บทที่ 957 สายตาของเขาพร่ามัว........

สุดท้าย เขาตัดสินใจเลือกที่ละทิ้งทุกสิ่งอย่างที่นี่ แล้วไปให้ไกลจากบ้านเกิดของเขา

มันช่างทำให้พวกเขาผิดหวังมากเลยจริงๆ!

ฉะนั้น ที่ขวัญเมืองมาในครั้งนี้ก็เพื่อพาตัวผู้ชายคนนี้กลับไป โดยที่มีการจัดเตรียมมาอย่างดี

“ได้ ฉันจะกลับไป แต่พี่ให้ฉันดื่มน้ำหน่อยได้ไหม? ฉันรีบมาที่นี่ในตอนดึกดื่น ยังไม่ได้กินอะไรเลย ทั้งเหนื่อยทั้งคอแห้ง”

เธอเอ่ยปากพูดแล้ว

รับปากเขา เพียงแค่ให้เธอเติมพลังก่อนนิดหน่อย จากนั้นเธอก็จะไปทันที

ม็อกโกได้ยิน ก็มองดูที่นาฬิกาบนข้อมือ และก็ได้ตกลงในที่สุด

สิบกว่านาทีผ่านไป เจเคสั่งให้คนนำของทานเล่นบางอย่าง และยังมีน้ำผลไม้แก้วหนึ่งมาเสิร์ฟ ขวัญเมืองเห็นแล้ว หลังจากนั่งลงแล้วก็กินเข้าปากด้วยคำโตๆ

ดูท่าเธอคงหิวจริงๆ

ม็อกโกไม่ได้ดูเธอต่อ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดไปมา

“ติ๊ด.....ติ๊ดติ๊ด.........”

“ฮัลโหล?”

“สวัสดีครับคุณผู้ชาย ขอถามหน่อยครับว่ารถ Lexus สีขาวป้ายทะเบียน 680 คันนี้ใช่ของคุณหรือเปล่าครับ?”

ในสายโทรศัพท์ที่โทรเข้ามาพอดี เป็นชายคนหนึ่งที่ถามขึ้นมาถึงรถคันนั้นของม็อกโก

ม็อกโกชะงัก : “ใช่ครับ ทำไมเหรอ?”

ชายคนนี้ : “ขอโทษด้วยครับคุณผู้ชาย เมื่อสักครู่ตอนที่ผมจอดรถ ไม่ทันระวังไปขูดเข้ากับรถของคุณ คุณออกมาดูหน่อยได้ไหมครับ? เรามาดูกันว่าจะต้องชดใช้ยังไง?”

“……”

ม็อกโกจึงได้แค่ลุกยืนขึ้นมา เตรียมตัวที่จะออกไปดูรถคันนั้นของตัวเอง

“พี่ชาย พี่จะไปไหน?”

“ไม่ไปไหน เธอรีบกินเถอะ กินเสร็จก็ให้เจเคส่งเธอกลับไป” ตอนที่ม็อกโกออกไป ก็ไม่ลืมที่จะกำชับน้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนนี้ว่าให้เธอรีบกินให้เสร็จ

จากนั้น เขาก็ออกไปจากห้องส่วนตัวแห่งนี้

และในเวลานี้เจเคเองก็ไม่อยู่ที่นี่ด้วย เขาไปเตรียมรถให้กับขวัญเมือง

ขวัญเมืองนั่งกินอย่างเชื่อฟังอยู่ในห้องส่วนตัวนี้ รอจนม็อกโกกับเจเคทั้งสองคนกลับมา เธอก็ได้กินสิ่งที่อยู่ตรงหน้าหมดเรียบร้อยแล้ว

“พี่ชาย ฉันกินเสร็จแล้ว”

“อืม ไปเถอะ”

ม็อกโกยังคงไม่ค้นพบอะไรเลย

จนถึงก่อนที่เธอจะออกไป เขารู้ว่าตัวเธอไม่ไม่ค่อยมีเงิน ยังใช้โทรศัพท์ของตัวเองโอนเงินให้เธอไปสองพันหยวน

และหลังจากที่เธอออกไปได้ไม่นาน เขาที่กลับเข้ามาแล้วก็ดื่มเหล้าเข้าไปอีกแก้วหนึ่ง จู่ ๆ รู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเริ่มร้อนขึ้น ราวกับว่ามีสิ่งของอะไรบางอย่างวิ่งผ่านอยู่ในร่างกาย ซึ่งทำให้เขาร้อนเป็นอย่างมาก

“พี่เมาแล้ว?”

เจเคเห็นแล้วก็ยังคงคิดว่าเขาเมาแล้ว

ม็อกโกเองก็รู้สึกว่าตัวเองเมาแล้วเช่นกัน

เพราะว่า คืนนี้เขาเองก็ดื่มเหล้าไปไม่น้อยจริงๆ

“พอแล้ว ส่งฉันกลับไปที่โรงแรมหน่อย ดึกมากแล้ว” เขาลุกขึ้นยืนอย่างโซเซ เตรียมตัวจะกลับไปโรงแรม