บทที่ 689 การสังหารหมู่ได้เริ่มขึ้นแล้ว

แต่ว่า ชายหนุ่มคนนี้เหมือนกับว่าไม่ได้ยินยังไงอย่างงั้น

เขาได้เห็นแล้วก็ยังเฉยๆ ในดวงตาไร้ซึ่งความเมตตาปรานีเต็มไปด้วยความชั่วร้าย ปืนของเขา เล็งมาที่เธออีกครั้ง

“พูดมา วุฒิพลอยู่ที่ไหน”

“แกกล้านักก็ฆ่าฉันสิ！ ฉันจะบอกแกนะ！ฉัน......”

“ปัง——”

ปรากฏว่ายิงออกมาอีกหนึ่งนัดอย่างไม่ลังเล！

เขายิงไปที่ไหล่อีกข้างของเธอจนกระจุย ลูกกระสุนวิ่งผ่านข้อกระดูกของเธอไป แม้แต่พื้นดินโคลน ก็ถูกยิงลงไปจนเป็นหลุมลึก

“อ๊าก！！！”

ในที่สุดจูเน่ก็ร้องออกมาอย่างน่าเวทนาอีกครั้ง

แต่ครั้งนี้ เพราะว่าเขาไม่ได้ลังเลสักนิด ในที่สุดในแววตาของเธอก็แสดงความหวาดกลัวออกมา เจ็บไปทั้งร่างจนสั่นเทาขึ้นมา

คนคนนี้เป็นใครกันแน่?

ทำไมเหมือนกับคนบ้ายังไงอย่างงั้น? เขาไม่รู้หรือว่าที่นี่เป็นสถานที่แบบไหน? ไม่รู้ว่าเธอจูเน่เป็นใครเหรอ?

“แก......แกเป็นใครกันแน่”

“แสนรัก”

ภายในใจของแสนรักหงุดหงิดขึ้นมา ในที่สุดก็พูดชื่อของตัวเองออกมา

คำพูดนี้พูดออกมา ในที่สุดจูเน่ก็ไม่ขยับแล้ว

แสนรัก！

ที่แท้ เขาก็คือแสนรัก！！

ลูกชายของขุนนาย คนที่พี่ชายกับพ่อของเธอทั้งสองคนต่างจัดการเขาไม่ได้！！！

ในที่สุดในดวงตาของจูเน่ก็เปลี่ยนเป็นหวาดกลัวขึ้นมา เธอมองไปที่เขานิ่งๆ ความหวาดกลัวที่ปกคลุมเข้ามาทั่วทั้งฟ้าดิน เธอที่อยู่บนพื้นทนไม่ไหวจนต้องขดตัวเอาไว้

“คุณ......คุณตามหาพี่สาวของคุณใช่หรือไม่ ก็ได้ ฉันจะบอก ฉันจะบอกแกทั้งหมด เธออยู่ที่ในเมือง อพาร์ทเมนท์เฮย์เดน ตึก13ห้อง601 ตอนนี้คุณก็ไปช่วยเธอสิ เธอยังไม่ตาย”

เธอหวาดกลัวเป็นอย่างมาก นึกว่าเขามาที่นี่ก็เพราะแสงดาว จึงเอาที่อยู่ที่อยู่ในสมองบอกออกมาทั้งหมด

แสนรักเอียงคอเล็กน้อย

ดวงตาที่เย็นชาคู่นั้น ทั้งทั้งที่ผู้หญิงคนนั้นเป็นพี่สาวของเขา แต่ในเวลานี้ จูเน่กลับพบว่า ดวงตาที่ดำคลับอย่างงดงามคู่นั้น กลับไม่แสดงปฏิกิริยาอะไรออกมาเลย

ไม่มีความปีติ

และก็ไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเลย

ที่มี มีเพียงความเยือกเย็นเหมือนกับหุ่นยนต์ยังไงอย่างนั้น และก็รัศมีของความอาฆาตอย่างรุนแรงจนทำให้คนที่เห็นแล้วต้องขนหัวลุก

“จะถามเธออีกครั้ง เขาอยู่ที่ไหนกันแน่”

“……”

“ปัง！”

ในเวลาเพียงหนึ่งวินาทีเท่านั้น

ขาข้างหนึ่งของจูเน่ ก็ถูกเขาทำให้เสียหายไป

“อ๊าก——”ในที่สุดเธอก็ร้องไห้ออกมาอย่างเสียงดัง ดิ้นทุรนทุรายเหมือนกับสุนัขที่กำลังจะสิ้นใจตาย “ฉันพูด ฉันพูดแล้ว คุณ......คุณอย่ายิงอีก......”

ในที่สุดเธอก็สติหลุดไปแล้ว