เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1421

ตอนที่ 1421 มีหม่าอยู่ทั้งคนทำไมต้องมีชาง
ทุกคนนับว่าได้เปิดหูเปิดตากับเมนส์ที่ไหลคล่องแบบนี้จริงๆ!
เยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่นอกอุ้งเชิงกราน!
ยังทำให้เลือดออกเจ็ดทวารได้ด้วย!ทุกคนรู้สึกว่าความรู้เรื่องแปลกประหลาดของตัวเองเพิ่มขึ้นเยอะมาก
หวงชิวอิ่งมองรายงานกับผลการตรวจ ยิ่งมองยิ่งตื่นเต้น
หลังอ่านจบก็ให้แพทย์ผู้รับผิดชอบเข็นเฉินเสี่ยวลี่ไปแผนกสูตินรีเวชแผนกสูตินรีเวชมีวิธีการรักษาเยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่หลายวิธี
นี่คือสมบัติเชียวนะ!
กว่าทั้งเมืองหลวงตลอดสองปีมานี้ไม่เคยเห็นคนไข้แบบนี้เลย
นี่ถ้าพากลับไปวิจัยดีๆ จะได้ไหมวิธีการรักษานั้นง่ายมาก แต่วินิจฉัยได้ยากยิ่ง!
ใครจะเชื่อมโยงคนไข้กับโรคเยื่อบุโพรงมดลูกเจริญผิดที่นอกอุ้งเชิงกรานละ
ชั่วขณะนั้น หวงชิวอิ่งก็มองเฉินชาง อดจุ๊ปากชื่นชมไม่ได้“ศาสตราจารย์เฉิน คุณก็เก่งเกินไปแล้ว
มีความรู้แม้แต่โรคแผนกสูตินรีเวชที่หายากด้วยเหรอคะเนี่ย
ถ้าฉันไม่ได้เข้าร่วมการประชุมระดับนานาชาติ ตัวฉันเองก็ไม่รู้ชื่อนี้แล้ว!
ศาสตราจารย์เฉิน คุณเก่งมากจริงๆ”พวกหัวหน้าโดยรอบมองเฉินชาง สะท้อนใจไม่จบสิ้น
สิ่งนี้ไม่ใช่การทดสอบอะไรอื่น แต่เป็นการทดสอบประสบการณ์และความรู้ล้วนๆ
อูถงผู่พยักหน้า มองเฉินชางอย่างชื่นชม
“บอกตามตรง ผมปล่อยคุณไปไม่ลงจริงๆ!”พวกนักเรียนโดยรอบมองศาสตราจารย์เฉินชางด้วยสีหน้าชื่นชม
อิจฉาเหลือแสนจริงๆ พวกเขาก็อยากเป็นแพทย์ที่ก้าวออกมาในตอนที่ทุกคนทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน
จะได้หน้าขนาดไหนกันนะ เป็นแพทย์ระดับเฉินชางได้ก็คุ้มค่าแล้วจริงๆ!เหล่าหม่าทอดถอนใจบอก “มีหม่าอยู่ทั้งคนทำไมต้องมีชาง!”
เพียะ!
ไม่ผิดคาด สิ้นคำก็มีฝ่ามือทรงประสิทธิภาพทำให้เหล่าหม่าตระหนักความจริงเหล่าหม่ามองสวีหยงกังด้วยสีหน้าน้อยใจ
“ทำไมคุณลงมืออีกแล้ว ผมพูดอะไรผิดหรือ”
สวีหยงกังสายหน้าด้วยสีหน้าจริงจัง“ต้องเป็นไม่มีหม่า แต่ต้องมีชางต่างหาก!
คุณลองพูดมา คุณมีประโยชน์อะไร เฉินชางเขาช่วยคนได้ ส่วนคุณก็แค่กินเยอะเท่านั้น!”
หลังพูดจบทุกคนก็อดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ดวงตาเหล่าหม่ามีความโกรธ เขามองเฉินชางเหมือนมองศัตรูที่เป็นตายไม่ขออยู่ร่วมโลกเดียวกัน
ส่วนเฉินชางก็ยิ้มบาง ก้มหน้ามองหกนิ้วใต้สะดือของเหล่าหม่า
เหล่าหม่าโมโหในตอนแรก อย่างไรคนเราจะแฉคนก็ไม่แฉจุดอ่อนแต่…เขาพลันห่อเหี่ยว ล่วงเกินไม่ได้!
ช่างเถอะๆ เรื่องที่ฉันหมาผู้นี้เสียใจที่สุดในชีวิตก็คือการให้เด็กอย่างนายมาผ่าตัดให้
เวลานี้หวงชิวอิ่งเตรียมจากไป เธอหันมายิ้มพูดกับเฉินชาง“ตอนนี้ฉันไม่รู้แล้วว่าคุณเชี่ยวชาญด้านไหนกันแน่!
แต่อันคิดว่า…คุณต้องมีพรสวรรค์ด้านสูตินรีเวชแน่
หากคุณอยากเรียน จำไว้ว่าให้โทรหาฉันนะ”พูดจบหวงชิวอิ่งก็จากไป
หัวหน้ารอบข้างเห็นปัญหาคลี่คลายแล้วก็พากันแยกย้าย
“ศาสตราจารย์เฉิน มีเวลาก็มาเดินเล่นที่แผนกโลหิตวิทยาได้นะ”“ศาสตราจารย์เฉิน ไปแล้วนะ!”
“ใช่ ศาสตราจารย์เฉิน มีธุระอะไรโทรมานะ”
ห้องฉุกเฉินในตอนนี้สงบลงอูถงผู่มองเฉินชาง อดถอนหายใจไม่ได้ “ผมชักเสียใจแล้วจริงๆ!”
เฉินชางงุนงง “เสียใจอะไรเหรอครับ”
สวีหยงกังกับเหล่าหม่าก็มองผู้อำนวยการด้วยความสงสัยอูถงผู่ยิ้มหึๆ บอก “เสียใจที่ให้คุณลาหยุดนะสิ
ผมยังพูดอยู่เลยว่าแผนกฉุกเฉินไม่มีคุณดำเนินงานได้
ตอนนี้ดูท่าแผนกฉุกเฉินจะไม่มีคุณไม่ได้จริงๆ!”ได้ยินผู้อำนวยการพูดแบบนี้ สวีหยงกังก็หน้าแดง ถอนหายใจ
แล้วตบเหล่าหม่าเหมือนเจ็บใจที่ไม่อาจหลอมเหล็กเป็นเหล็กกล้าได้
“แล้วดูคุณสิ ให้คนไม่เอาไหนอย่างคุณเวลาปกติอ่านหนังสือให้มากหน่อย วันๆ ดูแต่บ้าน บ้านมีอะไรน่าดูหะ
อ่านบทความวิจัย อ่านวารสารไม่ได้หรือไง”
เหล่าหม่ามองสวีหยงกังด้วยสีหน่างุนงง
เห็นเขากับผู้อำนวยการอูลุกขึ้นจากไป เขาก็พลันน้อยใจเหลือแสนสุดสัปดาห์นี้ก็ต้องสอบอภิปรายวิทยานิพนธ์จบการศึกษาแล้ว
ตอนนี้เฉินชางยังไม่ได้เตรียมตัวอะไรทั้งนั้น
หัวข้อยังไม่ได้กำหนด เนื้อหายังไม่ได้กำหนด
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงพาวเวอร์พอยต์กับบทความวิจัยเลยนึกถึงตรงนี้เฉินชางก็ใจคอเหี่ยวแห้ง
ความจริงเฉินชางเอาสิ่งที่ตัวเองเคยบรรยายเมื่อก่อนมาจัดการได้
แต่เฉินชางรู้สึกผิดต่ออาจารย์เมิ่งกลับมาจากงานประชุม AATS ไม่นาน อาจารย์เมิ่งกับหัวหน้าหลี่ก็กลับโรงพยาบาลอันหยางแล้ว
แม้เฉินชางจะเคยครุ่นคิดเรื่องจบการศึกษามาอย่างถี่ถ้วนแล้ว
แต่ท้ายที่สุดเขายังคงอาลัยอาวรณ์ถึงอย่างไรตอนนั้นเขายังเป็นแค่นกน้อยออกจากรัง
เพื่อเพิ่มจำนวนการผ่าตัด ทุกวันหลังเลิกงานจากโรงพยาบาลอันดับสอง
ก็ไปที่โรงพยาบาลตงต้านสาขาหนึ่งอาจารย์เมิ่งซีเป็นคนดีมาก แทบไม่ตระหนี่กับตัวเอง
เทคนิคการผ่าตัดและแนวคิดทั้งหมดมีอิทธิพลต่อเฉินชางมากจริงๆ
แน่นอนว่าเพราะอาจารย์เมิ่งมีความสามารถจำกัดอย่างไรก็ตรวจรักษามาแค่สามปี จะมีประสบการณ์ทางการรักษาเท่าไรกันเชียว
มิหนำซ้ำช่วงปริญญาเอก เวลาที่เมิ่งซีทำวิจัยยังมากกว่าเวลาทำการรักษาเสียอีก
แต่ในด้านชีวิต อาจารย์เมิ่งซียังคงดีต่อเขาไม่เลวสั่งข้าวให้ทุกครั้ง แถมยังพิจารณาถึงว่าเฉินชางยังหนุ่มยังแน่น
จึงสั่งอาหารสองชุดให้เขาทุกรอบ เก่อฮว่ายได้แต่มอง
อีกอย่าง… อาจารย์เมิ่งซีก็ใจเย็น ตอนผ่าตัด ตัวเองกังวลก็ชอบบอกเธอแต่อาจารย์เมิ่งซีก็ไม่ถือสา อย่างมากก็ถลึงตาโหดใส่เขา สังหารทางสายตาเท่านั้น
อย่างไรเสียอาจารย์เมิ่งก็อกโตไร้สมอง หลังผ่าตัดเสร็จเธอก็ลืมแล้ว
กลับพาตัวเองไปหาอะไรกินอย่างร่าเริงด้วยเหตุนี้เฉินชางจึงยังคงค่อนข้างประทับใจ
เห็นว่าใกล้จบการศึกษาแล้ว เฉินชางกลับอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย
ทันใดนั้นเฉินชางบังเกิดความคิดหนึ่ง… ไม่งั้น… ย้ายอาจารย์เมิ่งมาดีไหมนึกถึงตรงนี้ เฉินชางก็คิดว่านี่เป็นวิธีการที่ควรค่าแก่การขบคิด
ย้ายอาจารย์เมิ่งซีมาแผนกฉุกเฉินของโรงพยาบาลอันดับสอง
ให้เป็นหัวหน้ารับผิดชอบแผนกศัลยกรรมทรวงอกฉุกเฉินชั้นหนึ่งประการแรกเพราะอาจารย์เมิ่งเชื่อฟัง ประการต่อมาคืออาจารย์เมิ่งเชื่อฟังมาก!
เฉินชางรู้สึกว่าความคิดนี้ไม่เลว
ถึงแม้ตอนนี้อาจารย์เมิ่งยังดูแลแผนกศัลยกรรมทรวงอกขนาดใหญ่ไม่ได้แต่เจอโรคบ่อยครั้งเข้าก็ไม่มีปัญหาแล้ว เจอเคสยากก็ยังมีตัวเองอยู่ ปัญหาก็ไม่ใหญ่แล้ว
อีกอย่าง ประเด็นสำคัญคืออาจารย์เมิ่งมีความสามารถในการวิจัยสูงมาก!
สิ่งนี้เฉินชางเห็นได้ด้วยตาเปล่าตอนที่ผ่าตัดหลอดเลือดแดงใหญ่โป่งพองเมื่อก่อนหน้านี้
อาจารย์เมิ่งสรุปข้อมูลบางส่วนให้เฉินชางฟังไม่ใช่แค่หนึ่งครั้ง
กระทั่งยังส่งบทความวิจัยให้เฉินชางหลายฉบับกระทั่งว่าบทความวิจัยและข้อมูลเชิงลึกของหัวหน้าหลี่เป่าซานในช่วงติดตามผล
การบรรยายในงาน AATS ของคนอื่นๆ ก็ขาดความช่วยเหลือของอาจารย์เมิ่งไปไม่ได้
นักเรียนดีเด่นของสถาบันคาโรลินสกาประเทศสวีเดน อาจารย์เมิ่งยังคงมีความสามารถแข็งแกร่ง!ไม่งั้น… ให้เธอมาเป็นหัวหน้าที่นี่ ถือโอกาสทำวิจัยสักงานเป็นอย่างไร
นึกถึงตรงนี้เฉินชางก็คิดว่าน่าจะทำได้จริงๆ
หลังจากนี้ เมื่ออาจารย์เมิ่งมาอยู่ข้างกายอีกครั้งบางครั้งเขาก็จะให้คำแนะนำ (สั่งสอน) แล้วก็ถือโอกาสทำให้ตกตะลึง
ค่าความรู้สึกดีที่มีต่อตัวเองก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ไม่ขาดสาย
นี่เป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ในการยกระดับเทคนิคศัลยกรรมหัวใจของตัวเองนะ
เฉินชางพลันดีใจในการตัดสินอันยิ่งใหญ่นี้ของตัวเอง