ตอนที่ 159 อย่าดูถูกซาลาเปาไส้ถั่วว่าไม่ใช่อาหารแห้ง

ตอนที่ 159 อย่าดูถูกซาลาเปาไส้ถั่วว่าไม่ใช่อาหารแห้ง

โจวเจ๋ออ้าปากเล็กน้อย จากนั้นเขาจับผู้หญิงที่ยังเดินไปข้างหน้าเอาไว้เมื่อรู้ตัว

ผู้หญิงแปลกใจเล็กน้อย มองโจวเจ๋อหนึ่งที เพราะไม่เข้าใจการกระทำของเขา

“ผมขอเก็บคำพูดเมื่อครู่นะครับ” โจวเจ๋อขยับคอเบาๆ “ในบ้านของคุณ ไม่สะอาดเลยจริงๆ”

ผู้หญิงแสดงสีหน้าครุ่นคิดหนักออกมา

“วางใจได้ ผมไม่ใช่นักต้มตุ๋นในยุทธภพ”

“ฉันเชื่อว่าคุณไม่ใช่นักต้มตุ๋น” ผู้หญิงพูดจริงจังมาก “กะอีแค่เงินสองสามล้าน ถูกหลอกก็ไม่เป็นไร”

คำพูดนี้ มันเสียดแทงหูอย่างยิ่ง

เงินสองสามล้านหยวนเหมือนกับสองสามร้อยหยวน แค่ซื้อความสบายใจว่างั้น

เป็นผู้หญิงที่ใช้เงินฟุ่มเฟือย

โจวเจ๋อไว้อาลัยอยู่ในใจแทนชายชราที่อยู่ข้างบน อายุมากแล้วยังต้องมาเผชิญอะไรแบบนี้ ตัวเองกว่าจะสร้างตัวมีกิจการได้กลับต้องตกอยู่ในมือของผู้หญิงคนนี้

ยังดีนะ ที่โจวเจ๋อยังมีจรรยาบรรณในหน้าที่การงาน ผู้หญิงคนนี้จ้างตัวเขามา ดังนั้นเขาจะไม่สร้างปัญหาเพิ่มขึ้น

แน่นอนว่า ในสายตาของไป๋อิงอิงที่อยู่ข้างกาย โจวเจ๋อในเวลานี้กับผู้หญิงคนนี้ ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นชู้กันอยู่เล็กน้อย เหมือนกับอู่ต้าหลางกับพานจินเหลียนเวอร์ชันศตวรรษใหม่ของจริง

ถ้าหากถ่ายทำเป็นละครละก็ เถ้าแก่กับผู้หญิงคนนี้ก็คือบทบาทตัวร้ายสุดคลาสสิก!

“สามีของคุณ ไม่ได้เสียสติ แต่มีสิ่งสกปรกอยู่ในบ้านจริงๆ เรื่องเงินยังไม่ต้องพูดตอนนี้ รอให้ผมจัดการเรื่องนี้เสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากัน อิงอิง พาเธอขึ้นไป”

“เถ้าแก่ ท่านคนเดียว…” ไป๋อิงอิงไม่อยากขึ้นไป เพราะตอนนี้เถ้าแก่ยังบาดเจ็บอยู่

โจวเจ๋อตอนนี้อยากจะใช้นิ้วกลางทิ่มสมองของสาวใช้ตัวเองจริงๆ ตัวเองเป็นอะไรไปไม่สำคัญ แต่ถ้าหากผู้หญิงคนนี้มีอันเป็นไป เงินงวดสุดท้ายของตัวเองจะไปหาจากใครเล่า

ผู้หญิงเชื่อฟังมาก ถึงแม้เธอจะมองอะไรไม่เห็น แต่อย่างน้อยเธอก็แสดงท่าทีว่า ‘ฉันเชื่อใจ’ ออกมา แล้วเดินถอยหลังออกไปเอง

นับว่าเป็นผู้หญิงที่ฉลาดมากคนหนึ่ง รู้จักวางตัว รู้จักพลิกแพลง บนเตียงเร่าร้อน ลงจากเตียงเรียบร้อย แถมยังทำกับข้าวเป็น แสดงละครก็เก่ง และยังแสร้งทำเป็นเข้าอกเข้าใจคนอื่น

โจวเจ๋อมองไป๋อิงอิงหนึ่งที เฮ้อ ไป๋อิงอิงของเรายังมีอีกหลายอย่างที่ต้องเรียนรู้

ไป๋อิงอิงได้แต่เดินตามผู้หญิงขึ้นไปข้างบนภายใต้สายตาที่เฉียบคมของโจวเจ๋อ เธอจำเป็นต้องปกป้องผู้หญิงคนนี้กับชายชราคนนั้น

และต่อจากนี้ ทั้งห้องโถงจึงเหลือเพียงครอบครัวนั้นกับโจวเจ๋อ

คนพวกนี้นั่งตัวตรงหลังตรงทั้งหมด เหมือนเด็กนักเรียนกำลังนั่งเรียนหนังสือ นั่งตัวตรงดิก แม้แต่คุณย่าที่อายุมากที่สุดก็เช่นกัน

คุณย่าคนนั้นน่าจะเป็นคู่สมรสของชายชราที่อยู่ข้างบน

คนทั่วไปถึงแม้จะมีญาติที่เสียชีวิตแล้ววิญญาณยังไม่ดับสลายกลับมาเยี่ยมที่บ้าน อย่างมากก็แค่หนึ่งถึงสองคน แต่ของชายชราน่ะเหรอ กลับมากันทั้งครอบครัว และยังมาถึงสี่รุ่นด้วยกัน โจวเจ๋อลองนับดู มีประมาณยี่สิบกว่าคนเห็นจะได้

ขนาดของกลุ่มญาติตามต่างจังหวัดมันใหญ่มากจริงๆ ไม่แปลกใจเลยที่ชายชราจะตกใจกลัวขนาดนั้น

ถ้าหากเป็นคู่ชีวิตกลับมา หรือว่าลูกชายลูกสาวคนหนึ่ง หรือไม่ก็หลานชายหลานสาวคนหนึ่งกลับมา ก็ยังพอรับไหว แต่นี่ยกขบวนกลับมาบ้านกันทั้งครอบครัว หากเปลี่ยนเป็นใครก็ต้องตื่นตระหนกตกใจทั้งนั้น

โจวเจ๋อถือไม้เท้าเดินเข้าไปใกล้พวกเขา ยิ่งเข้าใกล้ โจวเจ๋อก็ยิ่งสัมผัสได้ชัดเจนถึงความรู้สึกเย็นบางอย่างที่โจมตีเข้ามาไม่หยุด อากาศโดยรอบก็มีความเค็มชื้นรุนแรงขึ้น

ครอบครัวของชายชรา ได้ยินว่าเสียชีวิตเพราะเรือสำราญเกิดอุบัติเหตุตกลงไปในน้ำทะเล ส่วนเบื้องหลังเป็นอะไรนั้นโจวเจ๋อไม่แน่ใจ และไม่อยากรู้ด้วย

ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ครอบครัวที่อยู่ตรงหน้านี้ เมื่อลองคำนวณแล้ว ก็เป็นผลงานที่ไม่เล็กเลย ตัวเองสามารถจับตัวกลับไปได้พอดี

‘ปุดๆ….’

‘ปุดๆ…’

เสียงน้ำเริ่มดังมาจากรอบๆ เสียงน้ำมาจากคอของคนพวกนี้ ตั้งแต่ผู้ใหญ่อย่างคุณย่าจนถึงเด็กเล็กสองสามขวบคอของพวกเขาล้วนบวมขึ้นมา เหมือนกบที่มีถุงลมพองออกมา จากนั้น “อ้วก…”

ภายในห้องโถงทุกคนต่างอาเจียนออกมา น้ำทะเลขุ่นๆ พร้อมกับโคลนทรายถูกพ่นออกมาจากปากของพวกเขา และยังมีปลากับกุ้งที่ตายแล้วอีกด้วย!

ก่อนหน้านั้นห้องโถงเหมือนเพิ่งถูกถูพื้น แต่ตอนนี้เป็นเหมือนตลาดอาหารทะเล ที่ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งไปทั่ว เหมือนห้องในเลิฟโฮเทลที่ถูกใช้งานอยู่ตลอดแต่ไม่ได้เปลี่ยนผ้าปูที่นอนมาหนึ่งเดือน

โจวเจ๋อยื่นมือปิดจมูก ยกเท้าขึ้น แต่กลับพบว่าน้ำทะเลขยายขอบเขตมาถึงข้อเท้าของตัวเองอย่างรวดเร็ว

ภายในห้องโถงเหมือนอ่างเก็บน้ำ และคนยี่สิบกว่าคนก็เหมือนก๊อกน้ำยี่สิบกว่าก๊อกที่ติดอยู่ตรงขอบอ่าง ซึ่งกำลังปล่อยน้ำลงมา

น้ำไหลมารวมกัน ค่อยๆ เติมเต็มห้องโถงแห่งนี้อย่างช้าๆ

โจวเจ๋อเขยิบเข้าไปใกล้ ใช้มือข้างหนึ่งกดไหล่ของผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่งไว้ เล็บงอกออกมา แล้วทิ่มไปที่ไหล่ของอีกฝ่ายโดยตรง

‘ฉ่าๆๆๆ…’

เสียงเหมือนของทอดอยู่ในหม้อทอดดังออกมา ผู้ชายวัยกลางคนคนนั้นเริ่มมีควันดำหนาแน่นลอยขึ้นมา แต่เขายังคงนั่งอยู่ตรงนั้นไม่ขยับตัว เหมือนยินดีปล่อยให้โจวเจ๋อกระทำตามอำเภอใจ

‘ปัง…’

เสียงดังกังวานดังมาจากใต้เท้าของโจวเจ๋อ จากนั้นเข็มขัดสีเขียวเส้นหนึ่งพันแขนของโจวเจ๋อเอาไว้ โจวเจ๋อถอยหลังตามสัญชาตญาณ แต่เข็มขัดเส้นนี้เคลื่อนตัวคล่องแคล่วมาก พุ่งเข้ามาโดยตรง