บทที่ 9 คุณมีสิทธิ์อะไรมาเป็นแม่ของเขา？

ลูกชาย！

คนนี้คือลูกชายอีกคนของเธอ！！

เส้นหมี่ตื่นเต้นจนอยากบอกเขาว่าเธอคือหม่ามี๊ของเขา

ทว่าเวลาเดียวกัน ชายโฉดที่ย่อเข่าอยู่ตรงหน้าเด็กผู้ชายกล่าวหนึ่งประโยค “คนที่ไม่เกี่ยวข้องอะไร โอเค ถ้าวันนี้ลูกไม่อยากไปเรียนอนุบาล งั้นก็ให้คุณอาเคพาลูกลงไปเล่น แล้วกินอะไรเล็กน้อย”

ชินจังได้ยินว่ามีของกินก็รีบตอบตกลง

ดังนั้นหลายนาทีต่อมา เส้นหมี่ก็ได้แต่ผู้ช่วยของชายโฉดพาลูกชายจากไป

“แสนรัก ทำไมคุณถึงบอกว่าฉันเป็นคนไม่เกี่ยวข้องอะไร？ทั้ง ๆ ที่ฉันเป็นหม่ามี๊ของเขานะ！”

“ออ ใช่เหรอ？แต่เท่าที่ผมรู้ก็คือ หม่ามี๊ของเขาตายแล้ว ฝังอยู่ที่สุสาน”

ผู้ชายคนนี้เห็นลูกชายตัวเองออกไปแล้วก็ลุกขึ้นรินไวน์แดงให้ตัวเองที่บาร์เครื่องดื่ม จากนั้นก็นั่งบนโซฟาในห้องรับแขกด้วยอิริยาบถสง่างาม

ทำราวกับเส้นหมี่ไม่มีตัวตน

เส้นหมี่รู้สึกเดือดดาลจนควันออกหู แต่เมื่อเจอกับถ้อยคำเช่นนี้ เธอกลับโต้แย้งไม่ได้ครึ่งคำ

ใช่ สำหรับลูกชายคนนี้ เธอได้ตายไปแล้ว หากตอนนี้เธอให้เขาเรียกเธอว่าหม่ามี๊ แล้วเธอต้องอธิบายยังไง？บอกว่าความจริงแล้วเธอยังไม่ตาย แค่ตอนนั้นไม่ได้เอาเขาเฉย ๆ หรือ？

ใบหน้าซีดเผือดของเส้นหมี่กำลังกัดริมฝีปากตัวเองแรง ๆ

แสนรักเห็นแล้วความเย้ยหยันตรงมุมปากยิ่งเด่นชัดมากขึ้น “นึกถึงได้แล้วหรือ？ผมยังคิดจะบอกลูกว่า คุณคือหม่ามี๊ของเขา？”

นิ้วขาวนวลของเส้นหมี่กำหมัดแน่น！

“แสนรัก คุณอยากทำอะไรกันแน่？ในเมื่อคุณไม่อยากให้ลูกชายรู้จักฉัน แล้วคุณพาฉันมาที่นี่ทำไม？ให้ฉันรักษาอาการคุณเหรอ？ฉันเคยบอกแล้วว่า ถึงฉันจะตาย แต่ฉันก็ไม่ยอมรักษาให้คุณเด็ดขาด”

เส้นหมี่ขบเคี้ยวเขี้ยวฟันตอนที่พูดประโยคนี้

ใครจะไปรู้ ผู้ชายคนนี้กลับพูดเยาะเย้ยอย่างดูถูกว่า “คุณคิดมาแล้ว ฝีมือกระจอก ๆ อย่างคุณ ผมคงไม่โง่จนถึงขั้นฝากชีวิตไว้ที่คุณหรอก”

เส้นหมี่ “……”

เมื่อรู้สึกกริ้วโกรธถึงขีดสุดก็กลับกลายเป็นความเงียบงัน

“แล้วคุณพาฉันมาทำไม？”

“พาคุณมาทำไมหรอกหรือ？คุณไม่รู้หรือ？เส้นหมี่ ห้าปีมานี้ คุณแกล้งตายหนีปัญหา คุณรู้ตัวไหมว่าสร้างบาปกรรมอะไรไว้บ้าง？คุณลืมคนที่เป็นห่วงเป็นใยคุณ เพราะ‘การตาย’ของคุณ พวกเราต้องพบเจออะไรบ้าง”

ประโยคสุดท้าย น้ำเสียงของผู้ชายคนนี้ดุร้ายอย่างยิ่งยวด

เขาต้องเธอด้วยดวงตาหรี่ขึ้น คล้ายกับวิญญาณร้ายที่ต้องการฉีกเธอเป็นชิ้น ๆ ทุกเมื่อ ชวนเส้นหมี่หน้าซีดขาว ร่างกายโซเซไปด้านหลังหลายก้าวอย่างควบคุมไม่ได้

เธอจะไปลืมได้ยังไง？