ตอนที่ 1 ที่เก่า เวลาเดิม.....

“ห้า...สี่...สาม...สอง...หนึ่ง...”

“ติ๊ด ฟรืดดด....”

เสียงประตูร้านกาแฟ เปิดออกอย่างตรงเวลาเจ็ดโมงตรง นิมิตราหรือออแกน สาวน้อยที่นั่งอยู่ที่ประจำตรงมุมร้าน สามารถมองเห็นข้างนอกได้อย่างชัดเจน เธอจะนั่งอยู่ที่ตรงนี้ทุกวัน เพื่อรอคอยใครบางคน และวันนี้ก็เป็นอีกหนึ่งวัน

ชายหนุ่มร่างสูง รูปร่างดีสมส่วน ผมสีดำสนิท ใบหน้ายาวรูปไข่ คิ้วหนาตาคมมองแล้วดูปราดเปรียว จมูกโด่งได้รูปดั่งหมอปั้นมา แต่นั่นน่าจะเป็นจมูกจริง ปากสีชมพูเข้มดูสุขภาพดี

เมื่อไหร่ที่เขาเข้าร้านมา สาวๆ ในร้านไม่วายจะต้องหันมามองที่เขาเป็นตาเดียว จุดที่สาวน้อยนั่งอยู่คือมุมที่ดีที่สุด ได้เห็นทั้งตอนที่เขาเดินมา และเดินไปสั่งกาแฟที่เขามักจะดื่มอยู่เป็นประจำ

“อเมริกาโน่ร้อนครับ”

“ได้ค่ะคุณหมอ รอสักครู่นะคะ”

“ครับ”

และเขาก็จะยกมือถือมาสแกนจ่ายเงิน ก่อนที่จะมานั่งโต๊ะใกล้ๆ เธอ ทำให้เธอมองเขาได้เต็มตา

“แม่เจ้า วันนี้ก็หล่ออีกเหมือนเดิม เขาจะรู้มั้ยนะว่า ฉันมาแอบจ้องมองความหล่อของเขาทุกวัน เพื่อจินตนาการว่าเขาเป็นพระเอกในนิยายรักของฉันเอง”

ออแกนแสร้งทำเป็นพิมพ์ข้อความในใจลงในแพลตฟอร์มนิยายของเธอ ก่อนที่จะเผลอยกมือขึ้นมาจับแก้มทั้งสองข้างแล้วยิ้มเขินๆ อย่างลืมตัว ก่อนที่เธอจะเหลือบมองไปยังชายหนุ่มที่เธอเฝ้าฝันจะเจอเขาทุกเช้า โชคดีที่เขาไม่ได้หันมามองหรือสนใจเธอ เขากำลังนั่งดูมือถือของเขาอย่างใจลอย

“คุณหมอรุต อเมริกาโน่ร้อนได้แล้วค่ะ”

นี่คือเสียงที่ออแกนแสนจะเกลียด ยัยเพื่อนตัวดี จะทำให้ช้าหน่อยก็ไม่ได้ เสียเวลานั่งรอมาตั้งเกือบสองชั่วโมง ได้เห็นหน้าไม่ถึงห้า นาที ลัดคิวไปบ้างจะตายมั้ยนะ!!

เขาลุกขึ้นอย่างไม่รีบร้อน ก่อนจะค่อยๆ เดินไปที่เคาน์เตอร์ เก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบแก้วกาแฟ และเดินออกจากร้านไป

“เฮ้ออ ไปซะแล้วห้านาทีแห่งความสุข”

ออแกนยกมือขึ้นเท้าคางมองตามร่างสูงของหมอศัลยแพทย์ของโรงพยาบาล KBH ไปอย่างใจลอย ก่อนที่พิมพ์ เพื่อนรักตัวดีจะเดินมานั่งข้างๆ พร้อมกับดีดหน้าผากเธอเบาๆ

“ใจลอยไปถึงแผนกศัลยกรรมแล้วเพื่อนสาว แกจะนั่งมองเขาจนเขามีลูกมีเมียไปก่อนเลยหรือไง ชอบก็เดินเข้าไปจีบเลยสิ ทำอย่างกับ puppy love อย่างนั้นแหละ”

“แกไม่มีทางเข้าใจความสุขของคนอย่างฉันหรอกน่า ขนาดแกแอบชอบรุ่นพี่นนท์ตั้งสามปี แกยังไม่กล้าบอกเขา จนเขาไปแต่งงานลูกโตแล้วพามางานเปิดร้านกาแฟแกให้ช้ำเล่น จำไม่ได้หรือไง ทำเป็นมาว่าฉัน โธ่!!”

“หน็อย เรื่องแบบนี้ก็เอามาล้อฉันเนอะ เฮ้อ แต่จะว่าไป คุณหมอโรงพยาบาลนี้ก็มีแต่งานดีๆ เนอะ แกว่า หมอรุตจะรอดยังโสดอยู่เหรอ”

“คนหล่อน่ะ ได้มองเป็นแค่อาหารตาก็พอแล้ว อย่าไปคิดหวังอะไรมาก คาดหวังมากก็เจ็บมาก”

“ออแกน แกคงไม่คิดมากเรื่องพี่ศรันย์แล้วใช่มั้ย ฉันรู้ว่าเรื่องมันก็นานแล้ว ตั้งแต่ก่อนพวกเราจะเรียนจบ มีคนเข้ามาจีบแกตั้งเยอะ แต่เหมือนแกรออะไรอยู่ ทำไมไม่ลองเปิดใจดูบ้างล่ะ”

ตาของสาวน้อยวัยยี่สิบสองหม่นลงทันทีที่พูดถึงผู้ชายคนนี้ พี่ศรันย์เป็นแฟนคนแรกและคนเดียวของออแกนตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย เขาเรียนคณะแพทย์ โตกว่าออแกนสองปี

เป็นคนที่วางแผนใช้ชีวิตร่วมกันไว้ คิดเอาไว้ว่าจะหมั้นกันหลังเรียนจบ และจะบินไปเรียนต่อด้วยกันที่เมืองนอก แต่ก่อนเรียนจบ ออแกนกลับจับได้ว่าศรันย์ ลักลอบได้เสียกับรูมเมทของตัวเอง เพื่อนสนิทตั้งแต่ปีหนึ่งเข้ามหาลัยมาด้วยกัน

จนย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกันตอนปีสาม ทั้งคู่แอบคบกันลับหลังออแกนเกือบสองปี ทำให้เธอตัดสินใจย้ายออกจากคอนโดนั้นทันที ทั้งๆ ที่เป็นคอนโดที่พ่อเธอซื้อเอาไว้ให้

เธอกลับไปอยู่หอในมหาวิทยาลัยกับพิมพ์จนเรียนจบโดยที่ไม่ได้บอกที่บ้าน แก้วเองก็ย้ายไปอยู่หอในเช่นกัน แต่คนละตึกกับออแกน ทั้งสองคนมายอมรับผิด ศรันย์บอกออแกนว่าจะเลิกกับแก้ว ขอให้เธอยกโทษให้และคืนดีกับเขาได้ไหม แก้วเป็นเด็กต่างจังหวัดที่พึ่งเข้ามาเรียนในเมืองหลวง

วันที่ศรันย์มาบอกเลิก เธอก็ร้องห่มร้องไห้ ออแกนในวันนั้นไม่เข้มแข็งพอ เธอบอกให้ศรันย์รับผิดชอบแก้ว ทำในสิ่งที่ควรทำ

หลังจากที่ออแกนย้ายออกไปไม่นาน ก็ได้ข่าวว่าแก้วท้อง และศรันย์ต้องรับผิดชอบโดยการหมั้นกับแก้วหลังจากนั้นแม้ว่าจะมีคนเข้ามาจีบมากมาย แต่ออแกนก็ไม่นึกสนใจใครเลย เพราะสิ่งที่เธอได้รับ จากความไว้ใจคนที่เธอรัก มันทำให้เธอผิดหวัง