บทที่ 381 ระยะห่างระหว่างสวรรค์และนรก

ทันใดนั้น เด็กสาวที่นอนอยู่ในซากปรักหักพัง ก็หันศีรษะมองเขาอย่างดุเดือด

ดวงตาของเธอแดงก่ำ แม้ว่าใบหน้าของเธอจะเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ในขณะนี้ คณาธิปมองเห็นความเกลียดชังของเธอ ที่มีต่อตัวเองอย่างชัดเจน

เกลียดชัง ?

คณาธิปตัวแข็งอยู่ตรงนั้นทันที เป็นเวลานาน และเขาไม่กล้าที่จะก้าวไปข้างหน้า

เส้นหมี่เข้าไปหาใครสักคน

เมื่อถึงเวลานี้ อันที่จริงเป็นไปไม่ได้เลยที่จะสามารถหาใครเจอแล้ว ในการโจมตีครั้งนั้น ผู้ก่อการจลาจลใช้ระเบิดจำนวนมาก และเกือบจะระเบิดจนจำไม่ได้ ยกเว้นบล็อกคอนกรีตเสริมเหล็กที่ถล่มลงมา ภายในก็แทบจะมองไม่เห็นอะไรเลย

แต่เส้นหมี่ก็ไม่ยอมแพ้

เธอค้นหาภายในทีละขั้น ไม่มีเครื่องมือ เธอใช้มือตัวเองสไลด์ ก็ไม่สามารถเข้าไปได้ เธอคุกเข่าลงกับพื้นด้วยเข่าทั้งสองข้าง แล้วคลานเข้าไป

ในท้ายที่สุด ใบหน้าของตัวเองก็เต็มไปด้วยฝุ่น แขนทั้งสองข้างและ ต้นขาของเธอก็ยังได้รับบาดเจ็บ

“คุณกำลังทำอะไรอยู่บนนั้น ?”

ตอนที่เธอเตรียมตัวจะเจาะถังไฟฟ้าพลังน้ำที่ตกลงมานั้น แล้วไปที่ห้องทำงานชั้นบนสุดของเดิรก์ ด้านล่าง ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนที่คุ้นเคย

“เอ๊ะ ?”

เส้นหมี่ซึ่งนอนอยู่บนท่อเครื่องปรับอากาศ ร่างกายสั่นไปหมด

ใช้เวลาสี่ถึงห้าวินาที ในการเห็นเธอค่อยๆหันศีรษะขึ้นและมองลงข้างล่าง

คนนั้นเป็นคนที่คุ้นเคย เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ เขายังรุงรัง และมีรอยเลือดบนหน้าผากของเขา อย่างไรก็ตาม เขาสามารถมองเห็นแสงในดวงตาของเขาได้ในเวลานี้

“เช่ ที่แท้นายก็ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร……ฮือ～～～”

ในที่สุดเส้นหมี่ก็ร้องไห้ออกมา

เธอก็ถือท่อแอร์ตัวนั้นอยู่แบบนี้ ผู้ใหญ่ในวัยยี่สิบกว่าแล้ว ในขณะนี้ กลับร้องไห้เหมือนเด็กน้อย

อันที่จริง บางครั้งการพังทลายของผู้ใหญ่ ก็เป็นเพียงแค่ช่วงเวลานั้น

ปอร์เช่ขึ้นไปแล้ว และใช้ความพยายามอย่างมาก ในการดึงผู้หญิงคนนี้ลงมาจากด้านบน

ก็ไม่รู้ว่าเมื่อครู่เธอปีนขึ้นมาได้ยังไง ?

“เธอปีนขึ้นไปทำอะไรข้างบนน่ะ ?”

หลังจากพาเธอลงมา ปอร์เช่เห็นว่าไม่มีจุดที่ดีในร่างกายของเธอ และทันใดนั้น ริมฝีปากก็ค่อย ๆ ซีดขาว

ขนตายาวหนาของเส้นหมี่ ยังคงเปื้อนน้ำตา และเมื่อเธอได้ยินคำถาม เธอก็สำลักอีกครั้ง: ฉันจะขึ้นไปหานาย ฉันคิดว่ามีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้นกับนาย ฉัน …… นายไปไหนมา ห๊ะ? ”

พูดไม่ถึงสองคำ เธอนั่งร้องไห้อยู่ตรงนั้นอีกครั้ง

ปอร์เช่ทนฟังเรื่องนี้ได้ที่ไหนกัน

เดิมทีเขาเต็มไปด้วยความโกรธและใจของเขาก็เย็นชาเช่นกัน แต่ในเวลานี้ เมื่อเขาเห็นเธอเป็นเช่นนี้ และได้ยินเธอพูดสิ่งเหล่านี้ด้วยตัวเอง เขาไม่รู้ว่าอารมณ์ของเขาหายไปไหนหมดแล้ว

“ผมไม่ได้ไปไหน หนีออกมา และก็หลบอยู่ที่นั่น ”

“เอ๊ะ? เส้นหมี่ปาดน้ำตาตกตะลึง：“อยู่ตรงนั้น? ถ้าอย่างนั้น……แล้วทำไมนายไม่มาหาฉัน? นาย……นายไม่ห่วงฉันเลยเหรอ? ”

ผู้หญิงคนนี้ จู่ๆก็คิดเรื่องนี้ขึ้นมาแล้ว

！！