บทที่ 794 เขายอมให้อภัยเธอ

“อากิยามะ เป็นแบบนี้มันคุ้มจริงๆหรอคะ? เธอไม่มีวันเป็นของคุณ ชั่วชีวิตนี้ไม่มีวันเลย”

“……”

เหมือนในใจมีรอยแผลเดิมอยู่นับไม่ถ้วนอยู่แล้ว และก็ถูกคนมากรีดทับลงไปอีก คณาธิปที่นั่งอยู่ตรงนั้นที่กำลังกินขนมปังอยู่ก็หยุดกินลง

นี่เป็นความจริงที่โหดร้าย

ทุกๆครั้งที่คิดถึง หรือว่าทุกๆครั้งที่เห็น เขาก็ให้ปวดร้าวใจ

แต่ว่านั่นจะเป็นไรไปล่ะ?

ถ้าให้เทียบกับเมื่อก่อนที่เธอถือเอาเขาเป็นเหมือนศัตรู ไม่ยอมพูดกับเขา ไม่ยอมมองเขา เขารู้สึกว่าวิธีการแบบนี้ในตอนนี้มันดีกว่าไหนๆ

ดีจนเขาที่นั่งอยู่ตรงนี้รู้สึกมีความสุข

คณาธิปเริ่มกินอีกครั้ง และครั้งนี้อารมณ์ของเขาได้สงบมากยิ่งขึ้น

“ไม่มีอะไรคุ้มหรือไม่คุ้มหรอกนะ แม่ของเธอประคบประหงมเลี้ยงดูผมตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่วันนี้ผมก็คือคนในครอบครัวของเธอ คือพี่ชายของเธอ ทุกสิ่งที่ผมทำให้เธอมันคุ้มค่าทั้งนั้น”

“เอาเถอะ”

โชกิ โดโมโตะได้ยินคำพูดซื่อตรงกินใจ เลยทำได้แค่พูดตอบรับ

คนทั้งสองกำลังนั่งอยู่ เสียงโทรศัพท์ของคณาธิปก็ดังขึ้น

“ฮัลโหล?”

“คุณธิป แย่แล้วครับ เกิดเรื่องแล้ว! ทางคุณแสนรักรู้ว่าคุณเส้นหมี่และลูกสาวอยู่ที่เจแปนแล้วครับ!!”

ไพบูลย์โทรมา เขาได้ยินเสียงของเขาก็ให้รีบบอกข่าวร้ายกับเขาทันที

คณาธิปหน้าถอดสี

“เขารู้ได้ไง? คุณบอกเขาหรอ?”

“เปล่าครับ เปล่า ผมจะกล้าพูดที่ไหน เป็นเจ้าเด็กคนนั้นที่โทรมาที่เดอะวิวซี เฮ้อ คุณธิป ทางพวกคุณดูแลเด็กยังไงกันเนี่ย ตอนนี้จะทำไงล่ะ? ทางคุณแสนรักบอกจะต้องเห็นเด็กในพรุ่งนี้ แล้วต้องการถามอาการของคุณเส้นหมี่ด้วย แล้วนี่จะทำไงกันดี?”

ไพบูลย์ร้อนรนพูดรัวๆผ่านสาย

เรื่องนี้เกิดขึ้นกระทันจนรับมือไม่ทันจริงๆ!

แผนการที่วางไว้เดิมทีนั้นดีทุกอย่าง ทางเส้นหมี่ถ้ารักษาเสร็จก็จะกลับไป หลังจากนั้นค่อยหาโอกาสกลับไปที่เดอะวิวซีทางไพบูลย์ก็เตรียมการไว้ดีแล้ว

แต่ทำไมถึงถูกแค่เจ้าเด็กตัวเล็กมาทำพังเอาได้?!!

“รินจังหรอ? คุณหมายถึงรินจังหรอ?”

คณาธิปได้ยินชื่อนี้ก็ให้ตกใจเหมือนกัน

เจ้าเด็กคนนั้นจะโทรกลับไปที่ต่างประเทศได้ยังไง?

อีกอย่างก็โทรหาพ่อของเธอซะด้วย เธอเอาเบอร์มาจากไหน เธอโทรเบอร์ทางไกลระหว่างประเทศเป็นหรอ?

อีกอย่างที่โรงเหล้าก็มีพิมแสงดูอยู่ไม่ใช่หรอ? ทำไมเธอให้เด็กโทรศัพท์ล่ะ? นี่เธอดูแลเด็กยังไงกันนะ?

คณาธิปทั้งตื่นตระหนกทั้งโกรธ ไม่มีกระจิตกระใจที่จะนั่งกินต่อ เขากดสายทิ้ง แล้วลุกขึ้นยืนเดินออกจากโรงพยาบาลทันที

ยี่สิบนาทีผ่านไปก็มาที่โรงเหล้าของถนนสายนึง