บทที่ 625 เขาล้มลง

เสียงลดลง และในที่สุดก็เงียบ

ราวกับว่าเสียงทั้งหมดหยุดนิ่งในทันใด เด็กสาวตัวขาวซีดราวกับกระดาษ แต่ในตอนนี้เธอพูดอะไรไม่ออกจริงๆ

มีเพียงน้ำตาหยดใหญ่ไหลจากดวงตาของเธอ

สิ่งที่เขาพูดคือสิ่งที่เธอทำ

การตายของแม่ของเขาไม่เกี่ยวอะไรกับเธอเลย แม้ว่าเธอจะต้องการปกป้องเขา แต่เพราะเธอไม่ได้บอกความจริง เธอจึงตายด้วยน้ำมือของตระกูลเทวเทพ

นี่คือข้อเท็จจริงที่ปฏิเสธไม่ได้

เธอไปที่แผนกกฎหมายเพื่อขโมยวิดีโอเทป

เธอสามารถบอกเขาได้ว่าความจริงไม่ใช่สิ่งที่เขาคิด

แต่ใครจะเชื่อล่ะ

กล่องเทปนั้นคือเทปต้นฉบับ

นอกจากนี้คณาธิปก็ไม่ได้รับการลงโทษตามกฎหมาย สุดท้ายเขาหนีรอด และนี่คือสิ่งที่เธอไม่มีอำนาจมากที่สุดที่จะหักล้าง

เส้นหมี่ตกลงมาจากสวรรค์สู่ขุมนรกในเวลาเพียงไม่กี่นาที สิ่งเดียวที่ทำได้คือยื่นมือเล็กๆออกมาอย่างสั่นเทาและคว้ามุมเสื้อของเขาเหมือนตอนที่ยังเป็นเด็ก

"มันไม่ใช่อย่างนั้นนะพี่ชาย คุณ...คุณฟังฉันอธิบายนะ…พี่ชาย..."

"ปล่อยมือ!"

ประวัติศาสตร์เหมือนกันมากจริงๆ

คราวนี้เหมือนตอนที่เขายังเป็นเด็ก เขาดึงมุมเสื้อกลับอย่างไร้ความปราณี

จากนั้นก็จากไปด้วยความรังเกียจ และเกลียดชังโดยไม่มองหน้าเธออีกเลย

เส้นหมี่ "..."

ในที่สุดเธอก็วิงเวียนหัว ในคืนนี้ที่กลิ่นของข้าวดูเหมือนจะไม่จางหาย ร่างกายของเธอก็อ่อนลง และเธอก็ล้มลงกับพื้น...

——

นอกคฤหาสน์เก่า ดลธีกลับมาแล้ว

ไม่สิ น่าจะบอกว่าเขากลับมาตั้งนานแล้ว ในช่วงสองวันที่ผ่านมา เขาถูกส่งไปสอดแนมตระกูลเทวเทพ และเขาเพิ่งกลับมาเมื่อเย็นนี้เอง

ตอนแรกเขากำลังจะเดินเข้าไป

แต่เมื่อเขาเห็นบรรยากาศในบ้าน เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ ดังนั้นเขาจึงเลือกที่จะรออยู่ข้างนอกอย่างเงียบๆ

"ท่านประธาน-"

ดลธีก้าวไปข้างหน้าทันทีเมื่อเห็นร่างหนึ่งออกมาจากข้างใน

แต่มันก็ยังสายเกินไป

ทันทีที่ชายผู้นี้ล้มในอ้อมแขนของเขา ทันใดนั้นหลังมือของเขาก็รู้สึกอุ่นขึ้น และเมื่อเขามองลงมา เขาเห็นว่ามือของเขาเป็นสีแดงเข้มภายใต้แสงไฟสลัวที่ประตู!

"ท่านประธาน คุณ"

"อย่า...อย่าพูด รีบไป!"

หัวเขาเต้นตุบๆ หน้าอกของเขาก็เหมือนจะแยกออกจากกัน มีเวลาเพียงแค่สั่งประโยคดังกล่าว และในวินาทีต่อมาเขาก็หมดสติไปในมือของบอดี้การ์ดคนนี้

ถูกต้อง เขามีไข้ทั้งวัน