บทที่ 425 คุณทำให้ฉันขยะแขยง！

“โอเค ถึงตอนนั้นคุณทำเพื่อฉัน งั้นตอนนี้ล่ะ？ตอนนี้คุณขังฉันไว้ที่นี่หมายความว่าไง？และยังมีขาของฉัน คุณอย่าบอกฉันนะว่า นี่เป็นเพราะว่าแผลของฉัน”

“มันเป็นเพราะอาการบาดเจ็บของคุณจริงๆ”

คณาธิปตอบเธออย่างหนักแน่น“กระสุนลูกนั้นที่แสนรักยิงใส่คุณ ถึงแม้จะเป็นกระดูกสะบัก แต่ว่ากดทับเส้นประสาท ดังนั้นจึงทำให้เธอไม่อาจเดินได้”

เส้นหมี่สวนกลับทันที：“คุณคิดว่าฉันจะเชื่อ？คณาธิป คุณอย่าลืมล่ะ ฉันก็เป็นหมอ โครงสร้างร่างกายมนุษย์เป็นแบบไหน ฉันรู้ดีกว่าคุณ”

เธอตื่นเต้นมาก จนอยากจะลุกขึ้นมาจากรถเข็นอีกครั้ง

แต่น่าเสียดาย ขาทั้งคู่ของเขา เหมือนกับอยู่ในสวน พอขยับ ความรู้สึกไร้เรี่ยวแรงก็เข้ามา

เธอไม่อาจประคับประคองตัวเองได้อีก

คณาธิปเดินมา ยื่นมือไปกดเธอ

“ถ้าคุณไม่เชื่อ ผมเรียกหมอมาได้”

“หมอใคร？คุณหรือ？คุณนี่ตลกจริงๆ ตอนนี้ฉันถูกคุณขังอยู่นี่ ถูกคุณใช้ยาควบคุม คุณยังมาบอกฉันว่าจะหาหมอมาให้？”

เส้นหมี่โกรธมาก จ้องชายคนนี้แล้วประชดประชันขึ้นมา

สีหน้าคณาธิปเปลี่ยนอีกครั้ง

สีหน้าแววตาเขาไม่ได้ดูดีขนาดนั้น แม้แต่ความอ่อนโยนที่อยู่บนใบหน้าเมื่อกี๊ ก็แข็งทื่อขึ้นเยอะ

“สวยใส คุณอย่ามาโวยวายอย่างไม่มีเหตุผล ผมไม่ทำร้ายคุณหรอก”

“คุณไม่ทำร้ายฉัน？แต่ตอนนี้คุณกักขังฉันไว้ แล้วยังมาบอกว่าไม่ทำร้ายฉัน？คณาธิป นี่คือสิ่งตอบแทนที่คุณทำกับแม่ฉันหรือ？คุณขังลูกสาวของเธอ และยังทำขาสองข้างของฉันเดินไม่ได้ จากนั้นก็ทำเหมือนของเล่น กักขังไว้อยู่ข้างกายตัวเองตลอดไป ใช่ไหม？”

เส้นหมี่เสียงแหลมมากขึ้น เพราะว่าพูดถึงเรื่องนี้แล้ว เธอก็ดิ้นรนอย่างรุนแรงบนรถเข็น ไม่ยอมให้เขาแตะต้องเธอ

สุดท้ายคณาธิปก็สูญเสียความอดทน เขากดเธอไว้ น้ำเสียงหนักขึ้น：“สวยใส คุณกำลังพูดอะไรน่ะ？ผมทำแบบนี้ เพราะอยากปกป้องคุณ”

“เหลวไหล！”เส้นหมี่ด่าเสียงดัง

“คุณปกป้องฉัน？ทำไมพวกคุณคนตระกูลโยธาถึงเอาแต่หาข้ออ้างให้ตัวเองอย่างเที่ยงตรงแต่ที่จริงแล้วไม่ใช่เลยล่ะ？ตอนนั้นแม่คุณเป็นแบบนี้ ตอนนี้คุณก็เป็นเหมือนกัน”

“คุณพูดอะไรน่ะ？”

แววตาของชายคนนี้เปลี่ยนไปอย่างรวดเร็ว เสียงของเขาก็เฉียบคมมากขึ้น

แต่เส้นหมี่ไม่กลัวเลยสักนิด หลังจากเธอเห็นเขาหงุดหงิด เธอก็รู้สึกสบายใจ！

“ฉันพูดผิดหรือ？คุณบอกว่าแม่คุณไม่ให้เปิดเผยตัวตนของคุณ เพราะกังวลว่าพ่อแท้ๆ ของคุณจะฆ่าคุณ แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า นี่จะเป็นการโกหกครั้งใหญ่เลย！”

“……”