บทที่ 426 เธอยังมีชีวิตอยู่……

เป็นเพราะอะไรกันแน่？

ที่จริงแล้วพูดตรงๆ ก็เป็นอย่างที่เส้นหมี่พูดจริงๆ นั่นเป็นเพียงความคิดอันครอบงำในใจพวกเขา

สุดท้ายคณาธิปก็หยิบขวดยานั้นขึ้นมา จากนั้นจัดยาใหม่อีกครั้ง ที่เส้นหมี่เพิ่งจะปัดออกจากมือของพยาบาล ต่อหน้าเส้นหมี่

ในที่สุดสีหน้าเส้นหมี่ก็ซีดลง เธอเริ่มอยากจะหมุนรถเข็นออกไป

แต่ว่า สถานที่นี้ ที่จริงเธออยากจะหนีก็หนีได้

แต่พอเธอดึง ชายหนุ่มที่ดูน่ากลัว ก็ลากรถเข็นนี้กลับไป

“คุณจะทำอะไร？ปล่อยนะ！”

เส้นหมี่ดิ้นรนอย่างรุนแรงขึ้นมาทันที

แต่ว่า ไม่มีประโยชน์ หลังจากผู้ชายคนนี้ดึงเธอเข้ามา ก็ออกแรงบีบคางของเธอ บังคับให้เธออ้าปาก แล้วยาขวดนั้น ก็กลอกเข้าไปในปากเธอทั้งหมด

“อื้อ……แค่กแค่กแค่ก……”เส้นหมี่ที่ถูกยัดเข้ามากะทันหันก็หน้าแดงไปหมด

คณาธิปเห็น ก็เทน้ำเข้าไปอีก

และครั้งนี้ เสียงของเขา ในที่สุดก็อ่อนโยนอีกครั้ง：“สวยใส คุณพูดถูก ผมกำลังหาข้ออ้างจริงๆ แต่ว่า คุณรู้สาเหตุที่เท้จริงว่าคืออะไรไหม？”

“อื้อ……”

“สาเหตุที่แท้จริง ก็คือคุณ สวยใส คุณรู้ไหมว่าปีนั้น ตอนที่ผมได้ยินว่าคุณที่อายุแค่18 ต้องไปแต่งงานกับเขา ผมเศร้าแค่ไหน？”

ในที่สุดตอนที่เส้นหมี่เงียบลง ชายหนุ่มคนนี้ก็กอดเธอไว้

เขาทำเหมือนถือสมบัติอันมีค่าไว้ หลังจากอุ้มเธอออกมาจากรถเข็น ก็วางเธอลงบนเตียงในห้องนี้อย่างอ่อนโยน จากนั้นนั่งลงที่ข้างขอบเตียงเธอ

สายตานั้น มองเธอ ราวกับว่ารากจะงอก

18 ปีของเส้นหมี่ ตอนนั้น เป็นตอนที่เธอเต็มไปด้วยความสุขที่จะแต่งงานกับตระกูลหิรัญชา อย่างแท้จริง

แต่กลับไม่รู้ว่า ไกลออกไปอีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร มีเด็กชายที่อายุมากกว่าเธอสามปี ที่อยู่ในสภาพแวดล้อมอันยากลำบาก พยายามวาดพิมพ์เขียวชีวิตในอนาคตของพวกเขา

เขาคิดดีแล้ว ถึงตระกูลวชิรนันท์จะล้มลง วันข้างหน้า เขาก็จะประคองมันขึ้นมา

เขาจะให้เธอมีชีวิตความเป็นอยู่อย่างดี และจะให้บ้านที่สุกใสแก่พ่อของเธอมากกว่าเมื่อก่อน ถือเป็นสิ่งตอบแทนที่พวกเขาให้เงินสนับสนุนเขา

แต่ว่า ความสวยงามทั้งหมดนี้ กลับถูกทำลายลง หลังจากที่จู่ๆ ธนากรก็เสนอให้เส้นหมี่แต่งเข้าตระกูลหิรัญชา！

คณาธิปนั่งอยู่ตรงหน้าเตียงนี้อยู่นานมาก

คนที่อยู่ด้านนอกตั้งนานแล้ว ต่างคิดว่าเขาจะคอยเฝ้าเธอไม่หลับไม่นอนอีกครั้ง เหมือนคืนนั้นที่ผู้หญิงคนนี้เพิ่งผ่าตัดเสร็จ สุดท้าย พวกเขาก็เห็นเขาออกมา

“คุณผู้ชาย……”

คนที่อยู่ใกล้ประตูที่สุด คือพยาบาลคนนั้น พอเธอเห็นเขาออกมา ก็ตะโกนออกไปอย่างเขินอายพร้อมกับความคิดเล็กๆ น้อยๆในทันที

น่าเสียดาย คณาธิปกลับไม่มองเธอเลยสักนิด เขาเรียกพ่อบ้านมาที่นี่

“คนที่ผมให้คุณหา หาหรือยัง？”

“หาเจอแล้วครับ แต่ว่าหลังจากตระกูลวชิรนันท์ล้ม เธอก็กลับบ้านเกิด จากที่นั่นมาที่นี่ ค่อนข้างไกลพอสมควร และเธอก็อายุมาก ……”

พ่อบ้านเช็ดเหงื่อแล้วรีบตอบ