บทที่ 59 ความอ่อนโยนสุดท้ายที่อยู่ภายในใจ

ชินจังที่กำลังอยู่ที่โรงเรียนอนุบาล จริง ๆ แล้วก็ต้องการที่จะโทรหาเขานานแล้ว ตั้งแต่เช้าได้ยินหม่ามี๊บอกว่าเขาไม่สบาย เขาก็รู้สึกผิดและเป็นกังวลมาตลอด อยากจะโทรหาเพื่อถามอาการเขา

น่าเสียดาย ที่เขาไม่กล้ามาโดยตลอด กลัวว่าพี่น้องคนนี้จะไม่รับโทรศัพท์จากเขา

ยังดี ที่เขาได้เป็นฝ่ายโทรมาเอง

อิคคิวดีใจมาก: “ชินจัง ขอโทษด้วย ฉันไม่รู้ว่าฉันไม่ให้หม่ามี้ไป จะทำให้นายไม่สบาย นายยังดีอยู่หรือเปล่า? ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ ฉันเพียงแค่เห็นว่าแด๊ดดี้เน่านั่นรังแกหม่ามี๊อยู่บ่อย ๆ ฉันก็เลยรู้สึกสงสาร ไม่อยากมอบหม่ามี๊ให้กับผู้ชายแบบนี้อีก ชินจัง นายเข้าใจฉันหรือเปล่า?”

อิคคิวกล่าวขอโทษพี่น้องฝาแฝดของตัวเองผ่านทางโทรศัพท์

ชินจังฟังอย่างเงียบ ๆ จนจบ ผ่านไปสักพักถึงได้พยักหน้าอยู่ทางนี้: “อืม”

อิคคิว: “เย้ นายเข้าใจฉันแล้ว ดีจริง ๆ ชินจัง”

“แต่ว่า” ชินจังได้เอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง: “ฉันก็ต้องการหม่ามี๊เหมือนกัน คิวคิว ให้โอกาสแด๊ดดี้อีกสักครั้งได้ไหม?”

เขาพูดออกมาหลายประโยคภายในชั่วพริบตา น้ำเสียงของเขาที่ผ่านออกมาทางโทรศัพท์ยังแฝงไปด้วยความน้อยใจที่หาได้ยาก และปะปนไปด้วยการวิงวอนอย่างระมัดระวัง

อิคคิวชะงักงัน......

ให้โอกาสแด๊ดดี้เน่าอีกครั้งเหรอ?

เขาเองก็อยากให้แด๊ดดี้กับหม่ามี๊สองคนอยู่ด้วยกัน เขาก็ต้องการพ่อแท้ ๆ ของตัวเอง พวกเขาก็จะได้อยู่ด้วยกันพร้อมหน้าพร้อมตา แต่ว่าแด๊ดดี๊แย่มากจริง ๆ เห็นท่าทางที่เขารังแกหม่ามี๊ในวันนั้น เขาโมโหจนแทบจะระเบิดจริง ๆ

อิคคิวครุ่นคิดอยู่ทางฝั่งนี้ของโทรศัพท์นานแสนนาน สุดท้าย เขาก็ได้พ่ายแพ้ให้กับความอดทนอย่างไม่ลดละไม่ยอมวางโทรศัพท์รอเขาของชินจัง และตอบตกลง

“ก็ได้ งั้นก็ให้โอกาสเขาอีกครั้ง แต่นายต้องจำไว้นะ อย่าให้หม่ามี๊ถูกเขารังแก อีกอย่างถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นายต้องรีบบอกกับฉันทันที โอเคไหม?”

“โอเค!” ชินจังรีบรับปากทันที

เขาวางสายไปอย่างดีอกดีใจ ครั้งนี้ บนใบหน้าเย็นชาของเขา มีรอยยิ้มขึ้นมาเล็กน้อย

เส้นหมี่ไม่รู้ความลับระหว่างลูกชายทั้งสอง หลังจากที่ขึ้นมา เห็นภายในห้องน้ำยังเปิดไฟอุ่น ๆ อยู่ เธอก็รีบเก็บความรู้สึกของตัวเองและเข้ามาทันที

ในห้องน้ำ ประตูปิดอยู่ ข้างในเปิดไฟอุ่น ๆ ดูจากด้านนอกก็เห็นได้เพียงเงาร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งนั่งยอง ๆ อยู่ข้างใน

เขาทำอะไรอยู่? เป็นเพราะขาดความอบอุ่นอีกหรือเปล่า?

เมื่อเส้นหมี่เห็นแล้ว หัวใจก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาอีกครั้ง ดังนั้นเธอจึงรีบไปที่โซฟาและหยิบเอาเสื้อผ้าที่เตรียมเอาไว้เปลี่ยนมา เธอเรียกเขาอยู่ที่ด้านนอก: “ชินชิน ชินชิน น้ามาแล้ว เข้าไปได้หรือเปล่า?”

“ไม่ได้!”

ชินจังที่ความจริงแล้วกำลังพยายามสวมกางเกงตัวเล็กด้วยตัวเองอยู่ เขารีบร้อนจนมีเม็ดเหงื่อผุดขึ้นมาบนใบหน้าเล็ก ๆ หน้าแดงเป็นลูกแอบเปิล

เขาไม่ใช่อิคคิว ที่เคยชินกับการทำอะไรด้วยตัวเองมาตั้งแต่เด็ก เรื่องใส่เสื้อผ้าอะไรพวกนี้ไม่จำเป็นต้องให้คนอื่นมาใส่ใจเลยสักนิด เขาเป็นคุณชายเล็กของตระกูลร่ำรวย ถูกคนดูแลมาตั้งแต่เล็กจนโต จะทำเรื่องพวกนี้เป็นได้ยังไงกัน

ยังดี หลังจากที่เขาได้พยายามอยู่ระยะหนึ่ง ในที่สุดก็สวมกางเกงตัวเล็กได้สำเร็จ ไม่ต้องอายตอนอยู่ต่อหน้าหม่ามี๊แล้ว

จากนั้น เขาถึงได้พูดขึ้นมาที่ด้านใน: “โอเคแล้ว”