ตอนที่ 2 กินข้าว...ดูตัว

"คุณหมอชล อเมริกาโน่เย็นของคุณค่ะ"

"ขอบคุณคร๊าบบคนสวย ทำไมวันนี้เป็นคุณล่ะ คุณพิมพ์ไม่ว่างเหรอครับ"

"พิมพ์ช่วยรับลูกค้าอยู่ค่ะ เลยอาสามาส่งแทน"

"แหมม ขยันจังเลยนะครับ นี่ก็ใกล้จะเรียนจบกันแล้วสินะครับ"

"ใช่ค่ะ เอาไว้วันฉลองรับปริญญา จะมาเชิญคุณหมอไปร่วมยินดีนะคะ"

"ยินดีเลยคร๊าบบ บอกผมก่อนล่วงหน้านะ หมอหล่อๆอย่างผม คิวยาวนะครับ ฮ่าๆๆ"

"งั้นจะบอกพิมพ์ให้นะคะว่าคุณหมออาจจะไม่ว่าง"

"เดี๋ยวๆๆ สิ โถ่ น้องออแกน พี่ล้อเล่นน อย่าไปบอกคุณพิมพ์นะครับ สำหรับน้องพิมพ์ พี่หมอชลมีคิวว่างให้เสมอ"

หมอชลธีร์ ศัลยแพทย์ของ รพ KBH อีกคนหนึ่งซึ่งมีความเชี่ยวชาญสูงเรื่องการผ่าตัดหัวใจ เขาเป็นคนคุยสนุก และชอบแซวสาวๆ โดยเฉพาะออแกนและพิมพ์ ซึ่งเป้าหมายจริงๆของเขาคือพิมพ์ เพื่อนสาวคนสนิทของออแกนนั่นเอง

"กาแฟก็ส่งแล้ว คุณหมอ ออแกนขอตัวก่อนนะคะ"

"ได้ๆ เจอกันใหม่นะสาวน้อย เดิน....ดีๆ.."

จังหวะที่เธอหันกลับจะออกจากประตู เธอก็ชนเข้ากับแผงอกกว้างเต็มแรง เสื้อเชิ้ตแบรนด์เนมสีฟ้าอ่อน กลิ่นน้ำหอมแบรนด์หรูที่ออแกนคุ้นเคยปนกับกลิ่นกาแฟ สวมเสื้อกาวน์สีขาวทับไว้ด้านนอก ไม่ใช่น่า ไม่ซวยขนาดนั้นมั้ง เธอค่อยๆเงยหน้าขึ้นพร้อมกับใช้มือถูจมูกที่ชนเข้ากับแผงอกที่ทั้งกว้างทั้งแข็งอย่างเต็มแรง เธอยกมือไหว้ขอโทษผู้ที่ถูกเธอชน

"ขอโทษด้วยนะคะ"

อ๊ากกก แม่เจ้า ใช่เขาจริง ๆด้วย มองหน้าระยะใกล้แค่คืบ หล่อวัวตายควายล้มเลยจ้า.....

ร่างสูงนั้นก้มลงมามองเธอ เขาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย ก่อนที่จะบอกเธอว่า

"คุณขวางทางผมอยู่"

"ขอโทษค่ะ"

"......"

ออแกนนิ่งไป ที่จริงขาเธอตายต่างหาก เธอขยับไปไหนไม่ได้เลยเพราะมัวแต่ตะลึง และตกใจกับการได้เจอเขาอย่างไม่คาดคิดโดยที่ไม่ทันตั้งตัวแบบนี้

"เอ่อ ช่วยหลีกทางหน่อยครับ ผมเข้าไม่ได้"

"อ้อ ขอโทษค่ะๆ คุณหมอชล ขอตัวก่อนนะคะ บายค่ะ"

"เอ่อ ครับ เดินดี ๆนะ"

ออแกนยกมือโบกให้เขาแต่ไม่หันกลับมามอง และรีบเดินไป

"เดี๋ยวก็หกล้มอีกหรอก ว่าแต่นายมีอะไรเหรอ ว๊าว ไม่ธรรมดา ชนแล้วยังฝากรอยไว้อีก"

ชายหนุ่มผู้ถูกทักก้มลงมามอง รอยลิปสติกของสาวน้อยเมื่อครู่นี้สินะ

"ต้องเปลี่ยนเสื้ออีกแล้ว เสียเวลาจริง นี่รายงานที่นายขอเมื่อวาน"

"ขอบใจนะ ว่าแต่ แค่เช็ดก็ออกแล้วมั้ง"

"ไม่ล่ะ ยิ่งเช็ดยิ่งเลอะ ส่งซักแห้งง่ายกว่า ไปก่อนนะ คืนนี้นายอยู่เวรเหรอ"

"อืมใช่ สนใจอยู่เป็นเพื่อนกันมั้ยล่ะ"

"ไม่ล่ะ มีนัดน่ะ"

"อัยย๊ะ มาแปลกนะ มีนัด หรือว่า เฮ้ยยย ดูตัวรึป่าว"

"......"

"เฮ้ย จริงดิ นี่พูดเล่นนะ จริงเหรอ ใครกันจะมาเป็นน้องสะใภ้ผม"

"ยังหรอก แค่ที่บ้านจัดการให้น่ะ แค่ไปกินข้าวพอเป็นพิธีก็กลับ"

"เฮ้ออ ช่างน่าสงสารคู่ดูตัวของคุณ คนที่เท่าไหร่แล้วเนี่ย ไม่แน่นะ คืนนี้อาจจะเป็นคนสุดท้ายแล้วก็ได้ ใครจะรู้ล่ะ คุณก็ถึงวัยที่ควรมีแฟนได้แล้ว เดี๋ยวจะเฉาตายเอานะ"

"ไปนะ"

"อ้าว ไปเฉยเลย ไรวะ"

กรี๊ดดๆๆๆ แผงอกนั่น หืยยยย หอมมากกก ได้กลิ่นอเมริกาโน่กับกลิ่นน้ำหอมของเขา โอยยย ถ้ารู้แบบนี้ จะไม่ยอมถอยออกมาเลย กำไรชะมัด ขออีกรอบได้มั้ย อ๊ายยยยยย......

"นี่ ยิ้มอารมณ์ดีมาแต่ไกลแบบนี้ ไปเจออะไรดีๆมาแน่ๆเลย ได้กลิ่นข่าวเม้ามอยส์ ว่ามาซิ"

ออแกนยิ้มไม่หุบ หน้าแดงเป็นลูกมะเขือเทศ ระหว่างทางเดินกลับ เธอไม่รู้ตัวเลยว่ามาถึงร้านตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้อีกทีเพราะตกใจเสียงของพิมพ์ที่ร้องทักขึ้นมา

"เมื่อกี้ ก่อนกลับมา ฉันเดินชนเขาที่หน้าห้องตรวจ"

"ใคร ยังไง หรือว่า ...."

"อื้อๆๆๆ นั่นแหละๆๆ"