เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ นิยาย บท 1461

ช่วงที่เฉินซางไม่อยู่ ฉินเยว่ยุ่งมาก

เฉินต้าไห่และหยางจยาฮุย พ่อแม่ของเฉินซางไหนเลยจะเคยจัดงานแต่งที่ใหญ่โตขนาดนี้มาก่อน เดิมทีพวกเขาก็ค่อนข้างปวดหัวมากพอแล้ว

ช่วงเวลานี้เอง ฉินเยว่จึงได้แสดงจิตวิญญาณที่นายหญิงคนหนึ่งสมควรมีออกมาแล้ว ตั้งแต่การจองโรงแรมไปจนถึงรถสำหรับรับส่งก็จัดแจงไว้หมด

บริษัทออแกไนซ์เวดดิ้งเป็นบริษัทที่จีเซี่ยงเจิ้งหามาให้ อีกฝ่ายไม่รับเงิน ฝ่ายฉินเยว่เองก็ดูแลให้ครบรอบด้านไม่ไหว

จีเซี่ยงเจิ้งให้ความสำคัญกับงานแต่งของเฉินซางกับฉินเยว่มาก เขายุ่งวุ่นวายอยู่ตลอด ตั้งใจยิ่งกว่าตอนจัดงานแต่งให้ลูกชายตัวเองเสียอีก

ภายใต้ตะวันดวงใหญ่ เขาสวมหมวกบังแดดกับแว่นกันแดดอันใหญ่พาผู้กำกับสองคนไปเสาะหาจุดที่เหมาะสมจะตั้งเวที

ถึงอย่างไรในหมู่บ้านก็ไม่ใช่โรงแรม ไหนเลยจะมีพนักงานบริการให้เรียกใช้ได้มากมายขนาดนั้น

เฉินหลัวน้องชายของเฉินซางที่กลับมานานแล้วก็คอยวิ่งเต้นงานจิปาถะไปนั่นมานี่ ฉินเยว่ก็รับบทเป็นเด็กเสิร์ฟต้มน้ำแกงบ๊วยเปรี้ยวให้ทุกคน

อากาศในช่วงเดือนสิงหาคมแดดแรงมาก แต่จีเซี่ยงเจิ้งก็ทำงานท้าแดดอย่างเต็มที่

เมื่อพิจารณาถึงว่าภายในช่วงสองวันที่จัดงานแต่ง อาจจะมีแดดแรงหรือไม่ก็อาจจะมีฝนตก ดังนั้นเลยจำเป็นต้องตั้งเต็นท์หลากสีสันขึ้น

เดิมทีจีเซี่ยงเจิ้งคิดจะตกแต่งให้หรูหราตามแบบงานในโรงแรม แต่ฉินเยว่รีบปฏิเสธทันที เลือกตกแต่งงานแบบเรียบง่ายหน่อย เน้นสมถะเข้าไว้!

ถึงอย่างไรเธอก็เป็นหมอคนหนึ่ง จะให้จัดงานแต่งใหญ่โตขนาดนั้นไป คนอื่นจะมองไม่ดีเอาได้

เฉินซางย่อมหวังจะจัดงานแต่งที่งดงามโรแมนติกให้ฉินเยว่สักครั้ง ให้เป็นอย่างเดียวกับในเทพนิยาย แต่ฉินเยว่พิจารณาได้ถ้วนถี่มาก ถ้าตกแต่งหรูหราเกินไปจะทำให้คนรู้สึกขุ่นเคืองได้ง่าย ซึ่งพวกเฉินต้าไห่ก็สนับสนุนความคิดนี้อย่างยิ่ง

ครอบครัวเฉินเจี้ยนชาน ลุงของเฉินซางก็มาช่วยด้วย เฉินซางกลายเป็นคนที่โดดเด่นขนาดนี้ ใครๆ ก็อยากจะให้ความสำคัญมากขึ้นเป็นธรรมดา

เมื่อเห็นว่าลูกสะใภ้จัดเตรียมงานได้เหมาะสมเขาท่า แม้แต่เชฟก็ไปเชิญมาจากเมืองอันหยาง เรื่องของสดหมูเห็ดเป็ดไก่อะไรที่จำเป็นต้องจัดเตรียมก็ไม่ถึงคราวที่เฉินต้าไห่จะต้องกังวล

เรื่องนี้ทำให้เฉินต้าไห่ยิ้มไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก เขาไปหาทางนี้ ทางนี้ก็ไม่มีอะไรให้เขาช่วย

พอเขาไปหาจีเซี่ยงเจิ้ง จีเซี่ยงเจิ้งก็ควักบุหรี่พรีเมียมกล่องหนึ่งให้ เขาจะกล้าใช้งานนายท่านคนนี้ได้อย่างไร!

“ลูกพี่ คุณไปพักหน่อยเถอะ อีกเดี๋ยวผมจะให้สไตล์ลิสต์ไปออกแบบภาพลักษณ์กับเสื้อผ้าให้พี่นะ งานสองวันนี้พี่กับอาซ้อไม่จำเป็นต้องทำอะไรเลย ผมมีประสบการณ์มาก่อน พี่ยกให้เป็นหน้าที่ของผมก็พอ!”

เฉินต้าไห่อายุน้อยกว่าจีเซี่ยงเจิ้ง แต่ดูสูงอายุกว่าจีเซี่ยงเจิ้งเสียอีก จีเซี่ยงเจิ้งเรียกลูกพี่ๆ ได้คล่องปากมาก!

เฉินต้าไห่ที่เบื่อหน่ายวางงานอย่างยิ่งจึงนั่งอยู่ตรงนั้น แกะกล่องบุหรี่พรีเมียม แจกบุหรี่ให้เพื่อนร่วมก๊วนในหมู่บ้านที่อยู่ข้างๆ

“ฉันกับแม่ไอ้หนูจัดเลี้ยงงานแต่งมาทั้งชีวิตแล้ว ผลคือพอถึงคราวงานบ้านตัวเองดันไม่ได้ช่วยอะไรเลย!”
เฉินต้าไห่เอ่ยอย่างจนปัญญา

“อะไรกัน ต้าไห่ ซางเอ๋อร์ของบ้านนายมีความสามารถแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอ”

เฉินต้าไห่ก็ไม่ถือสา โยนบุหรี่อีกมวนให้อีกฝ่าย
“แสนเสินอะไรกันล่ะ คนเขาไม่รับเงินเลย พวกเรารับผิดชอบแค่คากินค่าที่พักเท่านั้น เป็นเพื่อนๆ ของซางเอ๋อร์ทั้งนั้น จะมาพูดเรื่องเงินอะไร!”

เฉินต้าไห่ได้ยินก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญาออกมาทันที
“ไม่เลย คนที่จะมาหาซางเอ๋อร์เป็นชาวต่างชาติ แค่คนเดียวก็ใส่ซองมาห้าร้อยถึงพันหยวนแล้ว จะให้คนเขามากินแบบงานเลี้ยงน้ำไหลของพวกเรา ซางเอ๋อร์จะขายหน้าเอาได้นะ”

เฉินต้าไห่เห็นว่าทุกคนไม่เชื่อก็อดถอนหายใจไม่ได้
“เดี๋ยวๆๆ ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ ฉันจะบอกความลับกับพวกนายอย่างหนึ่งแล้วกัน พวกนายก็เหยียบไว้ล่ะ ฉันได้ยินว่าผู้ว่าการเมืองจิ้นหยางก็จะมาด้วย!”

“ใช่แล้ว! นายโม้ให้ใหญ่กว่านี้หน่อยสิ! รัฐมนตรีจะมาด้วยไหม ให้พวกเราเตรียมพลุกับดนตรีให้นายด้วยหรือเปล่า”

“ไม่ได้ ต้าไห่ ในเมื่อจะโม้ทั้งทีก็เล่นใหญ่หน่อยสิ บอกว่ามีประธานาธิบดีสักคนมา นายว่าดีไหม!”

“แค่นี้ไม่พอหรอกน่า ไม่งั้นก็ให้นายกรัฐมนตรีกับประธานสภาอะไรมาเดินเตร่ด้วยดีไหม”

ทุกคนหัวเราะฮ่าๆ ขึ้นมา ภายใต้ตะวันดวงใหญ่ ทุกคนทำงานกันโดยไม่รังเกียจความร้อนสักนิด เอ่ยหยอกล้อท้าแสงตะวัน งานแต่งในหมู่บ้านชนบทก็แบบนี้ ไม่มีเงินก็ส่วนไม่มีเงิน แต่ยังมีเรี่ยวแรงอยู่

เฉินต้าไห่ถูกทุกคนเอ่ยดักจนพูดไม่ออก
“เฮอะ! พวกนายมันขี้อิจฉา!”ทุกคนหัวเราะกันทันที
“เอาเถอะ ที่บ้านฉันมีเหล้าดีขวดหนึ่ง เอามาดื่มตอนค่ำได้พอดี”พอได้ยินว่ามีเหล้า เฉินต้าไห่ก็ยิ้มแล้วพูดว่า
“ตอนไปหาฉันจะเอากับข้าวสองสามอย่างไปให้พวกนายด้วย เสบียงอาหารจัดเตรียมไว้ไม่น้อยเลย มากขนาดนี้ดูสิจะกินอย่างไร!”

“ฉันจะบอกพวกนายไว้นะ สิ่งที่ฉันภูมิใจที่สุดไม่ใช่ของพวกนี้ แต่สิ่งที่ฉันภูมิใจที่สุดก็คือสะใภ้คนนั้นของฉัน คนเขาเป็นถึงนักศึกษาปริญญาเอกเชียวนา แต่นายดูเอาเถอะว่าทำงานยุ่งอยู่ตลอด ไม่เหยาะแหยะเลยสักนิด!”

“เจ้าหนูซางเอ๋อร์ยุ่งจนไม่มีเวลามาดูแลทางบ้าน ต้องขอบใจฉินเยว่ที่ช่วยดูแลงานยุ่ง จองโรงแรมเอย ติดต่อรถเช่าเอย ส่งคนเอย จัดการทุกอย่างได้เป็นระเบียบเรียบร้อยหมด!”

ครั้งนี้ทุกคนไม่ได้โต้แย้งเฉินต้าไห่แล้ว กลับยิ้มแล้วกล่าวว่า

“เออ แม่หนูเยวเยวคนนี้เยี่ยมจริงๆ!”

“วิ่งวุ่นกับงานแต่งแบบนี้ ใครเขาจะไปนึกว่านี่ก็คือเจ้าสาว!”

“จุ๊ๆ รออวยพรทั้งสองคนอยู่นะ!”