บทที่ 82 อยากได้ของคนอื่น

“ที่แท้ก็แบบนี้เอง งั้นคุณจะไปนั่งข้างบนที่ห้องฉันไหม？อากาศหนาวขนาดนี้”

เส้นหมี่สาบานได้ว่า เธอพูดแบบนี้ไป แค่พูดไปงั้นๆ

แต่คิดไม่ถึงว่า พอเธอพูดจบ ตาคนนี้ก็ตกลงทันที：“ได้สิ ผมมีหนังสือเกี่ยวกับกฎหมายสองสามเล่มจะให้คุณพอดี เป็นเล่มที่คุณให้ผมซื้อครั้งที่แล้ว เอาไปด้วยกันเลย”

เส้นหมี่：“……”

พูดจบ ก็ลืมเรื่องนี้ บอกเขาตอนนี้ว่าไม่ฟ้องแล้ว ได้ไหม？

สุดท้ายเส้นหมี่ก็พาคนนี้กลับไปห้องที่ตัวเองเช่า

เมืองที่เข้าสู่ช่วงกลางฤดูหนาวแล้ว ก็หนาวเสียจริง ตอนที่เส้นหมี่เปิดประตูห้อง เพราะว่าตึกเก่ามากแล้ว หน้าต่างกับกำแพงเหล่านั้นก็ทั้งเปราะบางและเก่า พอเข้ามาแล้ว ไม่ใช่แค่ไม่รู้สึกถึงความอุ่น แต่ในห้องนั้นเย็นยะเยือกยิ่งขึ้น

“ขอโทษนะ เดี๋ยวฉันไปจุดเตา”เส้นหมี่เข้ามาแล้ว ก็รีบไปจุดเตา

คณาธิปก็เดินไปรอบๆข้างในห้องเล็กๆตามอำเภอใจ

เขามาที่นี่เป็นครั้งที่สองแล้ว เวลานี้ เขาจึงไม่ได้แสดงความไม่คุ้นเคยออกมามากนัก

“สวยใส ตึกห้องของคุณเก่ามาก ไม่อุ่นเลย เช่าอีกห้องดีไหม？”

“อ๋า？ไม่ต้องหรอก อยู่นี่ดีมากๆ อยู่ข้างโรงเรียนอนุบาล สะดวกมาก”

เส้นหมี่ที่กำลังยุ่งอยู่กับจุดเตา ก็ส่ายหน้าปฏิเสธ

ล้อเล่นเหรอ？

ไม่ง่ายเลยที่เธอจะหาที่ทั้งเก่าและทรุดโทรมได้แบบนี้ สถานที่แบบนี้ ไอ้ผู้ชายระยำนั่นไม่มาแน่ ทำไมเธอต้องย้ายออกล่ะ？ปัญญาอ่อนเหรอไง？

เส้นหมี่จุดเตาเสร็จอย่างรวดเร็วและเรียบร้อย แล้วจึงหยิบแป้งเข้าไปทำอาหารในครัวทันที

แต่ว่า เธอไม่รู้ ตอนที่เธอใจจดใจจ่อกับการทำอาหารอยู่นั้น ห้องรับแขกด้านนอก ผู้ชายที่เทน้ำให้ตัวเองแก้วหนึ่ง จู่ๆก็ดินเข้ามา จากนั้น เขาก็อยู่หน้าห้องครัว ในตอนที่แสงระเรื่อยามเย็น ท่ามกลางหมอกควันที่ลอยขึ้นมาเขาก็จ้องมองเธออย่างไม่กะพริบ

นั่นเป็นสายตาแบบไหนกัน？

เหมือนหลงใหล และก็เหมือนแค่จ้องมองธรรมดา แต่ถ้าไปมองดีๆ คุณจะพบความเร่าร้อนภายในนั้น เปรียบเหมือนไฟที่ลุกโชนขึ้นในห้องรับแขกด้านนอก ร้อนจนทำให้คนช็อก！

“คุณไปนั่งแป๊บหนึ่งนะ ฉันถือโอกาสตอนที่พวกเขายังไม่กลับมา ทำแป้งให้เสร็จ แบบนี้พวกเขากลับมาก็จะได้กินอิ่มพอดี”

อาจเพราะรู้สึกถึงความเร่าร้อนในสายตา ในที่สุดเส้นหมี่ก็หันหน้ามา มองเขาแล้วพูดออกไป

คณาธิปเห็น จึงละสายตากลับไปอย่างอึดอัด

“ไม่เป็นไร ให้ผมช่วยอะไรไหม？”

“ไม่ต้อง คุณไปนั่งเถอะ”

เส้นหมี่ปฏิเสธอย่างไม่ลังเลทันที ถึงเธอแม้ จะสนิทกับเขามาก แต่การรักษาระยะห่าง ก็มีอยู่เสมอ

ยุ่งอยู่ในครัวได้ประมาณยี่สิบนาที ในที่สุด แป้งก็เสร็จ