ตอนที่ 158 ทะเลตงไห่ขาดเตียงหยกขาว พญามังกรมาขอจักรพรรดิจินหลิง

ตอนที่ 158 ทะเลตงไห่ขาดเตียงหยกขาว พญามังกรมาขอจักรพรรดิจินหลิง

ผู้หญิงให้นามบัตร นัดเวลาและให้ที่อยู่ ซึ่งหมายถึงให้โจวเจ๋อไปบ้านของเธอวันพรุ่งนี้ตอนบ่าย

ผู้หญิงเพิ่งจะออกไป ไป๋อิงอิงก็ยืนอยู่ข้างโจวเจ๋อแล้วพูดอย่างขลาดกลัวว่า “เถ้าแก่ วันพรุ่งนี้ให้นักพรตเฒ่าเฝ้าร้านได้ไหม ข้าอยากจะไปเป็นเพื่อนท่าน”

“หืม เป็นอะไร”

“ท่านดูสิ ตอนนี้เถ้าแก่ยังบาดเจ็บอยู่ วิชาเล็กน้อยของนักพรตเฒ่าพอที่จะต่อสู้กับคนทั่วไปได้ แต่สำหรับผีนอกจากคลำหายันต์ที่เป้ากางเกงแล้วก็ไม่มีประโยชน์อย่างอื่น พาเขาไปไม่ปลอดภัย พาข้าไปดีกว่า”

“…” นักพรตเฒ่าที่ถูพื้นอยู่

“ได้” โจวเจ๋อพยักหน้า เพื่อบอกว่าตกลง อันที่จริงนับตั้งแต่ที่ไป๋อิงอิงฉายเดี่ยวสู้กับผีซากศพครั้งนั้น พลังการต่อสู้ของไป๋อิงอิงถือว่าแข็งแกร่งมากจริงๆ

“ไม่เป็นไร ปัญหาด้านนั้นของเถ้าแก่ใช่ว่าเจ้าจะไม่รู้ เจ้าจะเป็นห่วงไปทำไม ถึงแม้นอนกับผู้หญิงหนึ่งครั้งได้หนึ่งล้านจะแพงมากก็จริง แต่ได้นอนกับคนระดับนั้นสักครั้งแล้วได้หนึ่งล้านก็ไม่เสียเปรียบนะ เจ้าดูสิแม้แต่ตาแก่ก็ยังยอมแพ้”

นักพรตเฒ่าถูพื้นเสร็จก็เช็ดเหงื่อ แล้วพูดปลอบใจไป๋อิงอิง

ถึงแม้จะพูดว่านักพรตเฒ่ายังไม่มีครอบครัว และยังไม่ได้แต่งงาน แต่คนที่ไม่เคยกินหมูใช่ว่าจะไม่เคยเห็นหมูมาก่อน

“นักพรตเฒ่า” โจวเจ๋อยกถ้วยกาแฟขึ้นมาแล้วเอ่ยว่า

“ครับ เถ้าแก่ มีเรื่องอะไรครับ”

“พื้นสกปรกแล้ว”

“สกปรก เป็นไปไม่ได้ เพิ่งจะถูเสร็จเอง!”

“อ้อ”

โจวเจ๋อเขย่าถ้วยกาแฟในมือเบาๆ จากนั้นกาแฟที่อยู่ในถ้วยก็หกออกมา กระเด็นใส่พื้น

“ตอนนี้สกปรกแล้ว เช็ดอีกรอบนะ”

“…” นักพรตเฒ่า

หลังเที่ยงคืน โจวเจ๋อจึงขึ้นไปพักผ่อน สวี่ชิงหล่างกลับมาตอนเกือบเช้า ดื่มเหล้าเมามาย พอกลับมาถึงร้านหนังสือก็ขึ้นไปบนห้องของตัวเองที่อยู่ชั้นสองโดยตรง

ตอนเช้าวันถัดมาโจวเจ๋อตื่นนอน สวี่ชิงหล่างยังไม่ออกมาจากห้องเลย

“เขาไปไหนล่ะ”

โจวเจ๋อมองอาหารเช้าที่สั่งมาจากร้านข้างนอก มองปราดเดียวก็รู้ว่าพ่อครัวของบ้านขาดงานอีกแล้ว

“เมื่อวานเมา ยังไม่ตื่นเลย ตอนที่กลับมากลิ่นเหล้าฟุ้งไปทั้งตัว” นักพรตเฒ่าอธิบาย

โจวเจ๋อพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไร

โจวเจ๋อกินอาหารเช้าเสร็จ แล้วเปลี่ยนชุดลำลอง จากนั้นเขาจึงหันหน้าไปด้านข้าง แล้วตะโกนเรียกไป๋อิงอิง

“หยิบไม้เท้าของผมมาหน่อย”

ไป๋อิงอิงกับนักพรตเฒ่ากำลังถกเถียงอะไรกันอยู่ที่เคาน์เตอร์ เมื่อได้ยินโจวเจ๋อตะโกนเรียกนาง นางจึงรีบหยิบไม้เท้าวิ่งไปหาทันที จากนั้นก็พยายามขยิบตาให้นักพรตเฒ่า

“เป็นอะไร” โจวเจ๋อถาม

“ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ ข้าสั่งให้นักพรตเฒ่าอย่าลืมปลุกเหล่าสวี่ขึ้นมาทำกับข้าวเย็นนี้ เถ้าแก่กำลังรักษาตัวอยู่ กินแต่อาหารนอกบ้านไม่ค่อยได้บำรุง”

“ไม่เป็นไร”

โจวเจ๋อถือไม้เท้าเดินออกมาจากร้านหนังสือภายใต้การประคองของไป๋อิงอิง แล้วเรียกรถแท็กซี่ออกไป

นักพรตเฒ่าที่ยืนอยู่ข้างหลังเคาน์เตอร์เกาศีรษะอย่างจนใจ แล้วยื่นมือลากเก้าอี้รถเข็นไฟฟ้าออกมา

เพื่อเอาใจเถ้าแก่ หลังจากเถ้าแก่กลับมาจากการแอบใช้วิชาที่เมืองเหยียนเฉิงแล้ว เขาจึงสั่งจองเก้าอี้รถเข็นไฟฟ้ามาหนึ่งคัน เมื่อครู่เขายังคิดว่าอยากจะทำเป็นของขวัญเซอร์ไพรส์เถ้าแก่อยู่เลย

ใครจะรู้ว่าผีดิบตนนั้นกลับไม่ยอมให้เขาเอาออกมา แถมยังพูดว่าหากเขาเอาออกมาอาจจะตายได้

‘โธ่เอ๊ย ผีดิบสาวตนนี้เริ่มขี้หึงขึ้นเรื่อยๆ ข้าเป็นผู้ชาย ยังต้องแย่งความรักจากเจ้าอีกเรอะ ถึงกล้าใช้คำว่าตายมาขู่ข้า’

ขณะที่คิด นักพรตเฒ่ายื่นมือไปกดปุ่มหนึ่งของเก้าอี้รถเข็นไฟฟ้าอย่างจนใจ

เก้าอี้รถเข็นเริ่มเล่นเพลง “วูๆๆๆๆ…เสี่ยวหมาเสี่ยวเอ้อร์หล่าง สะพายกระเป๋าเป้ไปโรงเรียน…”

เก้าอี้รถเข็นไฟฟ้าเล่นเพลงพร้อมกับเริ่มเคลื่อนไหว หมุนวนอยู่กับที่ ดูสนุกสนานมีชีวิตชีวามากๆ

“รอให้เถ้าแก่กลับมาเย็นนี้แล้วค่อยให้ก็แล้วกัน”

…

โจวเจ๋อนั่งรถมาตามที่อยู่ แต่สิ่งที่ทำให้เขาแปลกใจก็คือ สิ่งที่เห็นไม่ใช่บ้านหรูหรา แต่เป็นบ้านที่สร้างขึ้นตามชนบทหลังหนึ่ง

มีสามชั้น มีกำแพงล้อมรอบ ถึงแม้อยู่ในบ้านแบบนี้จะกว้างขวางและอิสระมาก แต่ในความเป็นจริงไม่ถือว่าแพงเลย อย่างน้อยหากเทียบกับผู้หญิงที่โยนบัตรเอทีเอ็มหนึ่งล้านหยวน การอาศัยอยู่ที่นี่ ดูเหมือนจะไม่เหมาะกับเธอ

เมื่อกดกริ่งประตู ก็มีผู้หญิงใส่ชุดอยู่บ้านผูกผ้ากันเปื้อนคนหนึ่งเดินออกมา หลังจากเปิดประตูแล้ว โจวเจ๋อพบว่าผู้หญิงคนนี้มีความเป็นแม่ศรีเรือนมากกว่าผู้หญิงที่แต่งงานแล้วเสียอีก นี่ก็คือคนที่มาที่ร้านหนังสือของเขาเมื่อวาน

มนุษย์เราต้องอาศัยการแต่งตัว ผู้หญิงคนนี้ตอนนี้ดูแล้ว อย่างน้อยในเรื่องของบุคลิก เธอแตกต่างจากคนเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง

“เชิญเข้ามาค่ะ”

ผู้หญิงก้มหน้าเล็กน้อย เพื่อบอกให้โจวเจ๋อกับไป๋อิงอิงเข้ามา จากนั้นจึงปิดประตู

“สามีของฉันหลังจากป่วยก็ขอมาพักที่นี่ ที่นี่เมื่อก่อนเป็นบ้านเกิดของเขา เมื่อก่อนเคยเป็นบ้านของบรรพบุรุษ ไม่ได้อยู่มาหลายสิบปี เพิ่งปรับปรุงบ้านหลังนี้ใหม่เมื่อสองสามปีก่อน”

โจวเจ๋อพยักหน้า ขณะเดียวกันก็เดินเข้าไปในห้องโถง การตกแต่งของห้องโถงธรรมดามาก ไม่ต่างจากบ้านของคนทั่วไป บนกำแพงที่หันไปทางทิศใต้แขวนรูปภาพของเทพเจ้าอยู่ แต่ในภาพนั้นเป็นใครโจวเจ๋อไม่รู้จริงๆ

จากนั้นก็วางธูปเทียน นอกจากนี้ยังมีโต๊ะอีกหนึ่งตัว

“สามีของฉันอยู่ชั้นสอง เชิญตามฉันมาค่ะ”