บทที่ 904 ไม่ได้ เธอต้องไปพบเขา

เขารับปากแล้ว

หลังจากนั้น เขาจึงนำรหัสผ่านชุดหนึ่งส่งออกไป แล้วก็ยังมีแผนที่โครงสร้างของพื้นที่ในค่ายทหารหนึ่งรูป

คนนิรนามได้เห็นแล้ว ในที่สุดพอใจมาก

คนนิรนาม：“โอเค พันโทไชกุ ขอบคุณมาก”

ไชกุ：“คุณเคยรับปากผมไว้ ห้ามทำร้ายถึงชีวิตเขา”

เขายังคงสองจิตสองใจ ในตอนสุดท้าย ยังไม่ลืมที่จะบอกกล่าวกับคนคนนี้หนึ่งประโยค

คนคนนี้ ทันใดกลับตอบกลับมาด้วยคำตอบที่แอบแฝงอะไรบางอย่างเอาไว้อย่างลึกล้ำ

คนนิรนาม：“พันโทไชกุวางใจเถอะ ถ้าตอนนี้คุณยังไม่อยากให้เขาตาย รับรองว่าพวกเราจะทำให้คุณพอใจ พวกเราทำงาน ไม่ด้อยไปกว่าคนที่คุณเคยหามาก่อนหน้านี้”

“……”

เหมือนกับว่าฟ้าผ่าลงมา！

ชายวัยกลางคนนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ทันใดอย่างกะทันหัน เห็นเพียงเขาเหมือนกับถูกคนเหยียบเท้าจนเจ็บปวด ใบหน้าบิดเบี้ยวอย่างรุนแรง เสียง“ติ๊ด”ดังออกมา เขาปิดเครื่องคอมพิวเตอร์แล้ว

นั่นคือหนอนที่เติบโตขึ้นมาในก้นบึ้งหัวใจมาโดยตลอด！

——

จากการอธิบายของพิมเจ้าสุดท้ายเส้นหมี่ เข้าใจความหมายของไชยันต์แล้ว

ทันใดนั้น เธอช็อกในความผิดปกตินี้！

ตาแก่คนนี้ เขาได้รับการกระทบกระเทือนอะไรหรือเปล่า? ทำไมถึงได้ตัดสินใจอะไรโดยไม่คิดก่อนแบบนี้อย่างกะทันหัน?

เส้นหมี่แบกรับ“ภารกิจใหญ่”เอาไว้ไม่ค่อยไหว เธอตัดสินใจว่าพรุ่งนี้ไปหาแสนรักค่อยว่ากันอีกที เพราะยังไงเสีย วันมะรืนเขาก็กลับมาแล้ว เดอะวิวซีด้านนี้พรุ่งนี้ต้องส่งเสื้อผ้าไปให้เขา

เส้นหมี่ตัดสินใจแล้ว แล้วก็พาลูกๆไปพักผ่อนแล้ว

หลับสบายทั้งคืน

รุ่งเช้า

เหตุเพราะพวกเด็กๆต้องไปโรงเรียน เส้นหมี่ตื่นแต่เช้า ดูแลพวกเขาตื่นนอนล้างหน้าล้างตา

“หม่ามี๊ หนูจะบอกคุณนะ คุณครูบอกกับพวกเราว่า วันศุกร์นี้จะประชุมผู้ปกครอง”

ก้อนแป้งน้อยคลานออกมาจากผ้าห่ม หลังจากนั้นถูกหม่ามี๊สวมเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดหม่ามี๊เสียงเล็กเสียงน้อยของน้ำเสียงที่ยังไม่ทันได้ตื่นดีบอกกับเธอเรื่องหนึ่ง

ประชุมผู้ปกครอง?

ทันใดเส้นหมี่ดวงตาเปล่งประกาย：“จริงเหรอ? เกี่ยวกับอะไรเหรอ?”

เธอไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมแบบนี้มาก่อน ตั้งแต่เด็กๆเหล่านี้เข้าชั้นประถม ในครอบครัวอยู่ไม่เป็นสุขมาโดยตลอด แม้แต่ส่งพวกเขาไปโรงเรียน ต่างเป็นช่วงนี้เธอถึงมีโอกาส