ตอนที่ 1 คืนนี้ไม่มีคนรักที่นอกใจ

ตอนที่ 1

ณ เคาน์เตอร์บาร์ โรงแรมคราวน์ เอ็มไพร์

แสงไฟสีแชมเปญสาดส่องกระทบแก้วเจียระไนเป็นประกายระยับ เสียงเปียโนบรรเลงสดเคล้าคลอไปกับเสียงพูดคุยแผ่วเบาของผู้คนในชุดหรูหรา ทุกอณูในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่งและเรื่องราวที่ซ่อนอยู่ภายใต้ฉากหน้าที่งดงาม เช่นเดียวกับเรื่องของเธอ

นลิน จ้องมองของเหลวสีอำพันในแก้วบรั่นดีด้วยสายตาว่างเปล่า นิ้วเรียวสวยที่เคยมีแหวนหมั้นประดับอยู่บัดนี้กลับว่างโหวง เช่นเดียวกับหัวใจของเธอ เธอไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะต้องมานั่งดื่มเหล้าย้อมใจอยู่คนเดียวในสภาพนี้ ไม่เคยคิดว่าผู้ชายที่คบกันมาเจ็ดปี คนที่กำลังจะแต่งงานกันในอีกสามเดือนข้างหน้า จะกล้าสวมเขาให้เธอมานานนับปี

“ผมทำผู้หญิงท้อง”

คำสารภาพสั้นๆ ที่หลุดออกจากปากของคู่หมั้นเมื่อเช้านี้ยังคงดังก้องอยู่ในหัว มันทำให้โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงในพริบตา

เขาเป็นจักษุแพทย์ หมอเฉพาะทางสายตาที่ทุกคนนับถือ ตารางงานของเขายุ่งเหยิงเสมอ เขามักจะอ้างว่าต้องอยู่เคลียร์เคสคนไข้ด่วน กลับบ้านดึกดื่นเป็นประจำ เธอไม่เคยรู้เลยว่าเขาเอาเวลาไหนไปสานสัมพันธ์กับผู้หญิงคนอื่นจนถึงขั้นมีพยานรักด้วยกัน

อ๋อ เธอคงลืมไป

ผู้หญิงคนนั้นเป็นพยาบาลในแผนกของเขาเอง คงมีเวลาอยู่ด้วยกันมากมายมหาศาล มากกว่าเวลาที่เธอเคยได้รับตลอดหลายปีที่ผ่านมา

นลินยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียว ความขมปร่าของแอลกอฮอล์แผ่ซ่านไปทั่วร่าง แต่ก็ยังไม่ขมขื่นเท่าความจริงที่เธอต้องเผชิญ

ความงามที่ฉาบไว้ด้วยความเศร้าของเธอนั้นโดดเด่นจนไปสะดุดสายตาของชายหนุ่มคนหนึ่งที่นั่งอยู่ไม่ไกล ภาคิน มองเธอมาสักพักแล้ว ผู้หญิงที่นั่งอยู่คนเดียวที่เคาน์เตอร์บาร์ แต่กลับมีรัศมีบางอย่างที่ทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปได้

ขายาวก้าวออกจากกลุ่มเพื่อนนักธุรกิจที่กำลังคุยกันอย่างออกรส ตรงมาหยุดอยู่ข้างๆ เก้าอี้บาร์สตูลที่ว่างเปล่าถัดจากเธอ

“ผมขอนั่งด้วยได้ไหมครับ ผมมาคนเดียวเหมือนกัน”

เสียงทุ้มและนุ่มลึกทำให้สติที่ล่องลอยของนลินกลับคืนมา เธอเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของเสียง แล้วก็ต้องยอมรับในใจว่า ผู้ชายตรงหน้าหล่อมาก โครงหน้าคมคายรับกับสันกรามชัดเจน จมูกโด่งเป็นสัน ริมฝีปากหยักได้รูปรับกับดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวที่กำลังจ้องมองเธออยู่ รอยยิ้มมุมปากของเขาดูเจ้าเล่ห์และอันตรายในเวลาเดียวกัน

มาคนเดียวเหรอ โกหกทั้งเพ นลินเหลือบไปเห็นกลุ่มชายหนุ่มในชุดสูทที่โต๊ะมุมนั้นแวบหนึ่งก่อนที่เขาจะเดินมา

คงมาล่าเหยื่อสินะ...

ดีเลย เพราะคืนนี้เธอก็กำลังมองหาเหยื่ออยู่เหมือนกัน

“เชิญค่ะ” เธอยิ้มตอบ เป็นรอยยิ้มที่สวยแต่ไร้ความรู้สึก

บทสนทนาของคนแปลกหน้าสองคนเริ่มต้นขึ้นอย่างไม่ติดขัด มันเข้ากันได้ดีอย่างน่าประหลาด อาจเพราะต่างฝ่ายต่างก็ไม่ได้มองหาความจริงใจ พวกเขาเพียงแค่ต้องการใครสักคนมาเติมเต็มความว่างเปล่าในค่ำคืนนี้เท่านั้น