บทที่ 382 ปอร์เช่ คือแสนรักใช่ไหม ?

ประหลาด เขาเป็นแค่น้องชายของเธอ ทำไมเธอถึงตอบสนองมากขนาดนี้ ?

เส้นหมี่บังคับตัวเองให้สงบลง

ต่อมา เมื่ออยู่ในอ้อมแขนของเขา เธอไม่เคยกล้าที่จะมองเขาอีกเลย

——

“คุณผู้ชาย? ”

ซากปรักหักพังข้างหน้าในที่สุดก็เงียบสนิท ผู้ช่วยก็ขับรถเข้ามา เมื่อมองแวบเดียว เขาเห็นเจ้านายของเขายืนอยู่ในที่รกร้าง มองดูสถานที่แห่งหนึ่งราวกับว่าสายตาของเขาหยั่งรากลึก

เกิดอะไรขึ้นกับเขา?

หรือว่า แผนล้มเหลวอีกแล้วเหรอ ?

ผู้ช่วยออกมาแล้ว แล้วเดินไปข้างหน้าเจ้านาย

“หาเจอหรือยัง ? คนชุดดำเหล่านั้น”

“……ยังเลยครับ ดูเหมือนว่าที่อยู่ของพวกเขาที่นี่จะลึกลับมาก และไม่มีร่องรอยเลย “เหงื่อเย็นยะเยือกผุดขึ้นที่หน้าผากของผู้ช่วยในทันที และแม้แต่ฝ่ามือของเขา ก็ค่อย ๆ เย็นขึ้นมา

นี่เป็นสิ่งที่พวกเขาคาดไม่ถึงจริง ๆ

พูดตามเหตุผล พลังของพวกเขาก็เพียงพอแล้ว เกือบจะถึงจุดที่แพร่หลายแล้ว

อย่างไรก็ถาม คนชุดดำเหล่านั้น เขาตรวจสอบทั้งวันทั้งคืน แต่ก็ยังไม่พบอะไรเลย

“และวันนี้เขาหนีไปอีกแล้ว”

“คุณพูดอะไร ? ”

ผู้ช่วยเบิกตาสองข้างกว้างทันที และมองไปยังเจ้านายด้วยความตกใจ

หนีไปอีกแล้วเหรอ ?

นี่มันเป็นไปได้ยังไง ? การโจมตีในวันนี้ แต่หลังจากดูพวกมันเข้าไปแล้ว พวกเขาก็ให้ทิปกับนักสู้พวกนั้น แล้วพวกมันจะหนีรอดไปได้ยังไง ?

ในที่สุดผู้ช่วยก็รู้สึกเสียวซ่าที่หนังศีรษะเล็กน้อย

“และ สิ่งที่เหลือเชื่อที่สุดคือ เขากลับมาอีกครั้งแล้ว ”

“กลับมาแล้ว ? ”

ผู้ช่วยไม่เข้าใจคำพูดนี้

กลับมาแล้ว นี่มันหมายความว่ายังไง?

แต่คณาธิปรู้

อันที่จริงเขารู้สึกได้อย่างชัดเจน ถึงทัศนคติของบุคคลที่ชื่อว่าปอร์เช่ที่มีต่อพี่สาวของเขาคนนี้

แม้ว่าเขาจะปกป้องเธอต่อหน้าคณาธิป และไม่ปล่อยให้เขาเข้าใกล้ แต่ว่า ทัศนคติของตัวเขาเองที่มีต่อเธอ ก็ไม่ดีขึ้นมากนัก เขาเย็นชา และใจร้อน

แม้แต่บางครั้ง เขาก็ยังสามารถมองเห็นจากสายตาของเขา ที่มองเขาอย่างรังเกียจ

น้องชายเท่านั้น ทำไมมีอารมณ์แปลก ๆ แบบนี้ได้ ?

ดังนั้นวันนี้ เขาจะตั้งองค์กรนี้ได้

อย่างที่เขาคาดไว้ เมื่อเขาบังคับพาผู้หญิงคนนั้นออกไป ปอร์เช่ซึ่งถูกทิ้งไว้ในอาคารนี้ ก็แสดงความผิดหวังและความโกรธอย่างมาก

แม้แต่ในท้ายที่สุด เขาก็พาเส้นหมี่หนีออกจากหน้าต่าง เขาก็เห็นด้วยตาของเขาเองถึงความแค้น และความเยือกเย็นที่เขายืนอยู่ในซากปรักหักพังที่จ้องมาที่พวกเขา ราวกับว่าในที่สุด แสงไฟก็ได้ดับลงอย่างสมบูรณ์

ในขณะนั้น ในสายตาของเขา ในที่สุดก็ไม่มีอะไรเหลือเลย

ในตอนนั้นคณาธิปกลับมีความสุข

เขารู้สึกว่าตัวเองใกล้จะชนะแล้ว

แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่า ท้ายที่สุด เส้นหมี่ก็มาสายไปครึ่งชั่วโมงเต็ม แต่ปอร์เช่คนนี้ ก็ยังกลับมาหาเธอ

นี่มันหมายความว่าอย่างไร ?