บทที่ 324 ท่านประธานผู้สง่า ดำนาปลูกข้าว ？

ดำนา ?

มีภาพบางอย่างปรากฏขึ้นในหัวสมองของเส้นหมี่ หางตาก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกขึ้น

ผู้ชายที่ใช้ชีวิตมั่งคั่งและร่ำรวย จะทำแบบนี้ได้เหรอ ?

และแล้วเส้นหมี่ก็ได้ทำกิจกรรมเหมือนหนูมะลิ ได้ภารกิจเก็บผลไม้ อันที่จริงมันเป็นการจับสุ่มมากกว่า หลังจากที่ทุกคนทำภารกิจเสร็จเรียบร้อย แล้วส่งมอบมันให้กับลุงชาวนาชาวไร่ ก็จะได้แลกกับอาหารด้วย เป็นมื้อเที่ยงในตอนกลางวัน

โรงเรียนอนุบาลนี้ ช่างมีความคิดสร้างสรรค์จริงๆ

เส้นหมี่สองคนแม่ลูกหยิบเอาตะกร้าแล้วเดินมุ่งตรงไปยังทิศทางของสวนผลไม้ หนูรินจังไม่เคยได้ทำกิจกรรมแบบนี้มาก่อน ตลอดทางก็จึงตื่นเต้นเป็นอย่างมาก กับมะลิเพื่อนตัวน้อยก็กระโดดโลดเต้นกันไปตลอดทาง

จากนั้น ทั้งสองคนก็เห็นพวกพี่ชายที่อยู่ตรงคันดินห่างออกไปไม่ไกลนัก

“พี่ค่ะ！พี่！หนูอยู่นี่！”

เด็กน้อยตะโกนเรียกเสียงดังอย่างดีใจ เพื่อให้พวกพี่ๆเห็นตัวเอง เธอก็โบกมือป้อมๆของเธอไปมาอย่างแรง

เส้นหมี่“……”

เธอก็เห็นเหมือนกัน ตามที่คาดไว้ ภาพๆนั้น ช่างเป็นอะไรที่ยากจะบรรยายได้เสียจริง

นั่นคือการดำนาเหรอ ？

ไม่ใช่มั้ง ทั้งสี่คนยืนเรียงแถวกันอยู่ที่คันดิน ผู้ชายหน้าตาหล่อเหลารูปร่างสูงใหญ่ในชุดสูทรองเท้าหนัง แล้วผู้หญิงล่ะ? แต่งตัวทันสมัย และยังสวมรองเท้าส้นสูงที่ประดับไปด้วยคริสทัลแวววาว

ส่วนเด็กน้อยสองคน เพราะเช้านี้เส้นหมี่เป็นคนแต่งตัวให้พวกเขาเอง

รองเท้าผ้าใบกับหมวกปีก รวมถึงกางเกงลายพรางขาสั้นที่ทนต่อความสกปรก มาเพื่อรับกับการทำงานอย่างเต็มที่

“แม่รินจัง นั่นเพื่อนของคุณเหรอ ? ทำไมพวกเขาแต่งตัวกันแบบนี้ล่ะ ? อย่างนี้จะทำงานได้ยังไง ？”แม่ของมะลิก็เดินเข้ามา เมื่อเห็นภาพดังกล่าวนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะทักขึ้นมา

เส้นหมี่ยกยิ้ม

มาทำงานอะไรกันล่ะ ? ถูกคนมองเหมือนมาแสดงละครลิง ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ ?

เส้นหมี่ไม่คิดจะสนใจ จูงมือลูกสาว และจะเดินไปที่สวนผลไม้

แต่ในตอนนี้เอง คนที่อยู่ตรงฝั่งคันดิน เพราะเสียงเรียกของหนูรินจังเมื่อครู่ เห็นพวกเขาแล้ว ทันทีทันใด แครอทก็ร้องเรียกพวกเธอเอาไว้

“เส้นหมี่ เดี๋ยวก่อน คุณกำลังจะไปทำอะไร？”

“เรากำลังจะไปเก็บผลไม้ น้าแครอท”

“ห๊า！！พวกเธอโชคดีจังเลย ได้เก็บผลไม้？！！”

ดวงตาของแครอทเป็นประกาย

หลังจากนั้น ก็ไม่ได้สนใจแสนรักที่อยู่ด้านหลังอีก เธอสวมใส่รองเท้าส้นสูงแล้ววิ่งกะโผลกกะเผลกมาหาเส้นหมี่

เส้นหมี่มองเธออย่างมึนงงสงสัย

จนกระทั่งเธอมาถึงตรงหน้าตัวเอง ทันใดนั้นก็คว้าเอาตะกร้าจากมือของเธอไป“เส้นหมี่ ฉันไปเก็บผลไม้แทนคุณ แล้วคุณก็ไปดำนาแทนฉันแล้วกัน”

เส้นหมี่รู้สึกกรุ่นโกรธ“ คุณบ้าไปแล้วหรือไง ? ทำไมฉันต้องเปลี่ยนกับคุณด้วย？”

แครอทพูดอย่างหนักแน่ว่า“ก็เพราะฉันช่วยลูกชายคุณไว้ไง คุณเปลี่ยนกับฉันแล้วมันทำไม ? คุณรู้ไหม ? หากตอนนั้นฉันไม่พาลูกชายคุณออกจากโรงพยาบาล ป่านนี้เขาคงไม่มีชีวิตรอดแล้ว！”

คำพูดเดียว ทำเอาเส้นหมี่ถึงกับไปไม่เป็นกันเลยทีเดียว