บทที่ 70 พลังต่างๆของพรสวรรค์ด้านมิติ !

เมื่อรู้ตําแหน่งของรอยแยกมิติแล้ว เย่เทียนและเย่วหลิงก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป

“เย่วหลิง ต่อไปเราจะไปไหนกันต่อ?”

เย่เทียนถาม

เขาไม่รู้ว่าจะไปไหน ในที่แห่งนี้ไม่สามารถเคลื่อนไหวมั่วได้ มันจะเสียเวลาเกินไป

รอยแยกนี้จะเปิดขึ้นทุกๆ 10 ปี หากเก็บเกี่ยวไม่มากพอมันจะไม่เท่ากับเสียเปล่าหรอกหรือ?

เย่วหลิงจ้องเย่เทียนและกล่าวออกมา “เย่เทียน มีบางอย่างที่ฉันไม่ได้บอกคุณ คุณรู้หรือไม่ว่าสมบัติที่มีค่าที่สุดในเขตแดนลับนี้คืออะไร?”

“ไม่รู้!”

เย่เทียนส่ายหัว

“มันเป็นสมบัติที่สามารถเพิ่มพรสวรรค์ได้ และหินปราณ”

“มีหินปราณอยู่ที่นี่ด้วย?”

เย่เทียนประหลาดใจ

“มีและจํานวนของมันก็ไม่น้อยว่ากันว่าในเขตแดนลับมีสายแร่หินปราณและทุกครั้งที่มันถูกพบจะต้องเกิดการนองเลือดเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นเมื่อ 10 ปีก่อนมีผู้ค้นพบสายแร่หินปรานทําให้เกิดการต่อสู้ของนักรบผู้เชี่ยวชาญกว่าร้อยคนท้ายที่สุดตระกูลหยุนได้รับหินปราณส่วนใหญ่ไปจากข้อมูลพวกเขาได้รับมันมากถึง 10,000 ก้อน!”

เย่วหลิ้งกล่าว

“10,000 ก้อน นี่มันมากเกินไปแล้ว! ”

เย่เทียนรู้ดีว่าหินปราณ 10,000 ก้อน มีค่ามากเพียงใดแม้แต่หินปราณก้อนเดียวเขาก็ไม่มีทางซื้อมันได้ถ้ามีคนขายหินปราณขึ้นมาจริงๆเกรงว่าแม้เขาจะมีเงินพันล้านก็อาจจะไม่เพียงพอที่จะซื้อมัน

“พวกเราจะไปแย่งชิงหินปราณหรือไม่?”

เย่เทียนรู้สึกคาดหวังเล็กน้อย

“ไม่ สายแร่หินปราณยากที่จะพบ พวกเราไม่รู้ว่ามีสายแร่หินปราณอยู่ที่ไหน เป้าหมายของฉันเป็นสมบัติที่สามารถเพิ่มสวรรค์ได้หากฉันสามารถหาสมบัติเย็นนี้ได้พรสวรรค์ของฉันจะกลายเป็นพรสวรรค์ระดับหลุดพ้น!” เย่วหลิงถอนหายใจอีกครั้ง “น่าเสียดายที่ตลอดร้อยปีที่ผ่านมายังไม่มีใครพบสมบัติที่ช่วยยกระดับพรสวรรค์ให้กลายเป็นระดับหลุดพ้นได้อย่างแท้จริง”

“สมบัติเช่นนี้หายากอย่างแท้จริง!”

เย่เทียนก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคําพูดของเย่วหลิง

หากสามารถเลื่อนระดับพรสวรรค์ให้กลายเป็นระดับหลุดพ้นได้ มันเป็นเรื่องที่ฝืนชะตาสวรรค์ไม่มีทางที่จะหาสมบัติเช่นนี้ได้ง่ายๆ

ในตอนนั้นเอง เย่วหลิงก็พูดเรื่องที่ทําให้เย่เทียนตื่นเต้นยิ่งกว่า

“แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่ามีสมบัติใดบ้างที่สามารถช่วยให้ผู้ฝึกยุทธยกระดับพรสวรรค์ให้กลายเป็นระดับหลุดพ้น แต่ข้ารู้ว่ามันเพียงพอที่จะช่วยให้ผู้ฝึกยุทธสามารถเพิ่มขีดจํากัดของพรสวรรค์ได้ปละ สมบัติชั้นยอดสมบัติเช่นนี้มีมูลค่าไม่น้อยกว่า10,000ล้าน!”

เมื่อเย่วหลิงพูดจบเธอก็มองไปที่เย่เทียน “เย่เทียนมีสมบัติชิ้นนั้นมากกว่าหนึ่งชิ้น ท่านพ่อของฉันค้นพบมันเมื่อยี่สิบปีก่อน แต่พลังของเขาไม่เพียงพอที่จะได้รับมันเขาไม่สามารถเอาชนะสัตว์อสูรที่ปกป้องสมบัติได้และความลับนี้ท่านพ่อก็ไม่ได้แบ่งปันมันกับตระกูลเย่วแต่คราวนี้ท่านพ่อได้บอกฉันนอกจากนี้ท่านพ่อยังทิ้งเครื่องส่งสัญญาณไว้ที่นั่นฉันสามารถหามันเจอได้ง่ายๆแต่พลังของฉันยังไม่เพียงพอฉันต้องการความช่วยเหลือจากคุณฉันสามารถสัญญาว่าจะแบ่งมันให้คุณครึ่งหนึ่งถ้าได้รับมัน คุณตกลงหรือไม่?”

“สัตว์อสูรนั้นแข็งแกร่งขนาดไหน และสมบัติชิ้นนั้นคืออะไร?”

เย่เทียนถามคําถามสองข้อติดต่อกัน