ตอนที่ 3 ฝากรอยไว้อีกแล้วนะครับ

"น้องออแกนชอบทานอะไรครับจะได้สั่ง"

"เออ ขอซีซ่าร์สลัดก็พอค่ะ ขอบคุณมากนะคะพี่วุฒิ"

"ยินดีครับ"

ชายหนุ่มหันไปสั่งอาหารตามที่สาวน้อยสั่ง เขาสั่งน้ำส้มสดมาเพิ่มให้เธอด้วย เขานึกดีใจที่ตกลงรับนัดคุณแม่วันนี้ ที่จริงเขาไม่ค่อยชอบเรื่องแบบนี้เท่าไหร่ แต่พอได้มาพบหน้าสาวน้อยที่นั่งอยู่ข้างเขา ความคิดเลยเปลี่ยนไป

เขาเริ่มสนใจสาวน้อยคนนี้ และถูกใจเธอมากเป็นพิเศษ ดูเหมือนว่าครั้งนี้ มารดาเขาก็ดูจะถูกใจเธอไม่น้อย ที่สำคัญได้ไปที่เดียวกันในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า โอกาสนี้เขาคงต้องคว้าเอาไว้ให้ได้

"ขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่นะคะ"

ออแกนลุกขึ้นไปเพื่อสูดอากาศที่ระเบียง เธออึดอัดนิดหน่อยที่จู่ๆ ถูกพามาดูตัวแบบไม่ทันได้เตรียมตัวเตรียมใจ ถึงแม้ว่าปฏิวุฒิจะดูดีมากสำหรับคนที่อยู่ช่วงวัยเดียวกับเขา แต่ออแกนก็ไม่ได้สนใจเขาเท่าไหร่ อาจจะพอคบหาได้ แต่จะให้ข้ามขั้นเกินกว่านั้น คงต้องคิดหนัก

อีกทั้งในสายตาเธอตอนนี้ ก็มีแค่หมอหนุ่มกับคู่ดูตัวแสนสวยของเขา ที่เธออยากรู้ก็คือ เขาจะตกลงคบกันหรือไม่ ทั้งๆที่เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับเธอ แต่ก็อดใจหายไม่ได้

เธอหันไปมองด้านขวา ตอนแรกกะว่าจะกลับเข้าไปข้างในเพราะเธอออกมานานแล้ว แต่เธอต้องชะงักเมื่อเห็นว่ามีใครอีกคนที่พึ่งเดินเข้ามา ยืนห่างจากเธอไปไม่ถึงสองเมตร หมอหนุ่มเดินออกมา คุยโทรศัพท์ ดูเหมือนว่าเขาจะไม่ได้ใส่ใจเธอ แต่ออแกนก็ทำท่ารั้งอยู่อีกสักพัก เพื่ออย่างน้อยก็จะได้เข้าใกล้ชายหนุ่ม ถึงแม้ว่าเขาจะไม่ได้รับรู้การมีอยู่ของเธอ

"เฮ้ออ อากาศสดชื่นขึ้นมาทันทีเลย"

หมอหนุ่มวางหูแล้ว เขาจึงเดินกลับเข้าไป พร้อม ๆกับออแกนที่เดินตามเขามา วินาทีที่ไม่ทันตั้งตัว มีคนรีบเดินออกไปที่ระเบียง ชนกับหมอหนุ่มจนทำให้เขาหันกลับมาชนเธอเต็มแรงอีกครั้ง

"ว๊ายย"

หมอรุตดึงออแกนเอาไว้ได้ก่อนที่เธอจะล้มเพราะเธอเดินเหม่อลอย เขาดึงเธอจนเธอซบกับอกเขาอีกครั้ง สาวน้อยที่ไม่ทันได้ตั้งตัวตกใจอีกรอบ นี่มันเรื่องอะไรกัน ชนกันวันเดียว 2 รอบ และ สะ สะ เสื้อตัวเดิมที่โรงพยาบาล แม่เจ้า มีลิปสติกสีชมพูพีชของเธอติดอยู่ และตอนนี้ก็มีสีเดิมติดอีกที่ สองรอยในวันเดียว คุณหมอไม่ได้เปลี่ยนเสื้อเหรอเนี่ย

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

"ขอบคุณนะคะ และก็ขอโทษด้วยค่ะ ไม่ทันได้มองค่ะ"

"ไม่เป็นไรครับ เอ๊ะ คุณ....."

ออแกนยิ้มแหยๆส่งให้เขา ก่อนที่จะยกมือไหว้เขาอีกที

"ขอโทษนะคะคุณหมอ วันนี้ฉันเดินชนคุณ 2 รอบเลย ขอโทษจริงๆ ออแกนไม่ได้ตั้งใจนะคะ มันเป็นอุบัติเหตุ"

"ครับ ผมเข้าใจ ดูเหมือนว่าคุณจะฝากรอยเพิ่มไว้อีกแล้วนะครับ"

"เอ่อ ขอโทษจริงๆค่ะ เอาแบบนี้มั้ยคะ พรุ่งนี้ออแกนจะไปเอาเสื้อตัวนี้ที่โรงพยาบาล แล้วเอาไปส่งซักให้คุณหมอ ถือว่าเป็นการขอโทษนะคะ"

"ไม่เป็นไรครับ ไม่ต้องลำบาก เดี๋ยวผมจัดการเองดีกว่า ว่าแต่ คุณมาทำอะไรที่นี่ครับ"

"เอ่อ มาทานข้าวข้าวกับคุณแม่ค่ะ แล้วคุณหมอล่ะคะ"

"ออ เช่นกันครับผมก็มาทานข้าวกับคุณแม่"

"แล้วแฟนคุณหมอไม่มาด้วยเหรอคะ"

สาวน้อยรุกถามทันทีในเรื่องที่อยากรู้ ( ทีงี้ล่ะกล้าถาม ) เขาทำหน้าแปลกใจ

"แฟน ผมเหรอ ไม่มีนะครับ คุณ.."

"นิมิตราค่ะ เรียกว่าออแกนก็ได้ค่ะ คุณหมอ..."

"วิศรุตครับ เรียกผมหมอรุตก็ได้ ผมเห็นคุณดูสนิทกับเพื่อนผมนะ หมอชล"

"ออ ใช่ค่ะ หมอชล คนดีของพิมพ์ อิอิ"

"หืมม หมอชลมีแฟนแล้วเหรอครับ ผมไม่ยักรู้"

"ไม่ใช่ค่ะๆ เขาแค่แซวกันน่ะค่ะ พิมพ์เป็นเพื่อนออแกนเองค่ะ เปิดร้านกาแฟติดกับโรงพยาบาลคุณหมอไงคะ"

"ผมคงไม่ได้สังเกต"

แม่เจ้า นั่นแสดงว่าเขาไม่ได้จำหน้าใครเลย ซื้อกาแฟแล้วก็ออกไป ( อยากจะร้องไห้ไว้อาลัยให้ตัวเอง)

"ออแกนออกมานานแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวคุณแม่เป็นห่วง"

"ครับ ไว้เจอกัน"

"ได้ค่ะคุณหมอรุต"

สาวน้อยเดินกลับเข้าไปข้างในพร้อมกับใจที่เต้นรัว พรุ่งนี้ ต้องไปเมาส์กับพิมพ์ลดา วันนี้เธอได้คุยกับเขาแล้ว เขาบอกว่านั่นไม่ใช่แฟนเขา Oh God!! โลกนี้ช่างสวยงามจริง ๆ

"เดินยิ้มอะไรมาแต่ไกล อารมณ์ดีอะไรขนาดนั้น"

"ไม่มีอะไรค่ะ คุณแม่"

"อาหารมาแล้วครับออแกน"

"ขอบคุณค่ะพี่วุฒิ"

สีหน้าอารมณ์ดี ยิ้มแย้มของออแกน ทำให้ใจของปฏิวุฒิเต้นรัว เขารู้สึกสนใจสาวน้อยคนนี้มากขึ้น เธอช่างเปลี่ยนอารมณ์ได้รวดเร็วนัก น่าสนใจมากจริง ๆ

"ออแกน พี่ขอแอตไลน์ไว้หน่อยได้มั้ยครับ ไหน ๆก็จะไปที่เดียวกัน"

"อ้อ ได้สิคะ ยินดีเลยค่ะ ไม่แน่ว่าออแกนอาจจะไปกวนพี่วุฒิบ่อย ๆ นะคะ"

เสียงสนทนาหลังจากนั้นค่อนข้างจะเป็นกันเอง ไม่อึดอัดอีกแล้ว จริงๆพี่วุฒิเป็นคนคุยง่าย อารมณ์ดี ไม่ได้เคร่งขรึมเหมือนบุคลิกที่เห็นครั้งแรก

"รุต แม่พึ่งจะคุยกับคุณอาอยู่เลย น้องออยพึ่งจะเรียนจบมา สาขาเทคนิคการแพทย์ กำลังจะไปฝึกงานที่โรงพยาบาลของรุต ยังไงก็ดูแลน้องด้วยนะ"

"อาฝากน้องด้วยนะรุต ทำงานที่เดียวกัน ช่วยเป็นหูเป็นตาให้อาด้วย"

"เอ่อ แผนกผมอยู่ศัลยกรรมครับ ส่วนเทคนิคการแพทย์ส่วนใหญ่ทำงานกันที่ชั้นสิบเอ็ดน่าจะเจอกันยากอยู่นะครับ ยังไงก็ ยินดีที่ได้ร่วมงานที่เดียวกันนะครับน้องออย"

"ค่ะ ขอบคุณค่ะพี่รุต"

เขาอึดอัดกับสายตาของสาวสวยตาโตตรงหน้ามาสักพักหนึ่งแล้ว เธอเอาแต่จ้องมองเขา แทบจะไม่กินอะไรเลย เขาหันไปมองสาวน้อยที่นั่งโต๊ะอีกฝั่งหนึ่ง ที่กำลังคุยหัวเราะกับผู้ชายหน้าตาดีอีกคนหนึ่งอย่างสนใจ เป็นผู้หญิงที่สดใสขนาดนี้เลยเหรอ ดูเป็นธรรมชาติมากเลย