ตอนที่ 2 เราสองคนไม่จำเป็นต้องรู้จักกันหรอกค่ะ

ตอนที่ 2

เช้าวันต่อมา...

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านผืนหนาเข้ามาในห้องสวีท ปลุกให้ นลิน ตื่นขึ้นจากนิทรา เธอขยับตัวช้าๆ รับรู้ได้ถึงความเมื่อยขบไปทั่วทั้งร่าง ซึ่งเป็นเครื่องยืนยันถึงกิจกรรมอันหนักหน่วงเมื่อคืนได้เป็นอย่างดี

หญิงสาวลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้เกิดเสียงดังจนรบกวนใครอีกคนที่ยังคงหลับใหลอยู่ เธอก้มมองสภาพเตียงนอนขนาดคิงไซส์แล้วก็ต้องเผลอกัดริมฝีปากตัวเองเบาๆ ผ้าปูที่นอนราคาแพงยับยู่ยี่ไม่เหลือชิ้นดี หมอนใบใหญ่กระจัดกระจายไปคนละทิศละทาง มันคือร่องรอยของสมรภูมิรักอันดุเดือดที่เธอกับเขาเพิ่งผ่านพ้นกันมา ครั้งแล้วครั้งเล่า

บนเตียงนั้น ร่างสูงกำยำของชายแปลกหน้ากำลังนอนหลับอย่างสงบ เปลือยท่อนบนเผยให้เห็นแผงอกและกล้ามท้องที่ได้รูป ลมหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอทำให้เขายิ่งดูเหมือนเทพบุตรกรีกในยามหลับใหลแตกต่างจากซาตานร้ายที่กลืนกินเธอทั้งตัวเมื่อคืนอย่างสิ้นเชิง

นลินสลัดภาพร้อนแรงในหัวทิ้ง ก่อนจะรีบคว้าเสื้อผ้าของตัวเองแล้วหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกาย

เสียงน้ำจากฝักบัวที่ดังขึ้นแผ่วเบาปลุกให้ ภาคิน ตื่นขึ้น เขาลืมตาขึ้นมาพบกับความว่างเปล่าข้างกาย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเรือนกายผู้หญิงยังคงติดอยู่ที่หมอน เขายกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจเมื่อนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืน ก่อนจะได้ยินเสียงน้ำในห้องน้ำ เขาจึงเอนหลังพิงหัวเตียง รอคอยอย่างใจเย็น

ไม่นานนัก ประตูห้องน้ำก็เปิดออก

ร่างระหงในชุดเดรสสีครีมเรียบหรูเดินออกมา ผมยาวสลวยที่ยังเปียกหมาดๆ ถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย ใบหน้ารูปไข่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบา แต่ก็ไม่อาจปกปิดความงามตามธรรมชาติได้ ดวงตากลมโตที่เมื่อคืนฉ่ำเยิ้มไปด้วยแรงอารมณ์ บัดนี้กลับดูนิ่งสงบและเย็นชา เรือนร่างอรชรที่เขาเพิ่งจะได้สัมผัสทุกสัดส่วนเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ถูกซ่อนไว้ภายใต้เสื้อผ้าที่ดูสุภาพ

เธอดูแตกต่างจากผู้หญิงร้อนแรงที่อยู่ใต้อาณัติของเขาเมื่อคืนโดยสิ้นเชิง

ภาคินไล่สายตาสำรวจเธอตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าอย่างไม่ปิดบัง และเขาก็พอใจกับภาพที่เห็นอย่างที่สุด

“คุณชื่ออะไรครับ”

ในที่สุดเขาก็เอ่ยถามขึ้น ทำลายความเงียบในห้อง ตอนนี้เขาไม่ได้อยากรู้แค่ร่างกาย แต่อยากรู้จักตัวตนของเธอให้มากกว่านี้แล้ว

นลินที่กำลังจะหยิบกระเป๋าถือชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมาสบตากับเขาตรงๆ

“เราสองคนไม่จำเป็นต้องรู้จักกันหรอกค่ะ” เธอยิ้มมุมปากนิดๆ เป็นรอยยิ้มที่สวยงามแต่กลับสร้างกำแพงขึ้นมาในทันที

“ลาก่อน”