บทที่ 392 อย่าพูดถึงหล่อนให้ฉันได้ยินอีก!

เดิมทีหล่อนเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น หล่อนยืนอยู่ที่นั่นราวกับว่าถูกชามน้ำเย็นเทตั้งแต่หัวลงมาเย็นชาเข้าไปถึงกระดูก และราวกับว่าถูกมีดแหลมแทงเข้าไปในหัวใจของอย่างแรง

แม้แต่หายใจก็ยังเจ็บปวด

“คุณผู้หญิงคะ คุณยังต้องการของชิ้นนี้อยู่ไหมคะ”

"...ไม่เอาแล้วค่ะ "

เธอตอบอย่างงุนงง แล้วลากขาทั้งสองของเธอออกจากที่นี่อย่างขวัญหนีดีฝ่อ

เส้นหมี่ไม่รู้ว่าเธอกลับถึงบ้านได้อย่างไร เธอจำได้แค่ว่าหลังจากที่เธอกลับมา เธอขังตัวเองอยู่ในห้องจนมืดและไม่ออกมาอีก

ปอร์เช่รับรินจัง กลับบ้านมาด้วยกัน

“หม่ามี๊ของเธออยู่ไหน？ ยังไม่กลับมาอีกเหรอ？” วันนี้ปอร์เช่ซื้ออาหารมาเยอะแยะ ซึ่งเป็นของที่สองแม่ลูกชอบกินทุกอย่าง

รินจังเดินลงมา และเดินไปที่ห้องด้วยขาที่อวบอ้วนเพื่อหาหม่ามี๊

“หม่ามี๊คะ หม่ามี๊อยู่ข้างในรึเปล่า？ ลูกสาวที่รักของหม่ามี๊กลับมาแล้วนะ วันนี้คุณลุงซื้ออาหารอร่อยๆมาเยอะเลยค่ะ หม่ามี๊รีบออกมาเร็ว” เธอตบประตูเรียกหม่ามี๊ด้วยน้ำเสียงอู้อี้อยู่ด้านนอก

น่าเสียดายที่ในห้องไม่มีความเคลื่อนไหวเลย

ปอร์เช่ที่อยู่ชั้นล่างก็ได้ยินเสียง จึงรีบขึ้นมาอุ้มยัยเกี๊ยวตัวน้อย “พอแล้ว หม่ามี๊อาจจะยังยุ่ง ยังไม่กลับมา ลงไปข้างล่างกับลุงของก่อนนะ แล้วลุงจะทำของอร่อยให้กิน”

“ก็ได้ค่ะ”

เด็กน้อยทำได้เพียงแต่ทำปากบึนแล้วลงไปกับลุง

แต่ทั้งสองคนไม่รู้ว่าในขณะที่พวกเขากำลังจะลงไป ประตูก็เปิดออก เส้นหมี่ซึ่งอยู่ในห้องนั้นมาทั้งวันก็เดินออกมา

“คุณลุงคะ งั้นวันนี้หม่ามี๊จะกลับมาทานข้าวเย็นไหมคะ？คุณลุงซื้อปูตัวใหญ่ของโปรดของหม่ามี๊มานิคะ”

“ก็... ถ้าหม่ามี๊ไม่กลับมา พวกเราก็เอาปูตัวใหญ่นี่ใส่ตู้เย็นก่อน โอเคไหม？ รอหม่ามี๊กลับมากิน”

"ดีค่ะ ดีค่ะ"

เด็กหญิงตัวน้อยปรบมืออย่างพอใจ

ปอร์เช่ก็หัวเราะเช่นกัน จากนั้นเขาก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก้มศีรษะลงและหยิบของใช้ที่เขาซื้อมา

“รินจัง ถ้าคืนนี้หม่ามี๊ไม่กลับมาก่อนพวกเราจะเข้านอน งั้นพรุ่งนี้หนูบอกหม่ามี๊ว่าของพวกนี้ลุงซื้อมาให้ส่งจากประเทศเคลียร์ผ่านทางไปรษณีย์ โอเคไหม?”

เขาหยิบครีมอาบน้ำเด็ก ยาสีฟันฯลฯ แล้วเขย่าต่อหน้าเด็ก

เส้นหมี่ซื้อของเหล่านี้มาจากประเทศเคลียร์ตลอด เด็กคนนี้มีผิวบอบบางตั้งแต่เด็กจนโตจึงใช้ผลิตภัณฑ์อาบน้ำที่จำหน่ายทั่วไปไม่ได้

จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องซื้อจากโรงพยาบาลเคลียร์

แต่ทำไมเขาซื้อจำนวนมากในครั้งเดียว? สามเดือน นานขนาดนั้นเลยเหรอ เขารอให้ใช้หมดก่อนแล้วค่อยสั่งใหม่ไม่ได้เหรอ？

เส้นหมี่ยืนอยู่ระเบียงทางเดินและมองลงมา

แต่กลับพบว่าน้องชายที่อยู่ชั้นล่างนั้นหลังจากที่เขาบอกสิ่งต่างๆกับเด็กหญิงแล้ว จู่ๆก็หยิบกระเป๋าเงินของเขาออกมา

“แล้วก็อันนี้ ฝากเก็บไว้แทนลุงหน่อยได้มั้ยคะ”