บทที่ 71 หมาป่าจันทร์เสี้ยว!

เย่วหลิงหยิบตัวระบุพิกัดออกมาจากถุงเก็บสมบัติ ตัวระบุพิกัดในครั้งนี้ไม่ใช่นาฬิกาอย่างก่อนหน้านี้มันดูคล้ายกับโทรศัพท์เย่เทียนมองไปยังถุงเก็บสมบัติของของเย่วหลิงอีกครั้งเขาไม่มีความปรารถนาและสนใจอีกต่อไป

หากประสานกับพรสวรรค์ด้านมิติระดับกลาง เขาก็จะสามารถเปิดมิติส่วนตัวได้นั่นไม่เท่ากับว่าช่องเก็บของของเขาจะยิ่งใหญ่กว่าถุงเก็บสมบัติหลายเท่าหรอกหรือ?

มูลค่าของถุงเก็บสมบัติจะเทียบได้กับพื้นที่เก็บของส่วนตัวได้อย่างไร!

“นี่คืออุปกรณ์ระบุพิกัดของท่านพ่อของฉัน ภายในมีรูปแบบค่ายกลสลักไว้ มันสามารถดูดซับพลังปราณได้อย่างช้าๆแม้ยี่สิบปีผ่านไป มันก็ยังสามารถใช้งานได้?”เย่วหลิงอธิบาย

เป็นอย่างที่คาดไว้

จุดสีแดงอีกจุดหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอติดต่อ ตําแหน่งของมันต้องเป็นรังของหมาป่าดําตัวนั้นอย่างแน่นอน

“โชคดีที่อยู่ไม่ไกลนักจากเรานักหากพวกเราเร่งฝีเท้า อีกครึ่งวันก็ถึงที่นั่นแล้ว!”

เย่วหลิงประเมิน

“ดี ผมจะเปิดทาง คุณตามผมมา!”

เย่เทียนเดินนําหน้า เย่วหลิงตามหลังมา ทั้งสองก็วิ่งตรงไปที่ที่ดอกไม้วิญญาณสวรรค์อยู่

ตลอดทางเย่เทียนแสดงพลังที่น่ากลัวออกมา ไม่ว่าจะเป็นสัตว์อสูรระดับสูงตัวใดก็ไม่สามารถหลบการโจมตีของเย่เทียนได้พวกมันล้วนถูกสังหารในพริบตาสัตว์อสูรบางตัวแม้แต่เย่วหลิงยังหวาดกลัวแต่เย่เทียนก็ตัดมันง่ายๆราวกับผ่าลูกแตงโม

“ช่างเป็นพลังที่น่ากลัวจริงๆ เกรงว่าเขาจะแข็งแกร่งกว่าระดับปรมาจารย์ทั่วไปเสียอีกไม่แน่ว่าเขาอาจจะไม่ได้อ่อนแอไปกว่าหยุนเฟิงเลย”เย่วหลิงคิดกับตัวเอง

เดิมที่เธอไม่มีความหวังที่จะแย่งชิงดอกไม้วิญญาณสวรรค์มากนัก แต่ตอนนี้เธอเริ่มเชื่อมั่นมากขึ้นแล้ว

ดอกไม่วิญญาณสวรรค์ 8 ดอก!

1 ดอกมีมูลค่า 10,000 ล้าน 8 ดอกก็ 80,000 ล้าน

ตามส่วนแบ่ง เขาจะได้รับดอกวิญญาณสวรรค์ 4 ดอก หรือประมาณ 40,000 ล้านซึ่งเป็นสิ่งที่เย่เทียนไม่อาจจินตนาการได้ นอกจากนี้เขายังสามารถมองหาสมบัติอื่นๆในภายหลังและเก็บ เกี่ยวมากยิ่งขึ้น

ครึ่งวันผ่านไป

เย่เทียนและเย่วหลังเดินทางโดยไม่หยุดพัก พวกเขาได้พบกับฝูงสัตว์อสูรหลายฝูงและยังเป็นฝูงสัตว์อสูรระดับสูงแม้แต่เย่เทียนก็ยังกลัวแต่ด้วยความเร็วที่เหนือชั้นของเย่เทียน ไม่เพียงแต่เขาหนีไปได้อย่างปลอดภัยแต่หนี้ขณะที่อุ้มเย่วหลิงไปด้วย

ดังนั้นครั้งนี้ เย่เทียนและเย่วหลิงจึงมาถึงจุดหมายอย่างรวดเร็ว

“เขตแดนลับนี้อันตรายจริงๆเย่เทียนถ้าครั้งนี้ไม่มีคุณเกรงว่าฉันคงไม่สามารถมาถึงที่นี่ได้”

เย่วหลังกล่าวด้วยความประหลาดใจ

แน่นอนว่าค่าพูดของเธอนั้นเป็นความจริงและกึ่งเท็จ

แม้ตัวเธอจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสัตว์อสูรกลุ่มนั้น แต่ในฐานะคุณหนูแห่งตระกูลเย่วเธอไม่มีทางที่จะไม่มีไพ่ตาย

แน่นอนว่าเย่เทียนไม่เชื่อคําพูดของเย่วหลิงเขาเชื่อว่าแม้ว่าไม่มีเขาเย่วหลิงก็สามารถมาที่ดอกไม้วิญญาณสวรรค์ได้แต่เธอก็ไม่สามารถทําอะไรหมาป่าดําได้อยู่ดี

“เย่วหลิง พวกเราเป็นหุ้นส่วนกันแล้ว ผมจะพยายามช่วยคุณ อย่างไรก็ตามคุณก็ต้องช่วยผมเช่นกันคุณน่าจะมีไพ่ตายที่จะสามารถหยุดการเคลื่อนไหวของหมาป่าดได้มิฉะนั้นคงยากที่จะ ฆ่ามัน “เย่เทียนกล่าว

เย่วหลิงไม่ได้ปิดบังอะไร และพูดออกมายังตรงไปตรงมาว่า “ฉันมีค่ายกลแม้ว่าจะเป็นค่ายกลแบบใช้ได้ครั้งเดียวแต่มันมีผลเพียงแค่ 3 วินาทีภายในรัศมีหลายร้อยเมตรมันจะทําให้การความสามารถในการเคลื่อนย้ายพริบตาลดลงอย่างมากค่ายกลนี้มีมูลค่าถึง 2,000 ล้าน ฉันต้องใช้อํานาจของตระกูลถึงจะได้มันมาหากเราไม่สามารถฆ่าหมาป่าดําภายใน 3 วินาทีได้พวกเราต้องตายแน่!”

“สามวินาทีก็น่าจะพอ!”

เย่เทียนครุ่นคิดอยู่เล็กน้อยและกล่าว

เขาไม่กล้ารับประกัน 100% เพราะเขายังไม่เห็นหมาป่าดําตัวนั้น รอให้เขาได้ตรวจสอบพรสวรรค์ของหมาป่าดําก่อนจึงจะสามารถตัดสินได้อย่างแท้จริง

ผ่านไปไม่นาน

เย่เทียนและเย่วหลิงเข้าก็ใกลถึงรังของหมาป่าดํา

รังของหมาป่าดําตั้งอยู่กลางภูเขามีถ้ำขนาดใหญ่ ภายในถ้ำมีดอกไม้วิญญาณสวรรค์อยู่ 8 ดอกที่กําลังเติบโต

เมื่อเข้าใกล้ระยะ 3,000 เมตร เย่เทียนก็ได้ยินเสียงหมาป่าคํารามราวกับว่าสัมผัสได้ถึงตัวตนของพวกเขา

“เย่เทียน พวกเราน่าจะถูกพบแล้ว!”

เย่วหลิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง

“อยู่ไกลขนาดนี้ มันยังรู้สึกถึงตัวตนของพวกเราอีก”