ตอนที่ 785 เรื่องน่าตกใจ

ตอนที่ 785 เรื่องน่าตกใจ

เดินครึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว โจวเจ๋อไม่ได้ไปโรงภาพยนตร์ แต่มาที่ใต้ตึกใหญ่แห่งหนึ่ง ขึ้นลิฟต์ไปที่ชั้นสิบเก้า ออกจากประตูลิฟต์ ก็คือพรมแดง มีกลิ่นหอมอ่อนๆ กลางอากาศ

“เถ้าแก่ ที่นี่จัดงานเลี้ยงเหรอ” อิงอิงถามด้วยความสงสัย

“โรงภาพยนตร์” โจวเจ๋อตอบ

ทนายอันเป็นคนแนะนำสถานที่แห่งนี้แก่เขา นับว่าเป็นโรงภาพยนตร์แบบโฮมเธียเตอร์แห่งใหม่ เปลี่ยนโครงสร้างของสถานที่ทำงานเป็นห้องขนาดเล็ก แต่ละห้องมีสิบกว่าที่นั่ง และภาพยนตร์ที่ฉายไม่ใช่ภาพยนตร์ที่เป็นที่นิยมในโรงภาพยนตร์อยู่ในตอนนี้ แต่เป็นภาพยนตร์คลาสสิกและภาพยนตร์เก่าต่างๆ แน่นอนว่า เพื่อรักษาต้นทุนการดำเนินการ ราคาตั๋วจึงสูงมาก ห้าร้อยกว่าหยวนต่อหนึ่งใบ และไม่รับเด็กอายุต่ำกว่าสิบห้าปีเด็ดขาด

ธุรกิจแน่นอนว่าไม่ได้รุ่งมาก แต่ก็ไม่เงียบเหงา อย่างน้อยตอนที่โจวเจ๋อกับอิงอิงเดินเข้ามา เห็นร้านกาแฟตรงนั้นมีคนนั่งเงียบๆ อยู่ไม่น้อย เขาจองตั๋วในอินเทอร์เน็ตเรียบร้อยแล้ว พอใกล้ถึงเวลา โจวเจ๋อก็ไม่รอช้า แสกนคิวอาร์โค้ดกับอิงอิงแล้วจึงเดินเข้าไป ในห้องมีพื้นที่ขนนาดเท่าห้องรับแขกในบ้านทั่วไป เก้าอี้สิบสองตัววางอยู่ตรงนั้น บนโต๊ะน้ำชามีของหวานและเหล้า

โจวเจ๋อกับอิงอิงเพิ่งนั่งได้ไม่นาน ก็มีลูกค้าเข้ามาอีกสี่คน ทุกคนมีที่นั่งเว้นช่วงกันพอดี พอดับไฟ ฉากหลังจึงปรากฏบนหน้าจอ ทุกคนเข้าสู่โหมดดื่มด่ำกับช่วงเวลาดูภาพยนตร์ของตัวเองได้อย่างสบาย

ทุกวันนี้เวลาของทุกคนมีค่าเป็นอย่างมาก บางคนมีความต้องการในเรื่องการดูภาพยนตร์เป็นอย่างสูง ไม่สนใจว่าต้องจ่ายเงินเท่าไร ดังนั้นจึงเลือกที่นี่ เวลาสองชั่วโมงกับภาพยนตร์หนึ่งเรื่อง หลังจากดูจบแล้ว จึงเดินออกไป ไม่มีการพลอดรัก ไม่มีแอบนัดพบกันกันอย่างลับๆ ไม่มีการเล่นหูเล่นตา กระทั่งแบบโจวเจ๋อที่พาคู่มาด้วยก็ยังมีน้อยมาก

ทุกคนรีบมารีบไป ต้องการใช้เวลาพักผ่อนอย่างผ่อนคลายในช่วงเวลาที่เหมาะสมและชั่วคราวเท่านั้น

ภาพยนตร์ ‘ชอว์แชง มิตรภาพ ความหวัง ความรุนแรง’ เป็นภาพยนตร์แนวดราม่าน่าดูเรื่องหนึ่ง แต่ความรู้สึกที่ภาพยนตร์มอบให้คนนั้น จริงๆ แล้วไม่ได้เศร้าขนาดนั้น เมื่อภาพยนตร์จบลง ทุกคนเดินออกจากโรงภาพยนตร์อย่างเงียบๆ

ตอนลงจากลิฟต์ โจวเจ๋อหันไปมองอิงอิงที่อยู่ข้างๆ ถามว่า “ชอบไหม”

“อืม ชอบเจ้าค่ะ!”

“อืม” จากนั้น เมื่อลิฟต์มาถึงจุดหมาย ประตูเปิดออก ตอนที่ทั้งสองคนเดินออกมา โจวเจ๋อพลันพูดว่า “จริงๆ แล้ว ผมไม่ค่อยชอบ”

“ดื่มเครื่องดื่มคำโตๆ ก็ไม่ได้ กินป็อปคอร์นก็ไม่ได้ รู้สึกเหมือนขาดอะไรไป”

“ป้อนเถ้าแก่ดื่มน้ำไม่ได้ ป้อนป็อปคอร์นให้เถ้าแก่ก็ไม่ได้ รู้สึกขาดอะไรไปนิดหน่อย”

ทั้งสองคนสี่ตาประสานกัน โจวเจ๋อยื่นมือจูงมือของอิงอิง หลังจากความอึดอัดสองชั่วโมงผ่านไป ตอนนี้รู้สึกเหมือนอากาศสดชื่นมากกว่าเดิมแล้ว

“เถ้าแก่รู้จักที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ”

“ทนายอันบอกผม เขานัดผู้หญิงมาบ่อย”

“อย่างนั้นเถ้าแก่ก็มาที่นี่บ่อยหรือเจ้าคะ”

โจวเจ๋อยื่นมือแตะจมูกของอิงอิงเบาๆ เพื่อหยุดหัวข้อนี้ เพราะเขารู้ว่าหัวข้อนี้มันจะลามไปถึงสายเลือดตระกูลโจวห้ามไปทิ้งไว้ข้างนอก เวลานี้ โทรศัพท์ของโจวเจ๋อดังขึ้น เป็นสายของทนายอัน

“ฮัลโหล”

“เถ้าแก่ มาร้องเพลงไหม”

“ร้องเพลง”

“ใช่แล้ว พวกเรากำลังอยู่ที่ร้านคาราโอเกะเฮยจวี พวกคุณมาไหม ดูหนังจบแล้วใช่ไหม”

โจวเจ๋อเงยหน้า โฆษณาร้านคาราโอเกะแห่งนี้อยู่ตรงหน้าตัวเองพอดี

“โอเค เดี๋ยวไป”

วันพรุ่งนี้ต้องไปเสฉวนอีก หวังว่าจะราบรื่น ไม่มีอุปสรรคอะไรอีก อย่างไรก็ตาม เถ้าแก่โจวหวังว่าจะเล่นสนุกได้ทันเวลา เขาเดินไปข้างหน้ากับอิงอิง ขึ้นมาชั้นสาม โจวเจ๋อเห็นทนายอันยืนอยู่ที่เคาน์เตอร์

“อ้าว มาแล้ว ไป ผมเปิดห้องใหญ่ไว้แล้ว”

พนักงานบริการสองคนเดินนำทางข้างหน้า ห้องส่วนตัวใหญ่มากจริงๆ พนักงานบริการถามทนายอันอย่างเฉพาะเจาะจงว่า “พี่ชาย ต้องจัดสาวๆ มาให้ไหมครับ”

“ไม่ต้องๆ”

โจวเจ๋อนั่งลงบนโซฟา อิงอิงพิงเขา พอจุดบุหรี่ โจวเจ๋อถามว่า “คุณไม่เรียกสาวๆ เหรอ”

“เรียกอะไร เดี๋ยวจิ้งจอกขาวก็มา เหอะๆ เราสองคนแบ่งกันคนละคน สาวๆ ข้างนอกจะเทียบได้อย่างไร” คำพูดเหล่านี้พูดได้ถูกต้อง เถ้าแก่โจวมีอิงอิง ทนายอันมีจิ้งจอกขาว ผู้หญิงสองคนมีความพิเศษสองอย่าง หนึ่งคือไม่ใช่คน สองคือสวยมาก

เวลานี้ เครื่องเสียงเปิดแล้ว หน้าจอเล่นเพลงเองอัตโนมัติ ‘ปฏิเสธการค้าประเวณี ปฏิเสธการพนัน ปฏิเสธการค้าประเวณี การพนัน และยาเสพติด…’

ทนายอันเดินไปทางนั้น เลือกเพลงสร้างบรรยากาศก่อน

เพลงแรกคือ ‘อรุณสีชาด’

“ถึงแม้ชีวิตจะยากลำบากเพียงใด ไม่ว่าหนทางที่จะก้าวไปจะคดเคี้ยวสักเท่าใด ถ้าชีวิตมันยากและรู้สึกไม่อยากอยู่…” ทนายอันร้องด้วยความอินเป็นอย่างมาก พลางกระโดดโหยงๆ

โจวเจ๋อเพิ่งเคยเห็นทนายอันร่าเริงสดใสขนาดนี้เป็นครั้งแรก

เขาได้แขนกลับมาแล้ว ดังนั้นคืนนี้จึงดีใจเป็นพิเศษเหรอ

โจวเจ๋อหันหน้ามองไปที่อิงอิง เอ่ยว่า “คุณจะร้องเพลงไหม”

อิงอิงส่ายหน้า พูดว่า “ร้องเพลงไม่เป็นเจ้าค่ะ”