บทที่ 893 ต่อต้านเหรอ?

คนพวกนี้ก็กลับเข้าไปอีก

เส้นหมี่เห็นว่าใกล้ถึงเวลาแล้ว เธอจะไปรับลูกๆ เตรียมตัวจะกลับไป

“งั้นพี่พักที่ไหน? ส่งที่อยู่ให้ฉัน มีเวลาว่างแล้วจะไปหาพี่”

“หาอะไร? เธอมาช่วยฉันที่นี่ไม่ได้เหรอ?”

“พี่ว่าอะไรนะ?”

เส้นหมี่คิดว่าตัวเองฟังผิด “ฉันช่วยพี่?”

แสงดาวพยักหน้า: “ใช่สิ ตอนนี้เธออยู่ที่เดอะวิวซีก็ไม่มีอะไรทำ และก็ไม่ได้ไปทำงานที่โรงพยาบาลร้ายๆ นั่น งั้นเธอมีเวลาว่างก็มาช่วยฉันที่นี่ไม่ได้เหรอ”

“แต่ว่า...ฉันไม่เคยทำงานนี้มาก่อน”

“เธอไม่ต้องช่วยฉันทำอย่างอื่น ช่วยฉันจัดการเงินก็พอ ร้านเหล้าใหญ่ขนาดนี้ ไม่มีคนที่ตัวเองไว้ใจ บริหารขึ้นมาก็ยากลำบากเล็กน้อย เธอก็ไม่อยากเห็นฉันเหนื่อยขนาดนี้หรอกนะ?”

ผู้หญิงคนนี้สุดท้ายวางไพ่ครอบครัว

เส้นหมี่เห็นแบบนี้ ก็หมดหนทาง ทำได้เพียงรับปากเธอ ก่อนที่แสนรักจะกลับมา ตอนกลางวันไม่มีอะไรทำ ก็มาช่วยงาน

เส้นหมี่ออกจากร้านเหล้า

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง โรงเรียนสาธิตปฐมเขตทหาร。

ที่โรงเรียนแห่งนี้ ไม่สวยเท่า คิวเอสวาย ที่นี่เป็นโรงเรียนประถมธรรมดาๆ แห่งหนึ่ง เพียงแต่เพราะอยู่ในฐานทัพ คุณภาพการสอนและสิ่งอำนวยความสะดวกที่รองรับ เทียบกับโรงเรียนรัฐบาลอื่นๆ ดีกว่าเยอะมาก

ดังนั้นเพราะว่าเหตุนี้ เด็กเหล่านั้นที่ไม่สามารถเข้า คิวเอสวายได้ ก็ทำทุกวิถีทางเพื่อจะส่งาที่นี่

เส้นหมี่ขับรถมาถึงที่นี่

“สวัสดีค่ะ ขอถามหน่อยค่ะ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 เลิกเรียนแล้วยังคะ?”

หลังจากที่ลูกๆ ถูกส่งมาที่ องครักษ์คุ้มครองติดตัวได้เพิกถอนไปแล้ว ที่นี่เป็นฐานทัพ ถิ่นของตระกูลเทวเทพ ไม่มีใครกล้าทำไม่ดีกับเด็กๆ

แต่ว่าโรงเรียนท่าทางแย่มากจริงๆ

“ห้าโมงเย็นไง คุณไม่ได้ดูกลุ่มผู้ปกครองเหรอ?” รปภ.ที่อยู่ตรงประตู ตอบอย่างหงุดหงิด

เส้นหมี่: “...”

กลุ่มผู้ปกครอง?

ลูกสามคนเพิ่งจะมาถึงโรงเรียนนี้ เธอรู้เรื่องนี้ซะที่ไหนล่ะ

เส้นหมี่ทำได้เพียงรออยู่ตรงประตูโรงเรียนอย่างใจเย็น

โชคดีตรงที่เป็นเพราะใกล้ถึงเวลาเลิกเรียนแล้ว ประตูโรงเรียนในตอนนี้ก็มีผู้ปกครองหลายคนมาถึง มีคนเห็นเส้นหมี่ถามเรื่องนี้ ก็เข้ามาชวนคุย

“คุณไม่ได้มารับลูกที่นี่บ่อยๆ ใช่ไหม? แม้แต่กลุ่มผู้ปกครองก็ยังไม่มี”

“...ใช่ค่ะ งานยุ่งนิดหน่อยค่ะ”

เส้นหมี่ตอบกลับอย่างกลบเกลื่อน

ผู้ปกครอบคนนี้เห็นแล้ว ก็เริ่มพูดทันที: “งั้นคุณไม่ควรจริงๆ มีเรื่องอะไรที่สำคัญไปกว่าลูกล่ะ? คุณจะต้องรู้ไว้ว่าเข้ามาโรงเรียนนี้ไม่ง่ายเลยนะ”

“เหรอคะ?”