บทที่ 158 ถูกพากลับคฤหาสน์หลังเก่าแล้ว

“พ่อ พ่อใจเย็นฟังผมพูดก่อน จู่ๆพ่อก็มาเอาเด็กสองคนนี้ไป แบบนี้ถ้าเธอรู้ เธอก็จะโกรธได้ ก่อนพ่อพาไป บอกพวกเราก่อนไม่ได้หรือไงล่ะ？”

“หมี่เธอบอกไว้นานแล้วจะมาลูกมาเจอฉัน ฉันรออยู่สองวัน สองวันนี้ไม่เจอใครเลย นี่ไม่ใช่ที่แกคอยปิดไว้หรือว่ายังมีเหตุผลอื่นอีก？”

จากนั้นคุณท่านนี้ก็ตบดัง“แปะ”แล้ววางสาย

แสนรักโกรธแทบตาย

ถูกต้อง ในสายตาชายชรา เขากับยัยนั่น เขาเป็นคนเลวเสมอ ส่วนเส้นหมี่ ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ก็ไม่ผิด

แสนรักอดกลั้นความโกรธไว้ สุดท้ายได้แต่เร่งความเร็วไปที่คฤหาสน์หลังเก่า

เขาต่อต้านเรื่องนี้อย่างรุนแรงขนาดนี้ ที่จริงแล้วที่มีเหตุผล แน่นอนว่าเพราะเส้นหมี่เพิ่งทำเรื่องราวให้ใหญ่โต กว่าเขาจะให้เธอพาลูกกลับมาดีๆนั้นไม่ง่ายเลย

ถ้าตอนนี้ มีอะไรไปกระตุ้นเธออีก เขากลัวจริงๆว่าเธอจะทำแบบนี้อีก

และตอนนี้เอง ยัยผู้หญิงบ้านี่ ใครจะไปรู้ว่าเธอจะทำอะไรอีก？

และก็ ยังมีคิวคิว

คิวคิวเขาไม่เคยเห็นปู่ และไม่เคยกลับไปที่คฤหาสน์หลังเก่า จู่ๆมารับเขาไป เขากลัวว่าเขาจะไม่ชิน แล้วทำเขาตกใจกลัวได้

ยังไง เขาก็เป็นแค่เด็กอายุห้าขวบ

แสนรักเหยียบคันเร่งต่อไปอีกสองสามนาที

และตอนนี้ ก็อยู่หน้าประตูคฤหาสน์หิรัญชา

อุตสาหกรรมของตระกูลหิรัญชา ที่จริงแล้วก็เหมือนวันนั้นตอนที่อยู่วิลล่าคริส รินจังบอกว่าวิลล่าใหญ่มาก จากนั้นชินจังก็พูดว่าตระกูลหิรัญชาใหญ่กว่า วิลล่าคริสเป็นสิบที่ก็เทียบไม่ได้

คิดว่า ที่เขาพูดไม่ใช่เรืองรอง แต่เป็นคฤหาสน์หิรัญชา

คฤหาสน์หลังเก่าของตระกูลหิรัญชานี้ มีมาตั้งแต่สมัยราชวงศ์ชิง ถือเป็นบ้านโบราณที่แท้จริง มูลค่าทางการตลาดสูงถึงหลายพันล้าน ในเมืองA เรียกได้ว่าอสังหาริมทรัพย์ที่ไหนๆ ก็ไม่มีค่าเท่ามัน

จู่ๆคิวคิวกับชินจังสองคนนี้ถูกพามาที่นี่ พอเห็นบ้านหลังโตแบบคนรวยที่มีสถาปัตยกรรมแบบแกะสลักลวดลาย ชินจังกลับไม่เป็นไร เพราะโตมาจากบ้านนี้

แต่พอคิวคิวเห็นบ้านโบราณที่ไม่เคยเห็นมาก่อนนี้ จู่ๆก็ไม่อยากเข้าไป

เขารู้สึกว่าน่ากลัวเล็กน้อย

“ทำไมเหรอ？หลานคนดีของปู่ ทำไมไม่เข้าไปล่ะ？นี่บ้านหลานไง พวกเรารีบเข้าไปดีกว่า ดีไหม？”

คุณท่านเห็นหลานชายคนเล็กไม่ขยับ ก็รีบเข้ามาเอาใจด้วยตัวเอง

แต่คิวคิวก็ยังไม่ขยับ

ชินจังเห็น ใจก็เต้น เข้ามาจูงมือเล็กๆของน้องชายไว้：“ไม่ต้องกลัว”

จากนั้นเขาก็จูงเขาเข้าไปข้างใน คิวคิวจึงตามเขาเข้าไป

“มาแล้วๆ หลานชายคนเล็กของพวกเราอีกคน ในที่สุดก็มาแล้ว！！”

“จริงเหรอ？ฉันดูสิๆ”

“ฉันด้วย——”