บทที่ 777 เธอตบเขาไปฉาดหนึ่ง!

นี่มัน......?

นีรวรรณเห็นสถานการณ์แบบนี้ ก็เกิดรู้สึกไม่ดีแปลกๆขึ้นมาภายในใจ

“พ่อ อา......อารอง นี่มันเกิดอะไรขึ้นหรือคะ?” นีรวรรณถามขึ้นอย่างกล้าหาญ

แต่กลับคาดไม่ถึงว่า เมื่อสิ้นเสียงของเธอ รองผู้นำของไชยันต์ก็เดินไปเปิดโทรทัศน์และเคลื่อนย้ายมันออกมาด้วย

หลังจากนั้น ในจอภาพนี้ ในวันงานเลี้ยงที่เดอะวิวซี ปรากฏว่ามีแผ่นหลังของคนคนหนึ่งที่แอบย่องเข้าไปในห้องครัวแล้วเทบางอย่างลงไปในหม้อข้าวต้มที่ตั้งอยู่บนเตา

“อารอง!”ขุนรักษ์เป็นพวกไม่มีกระดูก เมื่อเห็นสิ่งนี้ ก็รีบคุกเข่าให้คุณท่านทันที รวดเร็วจนนีรวรรณที่อยู่ข้างๆคว้าตัวไว้ไม่ทัน

เมื่อไชยันต์เห็นดังนั้น ก็โกรธจนกัดฟันกรอดเสียงดัง!

“พวกแกนี่มันกำเริบเสิบสานจริงๆนะ วันนั้น ฉันอุตส่าห์ตั้งอกตั้งใจยุติความวุ่นวายลงให้พวกแก แต่พวกแก ยืนอยู่ในที่ของฉันแท้ๆ แล้วยังคิดจะทำร้ายคนของฉันอีก”

“ไม่......ไม่ใช่นะ อารอง วันนั้นพวกเรา......วันนั้นพวกเราคิดว่าอารองจะไม่ปกป้องเรา พวกเรากลัวว่าเขาจะลงมือทำอะไรเราอีก พอลองคิดดู ก็คิดได้แค่วิธีนี้”

“อารอง พวกเราไม่ได้ตั้งใจจริงๆนะ พวกเราเองก็ไม่ได้อยากเอาชีวิตเขา ก็แค่อยากจะลงโทษเขานิดหน่อยเท่านั้น เพื่อไม่ให้เขากล้ามาทำอะไรพวกเราอีก”

ผู้ชายคนนี้ เพื่อให้คุณท่านปล่อยเขาไป สุดท้าย แม้แต่คำพูดแบบนี้ก็พูดออกมาได้

แต่ในความเป็นจริง นี่คือความจริง

วันนั้น สิ่งที่พวกเขาใส่ลงไปในหม้อข้าวต้ม ไม่ใช่พิษที่จะฆ่าแสนรักให้ตาย แต่เป็นอันที่ไม่ให้เขาสร้างปัญหาได้อีกเท่านั้น

เอาชีวิตเขา ที่เดอะวิวซี พวกเขาเองก็ไม่กล้า

แต่ว่า เมื่อคุณท่านได้ยินแล้ว จู่ๆก็เกิดหัวเราะขึ้นมา

“ลงโทษ? แกหมายถึงสิ่งนี้หรือ?” เขาชูมือขึ้นแล้วโยนบางอย่างไป

ขุนรักษ์อึ้งไป จ้องมองไป เพียงครู่หนึ่ง เมื่อเขาเห็นชัดแล้วว่ามันคืออะไร เขาก็ร้องขึ้นมาอย่างเสียสติ “ไม่ใช่......ที่ผมใส่ไปไม่ใช่สิ่งนี้ ไม่ใช่!!”

เสียงร้องตะโกนสุดเสียง ฟังแล้วราวกับมีภูตผีกำลังโหยหวนอยู่ทั่วทั้งสวนแมกโนเลีย

นีรวรรณเองก็ตกใจอ้าปากค้าง

เธอเป็นคนบงการ เธอต้องรู้ชัดเจนอยู่แล้ว นี่ไม่ใช่ของที่เธอคิดออกมาตั้งแต่แรก

แต่ว่า พิษนี่ ทำไมถึงกลายเป็นอันนี้ล่ะ?

อีกอย่าง ถ้าหากโดนพิษที่พวกเขาวางจริงๆ มันไม่ได้เพิ่งออกอาการหลังจากสามวัน แต่จะออกอาการตั้งแต่วันนั้นแล้ว จะรอให้ถึงตอนนี้ทำไม?

เพราะงั้น ความจริงที่อยู่เบื้องหลังนี้มันคืออะไรกันแน่?

สมองของหญิงสาวคนนี้ราวกับคลื่นที่กำลังซัดอย่างโหมกระหน่ำ และเมื่อเธอคิดถึงความเป็นไปได้บางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าของเธอก็ขาวซีดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ร่างกายสั่นคลอนไปทั้งตัว

ช่างเป็นไอ้บ้าที่เสียสติไปแล้วจริงๆ!!

“ฉันเคยบอกแล้ว ตระกูลเทวเทพของเรา เป็นทหารมารุ่นสู่รุ่น ไม่ขอให้พวกแกทำอะไรเพื่อประเทศมากมาย แต่ห้ามทำอะไรที่ผิดกฎหมายของบ้านเมือง แต่ตอนนี้พวกแก กลับกล้าแตะต้องไอ้ของแบบนี้ ใครมันให้ความกล้าพวกแก? หา?!”

เสียงตะคอกสุดเสียงที่โกรธเกรี้ยวสั่นคลอนราวกับฟ้าผ่า จนทำให้ทั่วทั้งสวนแมกโนเลียเกิดเสียงสะท้อนขึ้น

เมื่อนีรวรรณเห็นดังนั้น ก็ไม่สามารถคงสติเพื่อเอาตัวรอดได้อีกแล้ว เธอเองก็คุกเข่าลงเช่นกัน “อารอง พวกเราทำผิดก็จริง แต่ไอ้ของพวกนี้ พวกเราไม่มีทางไปแตะต้องมันแน่ ได้โปรดเชื่อพวกเราด้วยเถอะค่ะ”