บทที่ 977 ม็อกโก: "ผู้หญิงในคืนนั้นเป็นใครกันแน่?"

สุดท้ายไชยันต์ก็ไม่ได้ปล่อยนีรวรรณไป

เขาไม่เพียงออกคำสั่งว่า จากนี้ต่อไปนีรวรรณไม่มีสิทธิ์เป็นตัวแทนสมรมณ์วัลย์เพื่อมารับค่าใช้จ่ายในครอบครัวที่เดอะวิวซี เขายังให้รองผู้นำธนาส่งตัวเธอไปดัดนิสัยในระดับต้นอีกด้วย

อะไรคือระดับต้น?

แน่นอนว่าเป็นประเภทที่ทุรกันดาร เป็นสถานที่ที่ไกลความเจริญ พอถึงที่นั่นก็จะลำบากแน่นอน

"ไม่ ไม่เอา อารองคะ หนูผิดไปแล้ว...หนูผิดไปแล้ว หนูขอร้อง ให้โอกาสหนูอีกครั้งนะคะ อารอง..."

พอหญิงสาวได้ยินดังนั้นก็รีบคลานเข้ามาคุกเข่าต่อหน้าไชยันต์ราวกับหมาตัวหนึ่งเพื่ออ้อนวอนอย่างขมขื่น

"ปึ๊ก" แต่ไชยันต์กลับเอาเท้าเตะเธอออก!

"ฉันให้โอกาสเธอไปแล้ว ครั้งที่แล้วเธอทำผิดมหันต์ ฉันกักบริเวณเธอครึ่งปี แต่เธอกลับไม่สำนึกแก้ไขเลยแม้แต่นิดเดียว ครั้งนี้ยังคิดจะให้ฉันให้โอกาสเธออีกครั้งเหรอ? ใครก็ได้ พาเธอออกไป!"

"ครับ นายท่าน"

"แล้วก็จับตาดูไว้ให้ดี หลังจากส่งเธอไปแล้ว หากไม่ได้รับอนุญาตจากฉันก็ห้ามกลับเมืองหลวง ไม่อย่างงั้นพวกแกทั้งหมดจะโดนลงโทษตามวิธีของทหาร!"

คุณท่านคนนี้แม้แต่ลงโทษตามวิธีของทหารก็ตะคอกออกมา

แน่นอนว่า ตะคอกด้วยเสียงดังมาก ดังจนได้ยินกันทั้งชั้นล่างชั้นบนของตึก

ดังนั้นหญิงสาวได้แต่โดนลากไปพร้อมกับเสียงร้องโหยหวนสะอื้นร้องไห้

คืนนั้นเส้นหมี่กำลังช่วยจัดเสื้อผ้าให้เด็กๆที่ห้องของเด็กๆ

จู่ๆหนูรินจังก็อุ้มตุ๊กตาเจ้าหญิงบาร์บี้ของตนเข้ามา

"หม่ามี๊ จะกลับไปแล้วใช่ไหมคะ?"

"ใช่จ้ะ พรุ่งนี้ก็กลับแล้ว"

เส้นหมี่ยื่นมือออกไปลูกหัวเล็กผมนุ่มที่เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จมา

ดวงตากลมโตใสแป๋วของหนูรินจังฉายแววร้อนใจทันที "งั้นจะทำยังไงดีล่ะคะ? คุณครูบอกว่า ถ้าหนูจะกลับไป คุณครูกับเพื่อนๆในห้องจะจัดปาร์ตี้อำลาให้หนู"

"คะ?"

ถึงคราวที่เส้นหมี่ต้องอึ้งบ้างแล้ว

โรงเรียนนี้ดีขนาดนั้นเลยเหรอ? นักเรียนจะย้ายโรงเรียนก็ยังจะจัดปาร์ตี้อำลาให้?

เส้นหมี่ค่อนข้างลำบากใจ

ทันใดนั้นเธอก็หันหน้ามามองเด็กชายทั้งสองที่กำลังเล่นเกม "คิวคิว ชินชิน ที่น้องพูดจริงไหมคะ? ห้องพวกลูกมีรึเปล่า?"

"มีสิครับ แต่พวกเราปฏิเสธไปแล้ว"

คิวคิวที่กำลังเล่นอยากสนุกสนาน ยิ้มแล้วตอบคำถามออกมาทันทีโดยไม่คิด

เส้นหมี่ "..."

เมื่อเห็นสาวน้อยที่ในมือกอดตุ๊กตาตรงหน้าที่ดวงตากลมโตของเธอที่เหมือนมีน้ำตาซึมกำลังจะร้องไห้ออกมา เธอรีบวางเสื้อผ้าแล้วดึงเธอเข้ามากอด