บทที่ 28 เธอขวางเขาไว้อยู่หน้าประตูห้องนอน

“คุณเป็นใคร? ใครให้คุณเข้ามา?”

ตอนที่เธอจ้องมองรองเท้าแตะคู่นี้อย่างควบคุมอารมณ์ได้ยากแล้วนั้น จู่ๆทางด้านหลังก็มีเสียงดุๆของใครคนหนึ่งดังขึ้นมา

เส้นหมี่ได้ยินแล้ว ถึงได้ตื่นขึ้นมาจากภวังค์นี้

“อา? ฉันเป็น....ฉันเป็นคนที่จะมาดูอาการของท่านประธานของพวกคุณค่ะ ตอนนี้เขาอยู่ในบ้านไหม?”

เธอรีบเก็บอารมณ์ของตัวเองไป หลังจากนั้นก็หันมามองคนที่ปรากฏตัวขึ้นมาทางด้านหลังเธอ

เป็นคนรับใช้คนหนึ่ง อายุประมาณสี่สิบกว่าปี เวลานี้ หลังจากที่เห็นเส้นหมี่เข้ามาโดยพลการแล้ว สีหน้าของเธอก็เปลี่ยนไปดูแย่ขึ้นมา

“จะมาดูอาการของคุณผู้ชายเรา? ทำไมฉันถึงไม่ได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย?”

“อา? ไม่เลยเหรอคะ? ฉันคือคนที่ผู้ช่วยที่บริษัทคุณผู้ชายของพวกคุณเรียกให้มา เขาไม่ได้บอกพวกคุณเหรอ? ถ้าไม่อย่างนั้น คุณลองไปถามคุณผู้ชายของคุณก่อนก็ได้ค่ะ เขาคงจะรู้”

เส้นหมี่รีบหยิบยกเคมีขึ้นมา

แต่ คนรับใช้คนนี้ก็ยังคงมีท่าทางไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูด จนกระทั่งไม่นานนัก คนที่อยู่ข้างบนก็ได้ยินการความเคลื่อนไหวทางด้านล่าง จึงออกมา

“เส้นหมี่? ใครให้คุณมา?”

แสนรักยืนอยู่ตรงบันได เส้นผมยังคงเปียกชื้นอยู่ ร่างสูงและยืดตรงสวมเพียงชุดอยู่บ้านทั่วๆไปเท่านั้น เสื้อผ้าฝ้ายคอวีสีเทาอ่อน ด้านล่างเป็นกางเกงลำลองสีขาว เขาดูมีความรู้สึกเกียจคร้านและว่างแบบนั้น

แต่ก็ไม่ได้ส่งผลกระทบต่อพลังของทายาทตระกูลผู้สูงศักดิ์ที่แพร่กระจายออกมาจากภายในของเขาเลยแม้แต่นิดเดียว

เส้นหมี่มองผู้ชายคนที่ออกมาแล้ว ก็รู้สึกอึ้งไป : “ผู้ช่วยเคค่ะ ไม่ใช่ว่าเขาบอกว่าคุณต้องการจะให้ฉันมารักษาอาการของคุณเหรอ?”

“เค? เส้นหมี่ เขาโกหกก็ต้องมีระดับหน่อยหรือเปล่า? คุณรู้สึกว่าจะเป็นไปได้อย่างนั้นหรือที่ผมจะออกคำสั่งแบบนี้?”

ใครก็คิดไม่ถึงว่าผู้ชายคนนี้อ้าปากมาก็จะปฏิเสธแล้ว อีกทั้ง เป็นเพราะ “คำโกหก”ของเส้นหมี่ เดิมทีใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ได้มีสีเลือดฝาดอยู่แล้วนั้น ก็มีความโหดร้ายปรากฏขึ้นมาทันที

เส้นหมี่รู้สึกงุนงง

ไม่ใช่สิ เคมีมาหาเธอแล้วพูดกับเธอจริงๆ เมื่อครู่นี้เขายังมาส่งเธออีกด้วย

ไม่สิ ถ้าหากเป็นเจตนารมณ์ของผู้ชายคนนี้จริงๆ ถ้าอย่างนั้นตอนที่เพิ่งเข้ามา ผู้ช่วยคนนี้ก็คงไม่ให้เธอเข้ามาคนเดียวอยู่แล้ว ดังนั้นเธอถูกเขาหลอกแล้วจริงๆอย่างนั้นเหรอ?!!

เส้นหมี่รู้สึกตกใจขึ้นมาทันที

“ทำไม? โดนผมเปิดโปงแล้ว?พูดไม่ออกเลยอย่างนั้นเหรอ?”

แสนรักเห็นอาการที่แสดงออกมาของเธอแล้ว ในดวงตาที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็นคู่นั้นของเขา มีความเยาะเย้ยเพิ่มขึ้นมาอีกด้วย แล้วก้าวเท้าเดินลงมาจากข้างบน

เส้นหมี่ : “…….”

ความสับสนวุ่นวายที่เกิดขึ้นในทันทีนี้ ทำให้เธอถอยหลังไปอย่างไม่สามารถควบคุมได้