บทที่ 859 ลวงโลก

[คิตตี้: คุณแสนรัก อรุณสวัสดิ์ค่ะ]

[...]

ไม่มีคนสนใจ

วีแชทฝ่ายตรงข้าม เหมือนกับว่าสำหรับคำทักทายของเธอทุกครั้งเหมือนกับเป็นคำพูดไร้สาระ ตั้งแต่แรกเริ่มยังตอบเครื่องหมายคำถามกลับ จนตอนนี้พัฒนาเป็นไม่สนใจเสียเลย

เส้นหมี่กลับหน้าหนาส่งข้อความต่อไปอีก

[คิตตี้: คุณแสนรัก ฉันพบว่าลูกสาวของฉันช่วงนี้ผิดปกติเล็กน้อย เมื่อก่อนไม่ค่อยชอบเรียนหนังสือมาโดยตลอด แต่ช่วงนี้หลังจากที่ย้ายไปโรงเรียนที่นี่ ในทุกวันเธอกระตือรือร้นที่จะไปมากเลยค่ะ]

เธอไม่กล้าแบ่งปันเรื่องราวโดยตรง ทำได้เพียงพูดอ้อมๆ ว่าลูกสาวของพวกเขาช่วงนี้เหมือนกับว่าผิดปกติเล็กน้อย เธอใช้สิ่งนี้เพื่อดึงดูดความสนใจจากคนคนนี้

เป็นอย่างที่คิดไว้ หลังจากที่วีแชทข้อความนี้ส่งออกไป ก็มีการเคลื่อนไหวแล้ว

[แสนรัก: นั่นเป็นเพราะว่าเมื่อก่อนเธอไม่ได้เป็นแม่ที่ดี]

[คิตตี้: ...]

สุดๆ ไปเลย อยู่ดีๆ ทำไมถึงเริ่มด่าเธออีกแล้ว?

เส้นหมี่รู้สึกน้อยใจเล็กน้อย

[คิตตี้: ฉันไม่ได้เป็นแม่ที่ดียังไง? ฉันดูแลเธออย่างดีมาโดยตลอด]

[แสนรัก: ยิ้มเยาะ/ยิ้มเยาะ/ยิ้มเยาะ]

[แสนรัก: ขังเธอไว้ในโกดังคนเดียวก็เรียกว่าดูแลอย่างดี? หรือว่าทิ้งเธอไว้ในบ้านคนเดียวแล้วไม่สนใจเรียกว่าดูแล?]

[คิตตี้: ...]

เธอถูกคนคนนี้ทำให้โมโหจนจุกคอแบบนี้ เส้นหมี่แทบอยากจะส่งอีโมจิทุบตีออกไปในทันที อยากจะทุบผู้ชายคนนี้อย่างแรงหลายๆ ครั้ง

เธอขังหนูรินจังไว้ที่โกดังซะที่ไหน?

นั่นก็เพื่อรับมือกับเขาชัดๆ ถึงได้ปล่อยหนูน้อยไว้ที่ห้องเก็บไวน์ของคณาธิปที่ญี่ปุ่นโดยไม่ได้ตั้งใจ

และในตอนที่เขาตามหาเธอพบ นั่นเป็นเพราะดลธีไม่สะดวกที่จะเผยตัวไม่ใช่เหรอ?

เฮ้อ!

ตาบ้านี่...

เส้นหมี่ยังอยากจะคุยอีกสักสองสามประโยค แต่ในตอนนี้เอง จู่ๆ มีพยาบาลมาเรียกเธอ

“คุณหมอคิตตี้คะ ผู้ป่วยเตียง 16 เรียกคุณค่ะ เหมือนกับว่ามีธุระ”

“ค่ะ ทราบแล้วค่ะ”

เส้นหมี่ทำได้เพียงวางโทรศัพท์มือถือลง จากนั้นก็ออกไปจากห้องพักแพทย์ ไปยังโซนห้องพักผู้ป่วยทันที

ช่วงนี้ไวท์รอนค่อนข้างเงียบสงบดี ดังนั้น เธอไม่รู้ว่าจู่ๆ เขาเรียกเธอมีเรื่องอะไร? หรือว่า ร่างกายไม่สบายตรงไหน?

เส้นหมี่คิดถึงตรงนี้ ก็อดเพิ่มความเร็วฝีเท้าไม่ได้

“ตอนนี้ความจริงวางอยู่ตรงหน้า รักษาก็เป็นแบบนี้ ไม่รักษาก็เป็นแบบนี้ งั้นทำไมไม่ให้เขาใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายอย่างดีนะ?”

“เธอพูดอะไร? ใครบอกว่าเขาเป็นแบบนี้? เป็นเขาที่ไม่ยอมรักษา ไม่ใช่ว่าโรคนี้รักษาไม่ได้!”

“เธอ—”

เธอคิดไม่ถึง หลังจากที่เธอมาห้องพักผู้ป่วยนี้ กลับเห็นผู้หญิงสองคนที่อยู่หน้าประตูกำลังโต้เถียงกันอย่างรุนแรง