บทที่ 549 ต้องเป็นลูกเขยที่มีคุณสมบัติครบถ้วน

สองวันต่อมา คฤหาสน์เก่าตระกูลหิรัญชา

หลังจากย้ายมาอยู่กับเด็กๆ ทุกคนก็ไม่รู้สึกอึดอัด ตรงกันข้าม เพราะความวุ่นวายนี้ทำให้ผู้คนในบ้านหลังนี้อยู่ร่วมกันอย่างกลมกลืนอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

"สามคนพี่น้อง กินข้าวหรือยัง เราทำเค้กข้าวและไวน์หวาน ถ้าคุณอยากกินฉันจะไปเอามาให้"

"ได้ยังไง สะใภ้รอง"

เนื่องจากหน้าหนาวใกล้เข้ามาแล้ว เส้นหมี่กับพี่ภากำลังเตรียมของสำหรับเทศกาลที่บ้าน จึงไม่มีเวลาทำอาหาร

สะใภ้รองจึงเข้ามาชวนพวกเธอไปทานอาหาร

"เกรงใจอะ ครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น ดูสิ เธอยังทำไม่เสร็จ ถึงพวกเธอไม่หิว แต่เด็กๆหิวแล้ว ฉันจะพาไปกินก่อน"

สะใภ้รองที่ปากหวานและมือเท้าไวไปเรียกเด็กๆที่สนามอย่างรวดเร็ว

ไม่กี่นาทีต่อมา เส้นหมี่และพี่ภาก็เห็นเธอนำเด็กทั้งสามคนพร้อมภาราดาออกไปจากในห้องครัว

พี่ภา "คุณผู้หญิง บรรยากาศที่บ้านตอนนี้ดีจริงๆ"

เส้นหมี่พยักหน้า "ใช่ บางทีหลังจากเหตุการณ์นี้ พวกเขาก็มองเห็นได้ชัดเจนยิ่งขึ้น"

เธอถอนหายใจจากหัวใจ

เพราะไม่มีใครรู้เรื่องในบ้านนี้ดีไปกว่าเธอ ตอนเธอแต่งงานเข้าตระกูลหิรัญชา ทุกคนต่างเป็นคนของหิรัญชาทั้งนั้น

แต่มันถูกแบ่งออกเป็นสามหัวใจ

ล้วนมีความคิดเล็กๆอยู่ในใจ ล้วนมีใบหน้าที่เหมือนกันต่อหน้าผู้อื่น ช่วงนั้นช่างเลวร้ายจริงๆ ถ้าไม่ใช่เพราะมีอะไร เธอไม่อยากมาที่นี่เลย

"ตอนนี้ทุกคนมีใจเป็นหนึ่งเดียวกัน ไม่มีการอ้อมค้อม และบรรยากาศที่บ้านก็ดี แต่น่าเสียดายที่คุณท่านไม่ได้เห็นมัน"

ขณะที่พี่ภาพูด เธอก็รู้สึกเศร้าเล็กน้อย

เส้นหมี่ไม่ตอบ แต่ความรู้สึกของเธอคล้ายกับเธอ

มันน่าเสียดายจริงๆ

แต่คุณท่านต้องอยู่บนสวรรค์มองลงมา และตอนนี้เขาคงจะมีความสุขมากที่เห็นว่าครอบครัวของเขามีความสามัคคีกัน

ตอนบ่ายทั้งสองทำงานเสร็จ

"คุณผู้หญิง งั้นฉันไปทำอาหารนะคะ"

"โอเค ฉันจะเก็บของ แล้วเดี๋ยวจะเอาไปส่งที่บ้านพ่อแม่ของฉันทีหลัง น้องชายของฉันอยู่บ้านคนเดียว"

เส้นหมี่พูดขณะบรรจุของปีใหม่

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาในตระกูลวชิรนันท์ ตั้งแต่เธอย้ายมาที่นี่ ปอร์เช่ก็เป็นเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ เดิมทีเธอก็เรียกเขามา แต่เขาไม่ยอม จะรอพ่อของเส้นหมี่

สุดท้ายมันก็ขึ้นอยู่กับเขา

เส้นหมี่เก็บของ

"ส่งอาหารให้น้องหนูหรอ"