บทที่ 857 คุณแสนรัก คุณทำอะไรอยู่?

แต่ครั้งนี้ วีแชทของเธอกลับถูกเขาตอบกลับอย่างรวดเร็ว

[แสนรัก: เธอไม่ได้อยู่ที่เดอะวิวซี?]

[คิตตี้: อ่า...]

[แสนรัก: เธออยู่ที่ไหน? ใครใช้ให้เธอไป?]

[คิตตี้: ...]

ตัวอักษรสั้นๆ ไม่กี่คำ เส้นหมี่นิ่งอยู่ตรงนั้น เธอถูกคำพูดดุดันและน้ำเสียงที่เหี้ยมโหดที่สามารถรู้สึกได้ผ่านหน้าจอ มองดูจนทำให้พูดไม่ออกสักคำ

ไม่ใช่ เธอได้อธิบายกับเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอ?

เขาไม่ใช่ว่าตอบกลับคำพูดที่แล้งน้ำใจไม่กี่คำนั้นแล้วไม่ใช่เหรอ?

งั้นตอนนี้นี่มันคืออะไร? ทำไมดูท่าทางเหมือนไม่รู้เรื่องเลยสักนิด?

เส้นหมี่มองดูอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้เริ่มแก้ตัวอีกครั้ง

[คิตตี้: ...ฉันออกมาเองค่ะ คุณไปฝึกซ้อม ฉันอยู่ที่เดอะวิวซีก็ไม่มีอะไรทำ จึงกลับมาทำงานที่โรงพยาบาล]

[แสนรัก: ...]

[คิตตี้: คุณวางใจได้ เมื่อคุณกลับมา ฉันก็จะกลับไปทันทีค่ะ]

เธอรีบพิมพ์ประโยคนี้ออกมา เหมือนกับว่าอยากจะคว้าโอกาสนี้ไว้ และก็กลัวว่าผู้ชายคนนี้จะไม่ยินยอม

ยังดีที่ครั้งนี้ หลังจากเธอส่งข้อความนี้ไป ผ่านไปไม่กี่วินาทีฝ่ายตรงข้ามก็ตอบกลับ “อวดดี” ถึงแม้จะเป็นคำพูดที่เย็นชา แต่สำหรับเธอก็ดีมากแล้ว

เธอเคยคิดไว้ เวลานี้ ในเมื่อเธอไม่แน่ชัดว่าทำไมเขาถึงไม่รู้เรื่องนี้

เช่นนั้น เธอยังไม่ต้องบอกกับเขาก่อนชั่วคราว

เพราะว่า เธอไม่รู้ว่าในนี้แอบแฝงอะไรอยู่ ตอนที่ไชยันต์บีบบังคับให้เธอจากไป คำที่พูดออกมาไม่น่าฟังขนาดนั้น เธอส่งข้อความขอความช่วยเหลือถึงผู้ชายคนนี้ ที่ตอบกลับมา ท่าทางกลับไม่เหมือนกับตอนนี้เลยสักนิด

ในนี้จะต้องมีอะไรลับลมคมในแน่นอน

ดังนั้น วิธีที่ดีที่สุด ยังไม่ต้องพูดก่อนชั่วคราว

เส้นหมี่วางโทรศัพท์ลง คืนนี้ เธอนอนหลับสบายมาก

และที่เธอไม่รู้ก็คือ ในตอนที่เธอหลับลง ทางด้านกองทัพ แสนรักก็วางโทรศัพท์ลง แม้แต่หยดน้ำบนเส้นผมก็ยังไม่ได้เช็ด เขาเปิดประตูห้องอย่างแรง แล้วจ้องมองไปทางคนที่เฝ้าเขาอยู่ด้านนอก

“นี่ก็คือเป้าหมายที่พวกนายควบคุมการใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของฉัน?”

“อะ...อะไรนะครับ?”

รองผู้นำเดชาที่กำลังอยู่ด้านนอก จู่ๆ ได้ยินคำพูดนี้สีหน้าก็เปลี่ยนไปในทันที

หลายวันมานี้ พวกเขาควบคุมการใช้อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของเขาจริงๆ ตั้งแต่โทรศัพท์มือถือ จนถึงโน๊ตบุ๊ก พวกเขาไม่ให้เขาใช้ทั้งหมด เหตุผลก็คือกำลังฝึกซ้อม ของพวกนี้ไม่จำเป็น

และคืนนี้ ก็เป็นเพียงเพราะเด็กสองคนจะโทรศัพท์หาเขา

“คุณชายน้อยครับ คุณ...เข้าใจผิดแล้วครับ พวกเราไม่ได้ควบคุมอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของคุณ พวกเราไม่ให้คุณ เพียงเพราะคุณฝึกซ้อมอยู่ตลอด ไม่มีเวลาใช้งานครับ”

รองผู้นำเดชายังไม่เต็มใจที่จะยอมรับ

ผลปรากฏว่า เพิ่งพูดจบ ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ภายใต้แสงไฟสลัวคนนี้ ก็เห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ยังมีหยดน้ำไหลอยู่ของเขา เผยรอยยิ้มเย้ยหยันเย็นชาจนน่าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก

“ได้ งั้นนายอย่าให้ฉันพบเห็นอีกเป็นครั้งที่สอง”

“...”