บทที่ 688 เขากลับมาแล้ว แต่ไม่ใช่เขาคนเดิมอีกแล้ว

เมื่อไชยันต์กลับมาถึงเขาภูตา แสนรักได้หายตัวไปแล้ว ตาสินกำลังวิ่งวุ่นตามหาเขา

“จะหายไปได้ยังไงกัน เขายังไม่ฟื้นไม่ใช่เหรอ”

เขาได้ฟังเรื่องนี้แล้ว ทันใดก็ระเบิดออกมาเหมือนกับฟ้าร้อง！

ตาสินรีบอธิบายออกมา：“ใช่น่ะสิ แต่ว่าเมื่อผมกลับมาอีกครั้ง บนเตียงนี้คนก็หายไปแล้ว”

ไชยันต์：“……”

โมโหออกมาอย่างมากจ้องมองไปบนเตียงที่ว่างเปล่าแวบหนึ่ง เขาก็ก้าวเท้าเดินออกไปแล้ว

ไอ้คนนี้！

เขาออกมาแล้ว เตรียมเรียกคนออกมา ค้นหาบนเขานี้ทั้งหมด

เขาภูตาไม่ใช่ว่าจะสามารถเดินออกไปได้ง่ายๆ ที่ตีนเขาด้านล่างมีคนคุ้มกันอยู่อย่างแน่นหนา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตามซอกเขาหรือตามมุมอับต่างๆ

ไชยันต์นึกว่าจะสามารถหาคนเจอได้โดยเร็ว

แต่ว่า หลังจากนั้นหนึ่งชั่วโมง คนเหล่านั้นก็กลับมารายงาน กลับบอกว่าไม่เห็นแม้เงาของแสนรัก

“คุณท่าน พวกเราพลิกหาทั้งเขานี้แล้ว แต่ก็ไม่เห็นแม้เงาของคุณชายน้อย”

“ใช่ พวกเราที่อยู่ตรงตีนเขาก็ไม่เห็นว่ามีคนออกไป”

ทุกคนต่างปฏิเสธออกมา

ไชยันต์ได้ยินแล้ว ทันใดนั้นก็ยิ่งโมโหขึ้นมากกว่าเดิม：“หาไม่เจอ งั้นเขางอกปีกบินออกไปอย่างนั้นเหรอ ห๋า？”

ทุกคน：“……”

ยืนอยู่ที่นั่นอย่างสั่นเทา ไม่กล้าพูดอะไรออกมา

แต่ความจริงแล้ว ภายในใจของพวกเขานั้นระทมมาก เพราะว่าหาคนคนนี้ไม่เจอจริงๆ แม้แต่ผมเส้นหนึ่งของคนคนนั้นก็ยังไม่เห็นเลย

เฮ้ย……

สุดท้ายคนเหล่านั้นก็ถูกไล่ออกไปแล้ว

สุดท้าย ไชยันต์ก็ออกไปตามหาด้วยตัวเอง

แต่เมื่อพวกเขาออกไปหมดแล้ว ในบ้านหลังนี้ที่ว่างเปล่า ก็มีเงาของร่างสูงของคนคนหนึ่ง ออกมาจากในห้องหนังสือของไชยันต์

สีหน้าของเขานิ่งมาก ระหว่างคิ้วของเขาไม่มีแม้ความอบอุ่นใดเต็มไปด้วยรัศมีของความเย็นชา หลังจากเขาออกมา เขาไม่ได้มองไปที่บ้านหลังนี้อีกสักนิด หยิบเสื้อสูทมาตัวหนึ่งแล้วก็เดินออกไปแล้ว

สูทอันนั้น เป็นสูทที่พวกคนในเมื่อสักครู่สวมใส่

อีกทั้งในห้องหนังสือนี้ เมื่อสักครู่ทุกคนต่างก็คิดไม่ถึง เพราะว่า เป็นห้องส่วนตัวไชยันต์ที่คนอื่นห้ามเข้า！

แสนรักออกจากเขาภูตามาแล้ว

แต่ว่า สิ่งที่ทำให้แปลกประหลาดใจเป็นอย่างมากคือ เขาไม่ได้ไปช่วยแสงดาว หลังจากลงจากบนเขา ก็กวักมือเรียกรถที่ข้างถนน：“ไปทางตอนเหนือ สวนแมกโนเลีย！”

“ได้ครับ คุณผู้ชาย”

คนขับรถแท็กซี่ได้ยินคำพูดที่เย็นชาออกมาแบบนี้ ทนไม่ไหวจนรู้สึกขนหัวลุกขึ้นมา

ตลอดทางไม่กล้าพูดอะไรออกมา เขาใช้ความเร็วเท่าที่จะเร็วได้ที่สุดส่งลูกค้าคนนี้มาที่ ตระกูลเทวเทพ ทางตอนเหนือ

“คุณครับ ถึงแล้ว”

“……”

ไม่มีเสียงใด

ตอบกลับเขามา คนคนนี้ผลักประตูออกไป แล้วก็ปลดนาฬิกาออกมาจากข้อมือแล้วโยนมาให้เขา