บทที่ 29 แด๊ดดี้ ผู้หญิงจะต้องปลอบใจนะ!

คือชินจังนั่นเอง!

ใครๆก็คิดไม่ถึงเช่นกัน ว่าเขาจะออกมาในเวลานี้

ลักษณะท่าทางในสถานการณ์ที่ตึงเครียดของเส้นหมี่อ่อนลงมาในทันที เธอเงยหน้าขึ้นไปมองเด็กคนนี้ รอยยิ้มปรากฏขึ้นอย่างเซอร์ไพรส์

“ชินชิน ลูกออกมาทำไม? เสียงดังไปถึงเราใช่ไหม?”

“คิดว่ายังไงล่ะครับ?”

ชินจังไม่ปฏิเสธ ใบหน้าเล็กที่ดูเท่ห์ ก็เต็มไปด้วยอารมณ์ที่รู้สึกรำคาญหลังจากที่ถูกรบกวน

เส้นหมี่เห็นแล้ว ยังจะมีความคิดที่จะไปทะเลาะกับผู้ชายหมาๆคนนี้อีกเสียที่ไหนกัน เธอรีบเดินมาตรงหน้าของเด็กคนนี้ : “ขอโทษด้วยนะครับชินชิน ดึกขนาดนี้แล้วยังรบกวนหนูอีก หนูวางใจได้เลย เราจะไม่เสียงดังกันอีกแล้ว หนูรีบกลับไปนอนเถอะครับ ไม่ได้ใส่เสื้อคลุมมาด้วย จะหนาวเอาได้ รีบกลับไปเถอะ”

พูดเป็นน้ำไหลไฟดับ คือแม่แท้ๆอย่างไม่ต้องสงสัยเลย

แต่ชินจังกลับไม่ได้อยากจะคุยกับเธอเลยเสียด้วยซ้ำ

เขายืนอยู่บนชั้นนี้ มองมายังแด๊ดดี้ของเขาด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม : “แด๊ดดี้ ไม่สบายก็ห้ามเลี่ยงหมอ นี่แด๊ดดี้พูดกับผมเองนะ ตอนนี้หมอมาถึงบ้านแล้ว ทำไมแด๊ดดี้ไม่ให้ดูครับ?”

“อะไรนะ?”

แสนรักรู้สึกอึ้งไป คาดว่าคงคิดไม่ถึง ว่าจู่ๆลูกชายจะมาเปิดฉากรบกับตัวเอง

“ถ้าแด๊ดดี้ไม่หา ต่อไปก็อย่าหวังว่าผมจะไปหาเหมือนกัน!”

ประโยคเย็นชาขนาดนี้ เด็กน้อยจ้องมองพิจารณาแด๊ดดี้ของเขาแล้วก็หันหลังเดินกลับไป!

เส้นหมี่ตกตะลึงตาค้างจนพูดไม่ออก!

ลูกชาย ทำไมหนูเก่งขนาดนี้?!

แสนรักที่อยู่ทางนี้ใบหน้าหล่อเหลาก็ดำเป็นก้นหม้อเลยด้วยเช่นกัน ลูกชายของเขาคนนี้มักจะไม่ไว้หน้าเขาอยู่บ่อยๆ มองไปแล้วทั้งหิรัญชากรุ๊ป แม้แต่กรรมการบริษัทก็ล้วนต้องพากันเคารพเวลาอยู่ต่อหน้าเขา

แต่เจ้าเด็กคนนี้กลับมักจะไม่ไว้หน้าเขาเลย

ข้อนิ้วของเขาบีบกันจนส่งเสียงขึ้น ดวงตาคู่นั้นจ้องมองไปยังเส้นหมี่ แดงฉาดยิ่งเหมือนกับต้องการจะกลืนกินเธอไปอย่างไรอย่างนั้น

“โอเคค่ะ คุณไม่ให้ฉันดู ฉันไม่ดูแล้วก็ได้โอเคไหม? ฉันไปละค่ะ ไปตอนนี้เลย!”

เส้นหมี่เห็นสายตาแบบนี้ของเขาแล้วก็รู้สึกปวดหัวแล้ว ไม่อยากจะทะเลาะกับเขา เธอถือกระเป๋าเข็มในมือ เตรียมจะเดินออกไป

แต่ในเวลานี้ ผู้ชายหมาๆคนนี้กลับยอมปล่อย : “เส้นหมี่ ผมจะบอกคุณว่า เห็นแก่ลูกชายของผมนะ ผมถึงได้ให้คุณลงมือได้ ถ้าหากเกิดความผิดพลาดขึ้นมาแม้แต่นิดเดียว ผมรับประกันได้เลยว่าจะทำให้พวกคุณป้าของคุณได้มาฝังศพคุณแน่!”

เส้นหมี่ : “……..”

เขาบ้าไปแล้วหรือเปล่า?