เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1384

เขาหันไปมองซุ้มที่ไม่เตะตาซุ้มนั้น ด้านหลังมีแค่ชายที่แต่งตัวไม่โดดเด่น ส่วนคนที่มุงดูก็ไม่ได้มากมาย แถมที่สำคัญที่สุดคือ ซุ้มนี้ไม่ได้แสดงสินค้าวิจัยหรือวัสดุที่พิเศษแต่อย่างใด มีเพียงปึกกระดาษหนา เรียกไม่ได้ว่าเป็นหนังสือ!

ชายคนนั้นมีสีหน้าซึมกะทือ เป็นความรู้สึกที่พูดไม่ออก แต่มีแววตาที่ดูท้อแท้สิ้นหวังมาก

เฉินชางทักทายชายคนนี้ “สวัสดีครับ!”

ชายคนนั้นเหมือนไม่ได้ยินในรอบแรก จนกระทั่งเฉินชางเรียกอีกครั้ง จากนั้นตบบ่าของชายคนนั้น ฝ่ายตรงข้ามจึงค่อยหันตัวมา

ชายคนนั้นชี้หูของตัวเองแล้วยิ้มขอโทษขอโพย “ขอโทษที หูฉันมีปัญหานิดหน่อยน่ะ เมื่อกี้ไม่ได้สวมเครื่องช่วยฟัง”

พูดพลางชายคนนั้นก็สวมเครื่องช่วยฟัง เขาจึงค่อยหันตัวไปมองเฉินชาง หลังชายคนนั้นเห็นเฉินชางก็ยิ้มอย่างประหลาดใจระคนดีใจ “โอ้! ศาสตราจารย์เฉิน สวัสดีครับ! ผมชื่อครอฟต์ นักวิจัยอิสระ คนอเมริกาครับ”

เฉินชางยิ้มสุภาพบอก “ศาสตราจารย์ครอฟต์ ที่คุณวางอยู่คือเอกสารงานวิจัยหรือครับ”

ครอฟต์ยิ้มเก้อเขินบอก “นี่คือเลือดเนื้อทั้งชีวิตของผม แต่เหมือน…รู้สึกว่า…จะไปผิดทิศทางนะครับ!”

เฉินชางงุนงงเล็กน้อย “หมายความว่ายังไงหรือครับ”

ครอฟต์ถอนหายใจบอก หยิบเอกสารปึกหน้าขึ้นมาอย่างไม่ใส่ใจ “ผลการทดลองที่ล้มเหลว ข้อมูลวิจัยที่ล้มเหลว นี่คงเป็นผลลัพธ์ที่ล้มเหลวที่สุดในชีวิตของผมแล้วล่ะมั้ง”

เฉินชางฟังคำพูดของครอฟต์ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาย่อมไม่คิดว่าระบบมองพลาด เฉินชางเห็นของในงานมากมายแต่ไม่มีแจ้งเตือนว่าจะเพิ่มความก้าวหน้าในแนวคิดหัวใจไม่หยุดเต้นได้ มีแค่ตรงนี้ที่เดียว นี่ก็อธิบายว่างานเหล่านี้ของศาสตราจารย์ครอฟต์มีคุณค่า!

คิดดังนั้น เฉินชางก็หยิบเอกสารแผ่นหนึ่งขึ้นมา “ผมขอดูหน่อยได้ไหม”

ครอฟต์พูดอย่างใจกว้าง “ให้คุณยังได้เลย!”

เฉินชางพูดปลอบ “ความจริงประสบการณ์จากความล้มเหลวก็สำคัญพอๆ กับประสบการณ์จากความสำเร็จนะครับ”

ครอฟต์อดส่ายหน้าไม่ได้ เขายิ้มมองเฉินชาง ผมสั้นทรงสกินเฮดกลายเป็นสีดอกเลาแล้ว สีเหลืองและสีทองประปรายกลับทำให้เขายิ่งดูแก่ชรา เขาบอก “คำปลุกใจไม่ค่อยได้ผลกับผมเท่าไร

ความจริง ผมกลับคิดว่าประสบการณ์จากความสำเร็จยังหนักหนากว่าความล้มเหลว เพราะ…ความสำเร็จเพิ่มความมั่นใจคน ส่วนประสบการณ์จากความล้มเหลวเป็นแค่การปลอบโยนตัวเอง

ผมเคยประสบความสำเร็จ แล้วก็เคยล้มเหลวมาก่อนในชีวิต ผมรู้ว่าการล้มเหลวครั้งแล้วครั้งเล่าจะทำให้คนสิ้นหวังครับ”

พูดถึงตรงนี้ ครอฟต์ก็มองเฉินชางแล้วยิ้มบอก “ศาสตราจารย์เฉิน คนเราแตกต่างกัน คนมากมายคือคนธรรมดา และส่วนมากล้มบนถนนแห่งความล้มเหลวแล้วลุกขึ้นมาไม่ได้อีก ส่วนคนที่ประสบความสำเร็จ…มีแค่หยิบมือ ก็เหมือนกับคุณ

ตอนนี้ผมคิดว่าถ้าโชคดีหาผู้ลงทุนได้ก็จะดีที่สุด แต่…ผมก็ไม่หวังแล้ว หาไม่เจอมาหลายปี วันนี้ก็เลยไม่สนใจแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น การพัฒนาในวันข้างหน้าจะเป็นการวิจัยมุ่งเน้นในขอบเขตหัวใจไม่หยุดเต้นด้วย

เพราะงั้น…หลังขายข้อมูลพวกนี้ได้ราคาดีแล้ว ผมน่าจะกลับโรงเรียนไปเป็นอาจารย์ ทำวิจัยด้วยตัวเองลำบากมากจริงๆ!”

ครอฟต์เหมือนนักวิจัยที่ล้มเหลวส่วนใหญ่มาก หลังใช้เงินเก็บจนหมดก็ยังไม่ได้ผลลัพธ์ที่แน่ชัด แล้วก็หาเงินทุนไม่ได้ อนาคตมืดมน ที่สำคัญที่สุดคือเขามีอายุไม่น้อยแล้ว

เฉินชางได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบก็พลันตาค้าง! ได้ 25% เลย! นี่ก็โหดเกินไปไหม แต่เมื่อคิดว่าเป็นเลือดเนื้อครึ่งชีวิตของครอฟต์ เฉินชางก็อดถอนหายใจไม่ได้

เฉินชางอ่านเนื้อหาของข้อมูลเหล่านี้จบและเข้าใจแล้ว นี่คือข้อมูลการวิจัยเกี่ยวกับสารละลายกู้การทำงานของหัวใจกับความเข้าใจในตัวเองที่ครอฟต์วิจัยมายาวนาน

อันที่จริง! ครอฟต์วิจัยทฤษฎีที่เกี่ยวกับหัวใจหยุดเต้นมาลึกมาก ไม่ด้อยไปกว่าไรอันส์ แต่การทดลองจะสำเร็จได้ นอกจากมีความบังเอิญแล้วก็จำเป็นต้องมีโชค แน่นอนว่าที่สำคัญที่สุดอาจอยู่ที่ความแตกต่างเพียงเล็กๆ น้อยๆ ในด้านความเข้าใจ

มิหนำซ้ำ ประกอบกับความคืบหน้าในการวิจัยกู้การทำงานของหัวใจที่ได้รับมาเมื่อครู่ เฉินชางก็เข้าใจแล้วว่าทำไมครอฟต์ถึงหดหู่เช่นนี้

ผ่านไปเนิ่นนาน เฉินชางจึงพูดกับครอฟต์ “ถ้าผมอยากสนับสนุนการวิจัยสารละลายกู้หัวใจของคุณ คุณอยากจะทำต่อไหมครับ”

ครอฟต์ตกตะลึงทันใด! แล้วก็สงสัยเล็กน้อย แต่…ในดวงตาก็เต็มไปด้วยความหวัง เขายิ้มเยาะตัวเอง “ศาสตราจารย์เฉิน คุณล้อเล่นใช่ไหม ตัวคุณก็ศึกษาทฤษฎีหัวใจไม่หยุดเต้น ตอนนี้มาศึกษาสารละลายกอบกู้การทำงานของหัวใจ นี่มัน…ไร้สาระไปหน่อยหรือเปล่าครับ”

เฉินชางพยักหน้ายิ้มตอบ “ถ้าคุณวางใจล่ะก็ ให้เอกสารนี้กับผม ผมจะกลับไปอ่านสักรอบ จากนั้นก่อนไปผมจะให้คำตอบคุณ คุณว่ายังไง”

ครอฟต์พยักหน้าระรัว “ได้สิ! ไม่มีปัญหา! แต่เอกสารนี่…คุณจะอ่านจบในคืนเดียวเหรอ”

เฉินชางยิ้ม พยักหน้า “อ่านไม่จบหรอก ถ้าศาสตราจารย์ครอฟต์ว่างอธิบายให้ผมสักรอบ แบบนั้นก็เยี่ยมไปเลยครับ”

ครอฟต์ตื่นเต้นขึ้นมาทันที “ตอนเย็นคุณมาบ้านผม! หรือให้ผมไปบ้านคุณก็ได้!”