บทที่ 60 เสื้อกั๊กหลุด?

แต่ว่า ชินจังไม่พูดอะไร หลังจากที่เขาอาบน้ำเสร็จ ก็ได้ไปที่ตู้ทีวีที่อยู่ในห้องรับแขก และได้ค้นเอา เลโก้ที่ค่อนข้างใหญ่ออกมาจากด้านใน และเริ่มต่อเพียงลำพัง

เส้นหมี่: “......”

เห็นเขามีท่าทางแบบนี้ เหมือนว่าไม่ยินดีที่จะกลับไป

แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี? ไม่กลับไปเหรอ?

เขาไม่กลับไปก็น่าจะได้ ที่แห่งนี้ดูครบครันแบบนี้ น่าจะเตรียมไว้สำหรับเขาเป็นพิเศษแน่ ๆ อีกอย่าง ตอนที่เธอมาส่งยาเมื่อครั้งที่แล้วก็ได้พาเขามาส่งด้วย ก็ได้อยู่ที่นี่กับผู้ชายคนนี้ตลอดช่วงบ่ายไม่ใช่เหรอ?

เส้นหมี่ไม่ได้สนใจเขา เธอเตรียมที่จะลงไปบอกกับเคมี จากนั้นก็จากไป

แต่ทว่า ที่ทำให้เธอต้องขมวดคิ้วก็คือ เธอลงมาแล้ว ไม่เพียงไม่พบเคมีอยู่ที่ห้องทำงานของท่านประธาน แม้แต่ผู้ชายที่เธอไม่อยากเจอมากที่สุดคนนั้น เธอก็ไม่เห็น

พวกเขาไปไหนแล้ว?

เธอร้อนใจเล็กน้อยตามหาอยู่สักพักก็ไม่เจอผู้ช่วยเค ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาไปที่ไหนแล้ว ทำยังไงดีล่ะ? ยังต้องไปหาผู้ชายคนนั้นอีกครั้งงั้นเหรอ?

เส้นหมี่กังวลใจเล็กน้อย

และในตอนนี้เอง โทรศัพท์ที่ของอยู่บนโต๊ะของแสนรักก็ได้ดังขึ้น

“กริ๊งงงงง——”

“......”

เส้นหมี่หันหลังเดินออกไป เธอไม่มีทางที่จะไปสนใจเรื่องพวกนี้แน่นอน เธอในตอนนี้ ไม่อยากจะเจอแม้แต่เจ้าของของห้องทำงานห้องนี้ มองแค่แป๊บเดียวก็ไม่ยินดี เธอจะไปสนใจเรื่องพวกนี้ได้ยังไงกัน?

แต่ทันใดนั้น เงาร่างเล็ก ๆ ก็ได้ปรากฏขึ้นที่ตรงข้ามของเธอ: “รับโทรศัพท์!”

“อะไรนะ?”

เส้นหมี่หันไปมองลูกชายที่ไม่รู้ว่าตามเธอลงมาตั้งแต่ตอนไหนคนนี้ เธอประหลาดใจมาก

ชินจังเงยหน้ามองเธอ: “โทรศัพท์ของแด๊ดดี้สำคัญทั้งนั้น รับโทรศัพท์เสร็จ พวกเรากลับบ้าน!”

จากนั้นเขาก็พลางบีบเลโก้ที่กำลังต่อในมือ พลางก้าวเท้าเล็ก ๆ เดินนำเข้าไปก่อน

เส้นหมี่: “......”

รับก็รับ ถือว่าเป็นการพาลูกชายกลับบ้าน

เส้นหมี่หยิบเอาหูโทรศัพท์ขึ้นมา: “ฮัลโหล สวัสดีค่ะ”

“こんにちは！” “สวัสดี!”

ตะลึงงัน เมื่อรับโทรศัพท์ขึ้นมา ที่ดังมาจากด้านใน กลับเป็นภาษาญี่ปุ่น

เส้นหมี่ขมวดคิ้ว และตอบกลับไปอย่างเป็นธรรมชาติ: “はい、何を手伝いましょうか？” (มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ?)”

เมื่ออีกฝ่ายได้ยินว่าเธอพูดภาษาญี่ปุ่นเป็น ก็ดีใจขึ้นมาทันที และเจ้าตัวเล็กที่กำลังต่อเลโก้อยู่นั้น ก็หันศีรษะมองมาดูเช่นกัน

ที่แท้หม่ามี๊เองก็ร้ายกาจเหมือนกันนะเนี่ย!

“สวัสดี ประธานแสนรัก ผมคือมัตสึชิมะโอกะประธานของริกาวา ผมได้รับหนังสือสัญญาซื้อกิจการจากบริษัทของพวกคุณแล้ว ผมยินดีที่จะขายริกาวาให้กับหิรัญชากรุ๊ป!”

คนคนนี้ยังคงได้พูดภาษาญี่ปุ่นอย่างคล่องแคล่ว ฟังดูก็รู้ว่าเป็นคนญี่ปุ่นขนานแท้