บทที่ 903 ความน่าอดสูในความเป็นมนุษย์

หลายปีมานี้ หลังจากเขาเกษียณ ก็ไม่ได้อยู่กับลูกสาวของเขา อีกทั้งไชยันต์ก็เหมือนกัน ยังอยู่ที่ที่อยู่ของตัวเองอย่างเดิมคนเดียว ที่พักอาศัยนี้ ก็คือสมรมณ์วัลย์

จากนั้นลำธารณีณ นั้นคือหมู่บ้านแห่งหนึ่งในชานเมืองของเมืองหลวง

เครือญาติของตระกูลเทวเทพ พักอยู่ที่นั่น

ดังนั้น ตาแก่คนนี้ให้เส้นหมี่ไปที่สถานที่เหล่านี้อย่างกะทันหัน ก็สามารถคาดเดาจุดประสงค์ของเขาได้แล้ว

สุดท้ายไชกุก็ออกจากเดอะวิวซีไปอย่างขุ่นเคือง

กลับมาถึงเรด พาวิเลี่ยน มินตรากำลังรออยู่ ในที่สุดก็เห็นเขากลับมาแล้ว ทันใด เธอก็วิ่งออกมาแล้ว：“เป็นอย่างไรบ้าง? สามี คุณท่านว่าอย่างไรบ้าง?”

“จะว่าอะไรได้อีก? เขาลำเอียงไปทางเขาตลอด ยังจะสามารถพูดอะไรได้อีก?”

ความโมโหที่กลั้นเอาไว้ในท้องของไชกุไม่มีทางระบายออก เมื่อได้ยินภรรยาถามเรื่องนี้ ทันใด เขาโมโหอย่างหยุดไม่อยู่ด่าออกมา

ทันใดสีหน้ามินตราซีดขาวลงไปแล้ว

“หมายความว่าอย่างไร? เอาสิ่งที่อยู่ในมือของคุณส่งมอบออกไปแล้วจริงๆ? งั้นต่อไปพวกเราจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไร? ในมือน้ำมันสักหยดยังตักไม่ได้แล้ว พวกเราจะใช้ชีวิตกันอย่างไร?”

“คุณยังคิดอยากจะตักน้ำมัน? ผมจะบอกคุณนะ ต่อไปนี้คุณสามารถมีชีวิตอยู่ต่อไปได้ก็ไม่เลวแล้ว！”

บนใบหน้าของไชกุเต็มไปด้วยความโกรธเกลียดตอบกลับมาหนึ่งประโยค

ไชกุคนนี้ อยู่ในตระกูลเทวเทพค่อนข้างระมัดระวังมาโดยตลอด โดยเฉพาะเมื่ออยู่ต่อหน้าพ่อคนนี้ เขารู้ว่าตัวเองนั้นธรรมดา ไม่ได้ทำประโยชน์อะไรมากมายสำหรับตระกูลเทวเทพ

ดังนั้น ขอเพียงไชยันต์มอบงานให้เขา เขาต่างทำอย่างระมัดระวัง

โชคดี เพราะว่าด้วยเหตุที่ว่าเขาเป็นลูกชายแท้ๆของเขาเพียงคนเดียว หลายสิบปีมานี้ ไชยันต์จึงดูแลเขาอย่างดี เขาไม่เพียงให้เขาเข้าไปทำงานเป็นพนักงานทำเอกสารในค่ายทหาร

อีกทั้งยังมอบทรัพย์สมบัติให้เขาเป็นคนจัดการดูแล

ถ้าแสนรักไม่ปรากฏตัวละก็ เป็นไปได้ว่าทั้งชีวิตคงจะใช้ชีวิตอย่างสุขสบายแบบนี้ตลอดไป

แต่ว่า เขาคาดไม่ถึง สายเนื้อเชื้อไขของน้องชายคนนี้ในที่สุดได้ปรากฏตัวแล้ว เมื่อเขามาก็ฉกชิงความรักที่พ่อมีต่อเขาไป อีกทั้งตอนนี้ เขายังเตรียมที่จะให้เขามอบอำนาจออกไป

มอบทั้งหมดออกไปแบบนั้น！

ไชกุเหมือนไก่ตัวผู้ที่พ่ายแพ้ยังไงอย่างงั้น เขาล้มลงบนโซฟาในห้องรับแขกอย่างไม่สบายใจ

“ผมจะบอกคุณนะ ไม่เพียงแค่ผม แม้แต่คุณเองก็ไม่มีโอกาสแล้ว”

“ฉัน?”มินตรารีบเข้ามาที่ด้านข้างเขา “หมายความว่าอย่างไร? อะไรที่เรียกว่าแม้แต่ฉันก็ไม่มีโอกาสแล้ว”

ไชกุยิ้มเย็นชา：“ไม่ใช่ว่าคุณอยากจะกลายเป็นนายหญิงของตระกูลเทวเทพมาโดยตลอดเหรอ? ผมจะบอกคุณนะ ไม่มีหวังแล้ว วันนี้ตาแก่คนนั้นให้พิมเจ้าพาเส้นหมี่ไปพบคุณลุงแล้ว แล้วก็ยังมีลำธารณีณด้านโน้น”

“！！！！”

สายฟ้าฟาดลงมาในวันที่ฟ้าใสจริงๆ

ผู้หญิงคนนี้ยืนอยู่ที่นั่น ในหูได้ยินเพียงเสียง“วิ้ง”หลังจากนั้น สมองของเธอทั้งหมดกลายเป็นว่างเปล่าแล้ว