ตอนที่ 3 เรามีเรื่องต้องคุยกัน

ตอนที่ 3

สองเดือนต่อมา...

แท่งพลาสติกสีขาวในมือนิ่งสนิท แต่หัวใจของ นลิน กลับเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ขีดสีแดงสองขีดที่ปรากฏขึ้นอย่างเด่นชัดบนหน้าจอผลตรวจการตั้งครรภ์คือคำตอบที่ทำให้โลกของเธอหยุดหมุนอีกครั้ง

วินาทีนั้น ภาพแรกที่แวบเข้ามาในหัวไม่ใช่ใบหน้าของชายแปลกหน้าคนนั้น แต่เป็นใบหน้าที่ผิดหวังของพ่อกับแม่

เฮ้อ... งานแต่งเพิ่งจะล่มไปไม่ถึงสามเดือน เรื่องของเธอกับหมอดนัย ยังไม่ทันจะซาไปจากวงสนทนาของเหล่าญาติสนิทมิตรสหายดีเลยด้วยซ้ำ งานนี้คงได้โดนนินทาไปอีกยาว

สุดสัปดาห์นั้น นลินขับรถกลับบ้านที่ต่างจังหวัด บรรยากาศร่มรื่นของบ้านสวนที่เธอเติบโตมาไม่ได้ช่วยให้ใจที่หนักอึ้งของเธอเบาลงเลย

เธอนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น ตรงข้ามกับบิดามารดาที่มองมาอย่างรอคอย เพราะรู้ว่าการกลับมาแบบไม่บอกล่วงหน้าของลูกสาวคนเดียวต้องมีเรื่องสำคัญแน่นอน

นลินตัดสินใจไม่พูดอ้อมค้อม เธอบอกด้วยสีหน้าเรียบเฉยที่สุด

“ลินท้องค่ะ”

มณี ผู้เป็นแม่ถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนฉายแววตื่นตระหนกอย่างเห็นได้ชัด “คุณพระช่วย แล้วผู้ชายคนนั้นเป็นใคร ใช่ตาดนัยรึเปล่า”

“ไม่ใช่ค่ะ” นลินตอบเสียงเรียบ “ลินก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะว่าเป็นใคร พอดีคืนนั้นเมาไปหน่อยก็เลย...”

เกริก ผู้เป็นพ่อที่นั่งเงียบมานานถึงกับถอนหายใจออกมาดังเฮือก ลูกสาวคนเดียวที่ท่านภาคภูมิใจเสมอมา เธอประสบความสำเร็จในหน้าที่การงาน เป็นเด็กดีที่อยู่ในกรอบมาตลอด ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งจะกล้าทำอะไรนอกกรอบได้ถึงขนาดนี้

“แล้วลินจะเอายังไงต่อไป” มณีถามเสียงสั่น พยายามควบคุมสติอารมณ์อย่างเต็มที่

คำถามนั้นทำให้นลินเงยหน้าขึ้นสบตาผู้เป็นมารดา ดวงตาของเธอมุ่งมั่นและเด็ดเดี่ยวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน