ตอนที่ 784
ตอนที่ 784 แจกความหวาน
October 22, 2026
ตอนที่ 784 แจกความหวาน
“ฮู้…สบายจัง!” ทนายอันใส่ชุดนอนลายเสือเดินออกมาจากห้องน้ำ สองมือถือผ้าเช็ดตัวเช็ดผมอย่างแรง เหมือนอยากจะได้ผลลัพธ์ของโฆษณาเฮดแอนด์โชว์เดอร์
“โอ้ว แขนกลับมาแล้วเหรอ ยินดีด้วย ต่อไปจะได้บินคู่เสียที” จิ้งจอกขาวนอนอยู่บนโซฟาอย่างขี้เกียจ ถือกล้วยหอมอยู่ในมือพลางพูดอย่างเนิบนาบ
กล้วยหอมนี้ไปขอมาจากเจ้าลิง เจ้าลิงน้อยตะกละ แต่ไม่ขี้งก โดยเฉพาะจิ้งจอกขาวที่อ้างว่าเป็นปีศาจเหมือนกันอยู่ตลอด ในสายตาของเจ้าลิง จึงไม่มองเธอเป็นคนนอก
สายตาของทนายอันมองไปที่ริมฝีปากแดงของจิ้งจอกขาวที่กำลังกินกล้วยหอมอยู่สองสามที ไม่พูดอะไร เดินไปที่ตู้เย็นหลังเคาน์เตอร์ หยิบเครื่องดื่มออกมาหนึ่งขวด หลังจากเปิดแล้วดื่ม ‘อึกๆๆ’ หมดรวดเดียว
“วันพรุ่งนี้พวกเจ้าจะออกไปข้างนอกเหรอ” จิ้งจอกขาวชี้ไปที่กระเป๋าสองสามใบที่อยู่ตรงมุมแล้วถาม
“ต้องการให้ผมรายงานให้คุณทราบไหม” ทนายอันย้อนถาม
“อือหือ ข้าก็แค่ถาม ตอนนี้ข้าไม่ได้ไปไหนชั่วคราว ได้แต่รออยู่ที่นี่ อ้อใช่ ร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่ฝั่งตรงข้ามถูกพวกเจ้ารับช่วงต่อแล้วใช่ไหม ดูเหมือนกำลังซ่อมแซมอยู่ ขอข้าสักห้องได้ไหม ข้าต้องการห้องน้ำส่วนตัว”
“คุณนี่เรื่องเยอะจริง แค่เอากระดาษชำระสองสามแผ่นมารองพื้นหน่อย แล้วเปลี่ยนร่างกลับไปเป็นจิ้งจอก แก้ไขปัญหาเรื่องการขับถ่ายแล้วค่อยกลายร่างเป็นคน ห่อกระดาษแล้วเอาไปทิ้งถังขยะก็จบแล้ว”
จิ้งจอกขาวกะพริบตาปริบๆ ชูนิ้วกลางให้ทนายอันอย่างเงียบๆ “ผู้ชายก็เป็นแบบนี้ ก่อนที่จะได้ ก็เอาใจทุกอย่าง หลังจากได้แล้ว ก็บอกว่าขยับไปนอนริมเตียงหน่อย ร้อน”
“ปีนี้ค่าห้องแพง” ทนายอันก็ไม่ใช่คนขี้อาย เมื่อโดนแซวแบบนี้ จึงเฉยๆ มาเลย ท้าแข่งรถไหมล่ะ ใครกลัวใคร!
“ข้าเช่าห้องให้ก็แล้วกัน”
“เชอะ พูดเหมือนใครกำลังสนใจเงิน ผมจะบอกคุณนะ ในร้านนี้ นอกจากเถ้าแก่แล้ว ไม่มีใครสนใจเงินหรอก”ทนายอันรู้สึกว่า หลังจากได้ยินนักพรตเฒ่าบอกว่าบริจาคเงินสองสามร้อยล้านหยวนมากับหูตัวเองแล้ว แม้แต่ตัวเขาเองก็ยังถูก ‘ชำระใจ’ อ้อไม่ เหมือนถูกยกระดับ
“อ้อใช่ ไอ้แก่นั่น พวกเจ้าต้องจัดการหน่อยไหม ข้าถูกเขาเล่นงานสองครั้งแล้ว ไม่อยากโดนเป็นครั้งที่สามแล้ว” จิ้งจอกขาวทำสีหน้าหวาดกลัวเป็นอย่างมาก
ครั้งที่หนึ่ง ในคลับของจิ้งจอกขาวเอง โดนอาจารย์ของสวี่ชิงหล่างตัดหาง เกือบไม่สามารถกลายร่างได้ ครั้งที่สองสัมผัสรับรู้ได้แล้ว จึงอยากกลับไปที่ร้านหนังสือเพื่อกู้หน้าคืนจากเหตุการณ์ในครั้งนั้น ผลปรากฏว่ากลับโดนกับดักอย่างงุนงง
ตอนนี้พอถึงภาพในตอนนั้น จิ้งจอกขาวรู้สึกใจสั่นอยู่บ้าง โดนเล่นงานครั้งแล้วครั้งเล่าอย่างนี้ แล้วใครจะทนรับได้
“คุณไม่ต้องกังวล ผ่านไปอีกสักพักจะไปจัดการ” ทนายอันหัวเราะฮ่าๆ แต่จะจัดการอย่างไรนั้น จัดการด้วยวิธีไหน เขาไม่คิดว่าตัวเองจำเป็นต้องอธิบายให้จิ้งจอกขาวตัวนี้ฟัง คนบางคน สุดท้ายแล้วต่างกันคนละชั้น
“ในป่าเก่าแก่ก็ไม่สงบสุขเหมือนก่อน ทางนั้นส่งข่าวมาหาข้าสองสามครั้งแล้ว”
“คราวที่แล้วบอกว่ามีชีพจรมังกรหรือว่าอะไรสักอย่าง ใช่เรื่องนั้นไหม”
“ชีพจรมังกรเป็นแค่ตำนาน ครั้งนี้มีปัญหาจริงๆ ดูเหมือนว่าวิญญาณปีศาจร้ายตัวไหนที่โดนผนึกหลุดออกมากำลังฟื้นฟูอยู่”
“สัตว์เซียนทางโน้นมีเยอะ พวกคุณอาศัยจำนวนคนก็สามารถกดมันตายได้ใช่ไหม”
“ค่อยว่ากัน ไม่ว่าอย่างไรข้าก็ขี้เกียจกลับไปยุ่งเรื่องพวกนี้แล้ว”
เวลานี้ หญิงสาวตัวดำนั่งเก้าอี้รถเข็นออกมาจากสวนผัก ถือตะกร้าผลไม้อยู่ในมือ นำมาวางบนเคาน์เตอร์ จากนั้นเข็นเก้าอี้รถเข็นของตัวเองกลับไป
“โอ้ว สองสามีภรรยาคู่นี้ตอนนี้รู้ประสีประสามากแล้ว” จิ้งจอกขาวยิ้มพูด
“ชีวิตไม่ง่าย ถ้าอยากมีชีวิตที่ดี ก็ยิ่งไม่ง่าย”
“ปวดหัวจริงๆ เกลียดที่สุดเลยก็คือผู้ชายที่แสร้งทำเป็นคนสุขุม ข้าพูดแบบนี้ก็แล้วกัน มือสองข้างของเจ้าเพิ่งฟื้นฟูกลับมา แล้วอยากไปหาที่ผ่อนคลายทันทีเลยใช่ไหม อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่”
อิงอิงเดินลงมาจากข้างบน ทนายอันมองหนึ่งที จากนั้นเบิกตาโต เพราะวันนี้อิงอิงแต่งตัวแปลกมาก เมื่อก่อนตอนที่นอนเป็นเพื่อนเถ้าแก่ในห้องนอน เธอใส่ชุดนอนอะไร ทนายอันไม่รู้อยู่แล้ว แต่เมื่ออยู่ต่อหน้าคนอื่น อิงอิงจะใส่เสื้อผ้าเรียบร้อย ให้ความรู้สึกเหมือนชุดสาวใช้เล็กน้อย แต่ไม่โป๊เลยสักนิด
แต่ตอนนี้อิงอิงใส่เสื้อแจ็กเก็ตหนัง ด้านล่างคือกระโปรงหนังตัวเล็ก ใส่ถุงน่องสีขาว ปล่อยผมประบ่า ไม่ว่าจะมองอย่างไร ให้ความรู้สึกเหมือนหวังจู่เสียนในภาพยนตร์ผี
หวังจู่เสียนเวอร์ชันสาววัยรุ่น
อิงอิงเดินไปที่เคาน์เตอร์ ทำตัวเหมือนปกติ ถามทนายอันว่า “ดื่มกาแฟไหม” ของเพิ่งมาล็อตใหม่ ต้องรีบกำจัดของเก่า
“เอ่อ เพิ่งดื่มเครื่องดื่มไป ตอนนี้ยังไม่ต้องการ เอ่อ คือว่า อิงอิง เธอจะออกไปข้างนอกเหรอ”
“อื้ม ออกไป” อิงอิงยิ้มเล็กน้อยพลางพยักหน้า “เถ้าแก่ส่งวีแชตมาหาข้า บอกว่ากำลังกลับมา จากนั้นจะพาข้าไปดูภาพยนตร์”
“แต่งแบบนี้แล้ว สวยมากจริงๆ” เขาไม่ได้พูดแบบขอไปที แต่พูดจากใจ อิงอิงเดิมทีก็เป็นคนสวยอยู่แล้ว
“ขอบคุณเจ้าค่ะ ทนายอัน”
สายตาของทนายอันมองไปที่จิ้งจอกขาวที่นั่งอยู่บนโซฟา ขมวดคิ้วเล็กน้อยเอ่ยว่า “นั่นคือที่นั่งของเถ้าแก่”
“อืม ข้าชอบกลิ่นที่เขาทิ้งไว้” จิ้งจอกขาวดูเหมือนจะพูดเพื่อแซวอิงอิง แสร้งขยับใบหน้าเข้าไปใกล้โซฟาแล้วดมกลิ่นเหมือนเคลิ้มมาก แล้วยืดตัวอย่างยั่วยวน
อิงอิงไม่ได้โกรธเดือดดาล เพียงแค่พูดอย่างจนใจเป็นอย่างยิ่ง “เจ้าไม่รู้ว่าตัวเองขนเยอะใช่ไหม พอเจ้าลงมาแล้วข้าก็ต้องทำความสะอาดโซฟาของเถ้าแก่ใหม่”
จิ้งจอกขาวหน้านิ่งทันที “เชอะ” แล้วลุกขึ้นเปลี่ยนที่นั่งเป็นโซฟาตัวอื่น