บทที่ 531 แม่——ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย！

“อย่างน้อยแม่ของผม”

แสนรักเก็บลิ้นกลับอย่างกะทันหัน เงยหน้าขึ้นมองไปยังฝั่งตรงข้าม

พี่ภานิ่งไป

เมื่อได้สติกลับมา สายมองผ่านด้านหลังของเขาไป ได้พบว่า ภารานินที่หนึ่งชั่วโมงก่อนนี้ว่าจะกล่อมนอนหลับได้ กลับกำลังวิ่งลงมาอีกแล้ว

แต่ในเวลานี้ เธอแอบหลบอยู่ตรงบนบันได เมื่อมองเห็นคนทั้งสองกำลังพูดคุยกันอยู่ตรงทางเดิน ก็หวาดกลัวเหมือนกับแมวน้อย แล้วโผล่หัวออกมาแอบดู แอบดูพวกเขาอย่างระมัดระวัง

พี่ภา：“……”

เหมือนใจแตกสลายขึ้นมาจริงๆ

พี่ภาทำได้เพียงรีบกล่าวขอโทษคุณผู้ชาย：“ขอโทษนะคะคุณผู้ชาย คุณหนูรองเมื่อสักครู่ฉันกล่อมเธอหลับไปแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้ตื่นขึ้นมาอีก”

หลังจากนั้นเธอจึงรีบเดินไป กล่อมให้ภารานินเดินขึ้นชั้นบนไปอีกครั้ง

แต่แสนรักได้ห้ามเธอไว้อย่างกะทันหัน หลังจากนั้น เขามองตรงไปยังบันไดอย่างเงียบๆ หลังจากนั้นก็โบกมือขึ้นมา

ภารานิน：“！！！！”

นี่พี่ขุนกำลังเรียกเธอไปหรือเปล่า?

เขาไม่โกรธเธอแล้วเหรอ ต้องการคุยกับเธอแล้วเหรอ?

ภารานินดีใจอย่างมาก จึงยืนขึ้นมาอย่างกะทันหัน หลังจากนั้นก็เหมือนเด็กน้อยคนหนึ่ง กระโดดโลดเต้นลงมา

สองวันมานี้เธอ เล่นกับเด็กน้อยทั้งสามคนอยู่ที่บ้าน จึงคุ้นชินกับการเดิน แต่ว่า ก็เริ่มเลียนแบบการกระโดดโลดเต้นขึ้นมาด้วย

เมื่อภารานินมาถึงด้านหน้าของลูกชาย ：“พี่ขุน ลูกอม……”

เธอยกมือของตัวเองขึ้นมา หลังจากนั้น ก็แบมือออกต่อหน้าของแสนรัก มีลูกอมอยู่เม็ดหนึ่งบนกลางฝ่ามือที่ไม่รู้ว่าเธอแอบไว้นานเท่าไหร่แล้ว

แสนรัก：“……”

ได้สักพัก เขาจึงหยิบลูกอมเม็ดนั้นขึ้นมาจากกลางฝ่ามือของเธอ เป็นครั้งแรก ที่อธิบายกับเธออย่างจริงจังหนึ่งประโยค：“ผมไม่ใช่พี่ขุนของคุณ ผมคือลูกชาย”

“ลูกชาย?”

“อืม ก็คือ......ลูกน้อย ผมเติบโตแล้ว ที่อยู่ในห้องนั้น คือหลานชายกับหลานสาวของคุณ”

เขาชี้ไปที่ห้องของเด็กที่อยู่ด้านหลังของพี่ภา แนะนำอย่างจริงจังเล็กน้อย

ภารานินกระพริบตาปริบๆ

สมองของเธอไม่ค่อยดี ไม่มีข้อมูลเหล่านี้ เธอไม่สามารถฟังเข้าใจได้แล้ว แต่ว่า เธอได้ยินคำว่า“ลูกน้อย”สองคำนี้ ยังมี เขาพูดว่าเติบโต……

ดังนั้น คนที่อยู่เบื้องหน้าคนนี้ คือลูกน้อยที่เติบโตแล้วงั้นเหรอ?

ภารานินดวงตาเปล่งประกายขึ้นมา เธอเริ่มพยักหน้า：“ลูกน้อย คุณคือลูกน้อย ลูกน้อยเติบโตแล้ว”

“ใช่ เติบโตแล้ว”

แสนรักมองดูสีหน้าของเธอในตอนนี้ ผู้ชายที่สูงร้อยแปดสิบกว่า ในเวลานี้ ขอบตาแดงขึ้นมาเหมือนจะกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่อยู่

เขาไม่รู้ว่าในตอนนั้นเขากับแม่นั้นเป็นอย่างไรกัน?

แต่ว่า ตั้งแต่ผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าคนนี้เป็นบ้า ยังเรียกร้องหาพ่อของเขาอยู่ตลอด จากสายตาของเขาที่มองไป เขาเดาว่า ในตอนนั้น พวกเขาทั้งสองคนต้องมีความรักความผูกพันที่ดีต่อกันมาก