดแจงของน้องชาย

และแล้วเมื่อคณาธิปและเชียนหยวนล๋ายเย่กลับมา ทุกคนก็ทานอาหารพร้อมหน้าพร้อมตากันในคืนที่29นี้ จากนั้นแสงดาวก็พาหนูดารากลับไปที่เมืองหลวงกับม็อกโก

ส่วนแสนรักและเส้นหมี่ รอให้ผ่านวันที่30 วันที่1จะเดินทางไปที่เมืองหลวง

เมื่อเชียนหยวนล๋ายเย่ได้ยินดังนั้น ก็ดีใจอย่างมาก เธอยังไม่เคยฉลองวันตรุษจีนในประเทศนี้ เห็นว่าวันที่30นี้มื้อเที่ยงจะทานที่เรืองรอง และมื้อเย็นจะทานที่คฤหาสน์หิรัญชา เธอจึงตื่นตั้งแต่เช้าตรู่

“ที่รัก วันนี้ฉันจะไปช่วยพี่สาวนะ ตอนเที่ยงมีคนจะไปทานอาหารที่บ้านพี่เยอะเลย น่าจะมีเรื่องต้องทำเยอะค่ะ”

“แต่เธอต้องไปซื้อของอีกไม่ใช่หรือ?”

คณาธิปเองก็ตื่นแล้ว กำลังให้อาหารปลาทองสองตัวในตู้ปลาอยู่ เมื่อได้ยินดังนั้นก็หันหน้ามองเธอ

จริงด้วย เธอลืมเรื่องนี้ไปสนิทเลย

เด็กสาวรีบวิ่งกลับไปยังห้องนอนของพวกเขา จากนั้นก็เอากระดาษจดที่เมื่อวานได้เขียนรายการไว้แล้วลงมา

สิ่งนี้ ที่จริงแล้วเธอไปขอให้พี่ภาสอนให้พิเศษเลย เป็นวันปีใหม่แรก และครอบครัวเล็กๆ ของพวกเขาจำเป็นต้องซื้อของอะไรบ้าง เพื่อให้มันนำมาซึ่งความสุขต่างๆ

เชียนหยวนล๋ายเย่มองดูอย่างละเอียด

“ที่รัก นี่คืออะไรหรือ? จะไปซื้อของพวกนี้ได้จากที่ไหนหรือคะ?”

เธอชี้สิ่งที่พี่ภาเขียนไว้ให้

คณาธิปรับมาดู

โคลงคู่จีน โคมไฟสีแดง ดอกไม้ปีใหม่ ตัวอักษรฟู๋......ฯลฯ ได้บอกทุกสิ่งที่เป็นธรรมเนียมสำหรับฉลองตรุษจีนแก่เด็กสาวหมดแล้วจริงๆ

ทันใดนั้นคณาธิปก็รู้สึกหัวใจถูกอะไรเติมเต็ม เขาจับกระดาษใบนั้น เป็นครั้งแรก ที่มีความรู้สึกอยากจะซื้อของพวกนี้กลับมาด้วยตนเอง

ราวกับเด็กที่เห็นเสื้อผ้าใหม่ๆที่ตนเองชื่นชอบ

มันนานมากแล้วที่ไม่ได้เป็นแบบนี้

“ถ้างั้น เราไปซื้อด้วยกันไหม?”

“หา?”