ฉินเยว่นอนอยู่บนโซฟา มองเพดาน
“ไอ้หยา ที่รัก รอพวกเรารวยแล้วจะต้องซื้อให้ได้เลยนะ คุณดูไฟที่เราเลือก วอลล์เปเปอร์ที่เราติดด้วยกัน ม่านหน้าต่างสีที่ฉันชอบ…”
ฉินเยว่นอนสวยอยู่ตรงนั้น ทอดถอนใจบอก
“ไม่ได้แล้ว! ฉันต้องไปปรึกษากับพ่อฉันดู!”
ตอนที่ฉินเยว่วางแผนจะปอกลอกพ่ออยู่นั้น เฉินซางก็ส่งโฉนดอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่ในมือให้โดยตรง
“ผมให้ของขวัญคุณ!”
ฉินเยว่งุนงง รับหนังสือในมือของเฉินซางมาส่งๆ หลังเห็นปกสีแดง เธอก็ลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น! เธอเบิกตาโต มองเฉินซางอย่างระมัดระวัง พลางถาม
“ที่รัก…นี่…นี่มัน…”
มองโฉนด ฉินเยว่ตื่นเต้นขึ้นมา! เฉินซางยิ้มบอก
“เป็นไง ผมบอกว่าจะให้ของขวัญคุณ คุณชอบไหม”
ฉินเยว่โผเข้าอ้อมกอดของเฉินซาง แล้วกอดคอเขาไว้
“ชอบ! ชอบมากเลย! ที่รัก ฉันดีใจจัง ฉันจะคลอดลูกลิงให้คุณ…”
เฉินซางหน้าเปลี่ยนสี
“ไปๆ ข้างล่างมีร้านเนื้อแกะอยู่ กินข้าวก่อน…”
วันถัดมา เฉินซางกลับมาถึงแผนกฉุกเฉินที่หกที่ห่างมานาน ไม่ได้มาเกือบหนึ่งเดือน หลังเข้ามา เฉินซางก็มีความรู้สึกแปลกประหลาดอันคุ้นเคย!
ตอนนี้เป็นเวลาราวเจ็ดโมงเช้า ยังไม่เลิกกะกลางคืนของโรงพยาบาล ช่วงยุ่งที่สุดตอนเช้าก็ยังมาไม่ถึง ทุกคนทยอยกันเริ่มทำงานในวันนี้ พยาบาลกำลังง่วนอยู่กับการจ่ายยาตามลำดับ แพทย์ที่อยู่เวรก็จัดการคำสั่งแพทย์เมื่อคืนหนึ่งรอบ หยางเจี่ยกำลังเก็บเลือดของคนไข้ใหม่ที่เข้าโรงพยาบาล หลังเห็นเฉินซาง หยางเจี่ยก็ตกตะลึงทันที!
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณกลับมาแล้ว!”
ศาสตราจารย์เฉินกลายเป็นคำเรียกเฉพาะแผนกฉุกเฉินที่หกไปแล้ว ได้ยินหยางเจี่ยพูดแบบนี้ ห้องทำงานพลันปั่นป่วนขึ้นมาทันที บ้างไม่เขียนประวัติคนไข้แล้ว แต่รีบเดินออกมาดูเฉินซางทันที
“ศาสตราจารย์เฉินกลับมาแล้ว!”
“ควรจะเรียกว่าเฉินเทียนเลอมากกว่า! ดำมีสไตล์มาก!”
เหล่าหมาก็วิ่งจี๋ออกมา
“ซางเอ๋อร์ ฮ่าๆ ฉันก็ดำแล้ว จากนี้เรียกฉันว่าหมาเทียนเลอ!”
พยาบาลน้อยที่อยู่ด้านข้างหัวเราะคิกคักบอก
“หัวหน้าหมา คุณอ้วนดำ เรียกว่าเทียนเลอไม่ได้! ค่าความหน้าตาดีไม่พอ!”
ทุกคนหัวเราะขึ้นมาทันที จำต้องพูดว่าการกลับมาของเฉินซางทำให้แผนกฉุกเฉินที่หกยินดีต้อนรับมาก ถึงขั้นว่ายังจัดพิธีต้อนรับแบบฉบับแผนกฉุกเฉินโดยเฉพาะ!
“ศาสตราจารย์ เปลี่ยนยา!”
“ศาสตราจารย์เฉิน ไปเร็ว มีคนบาดเจ็บสองคน ต้องเย็บเล็กน้อย!”
“ศาสตราจารย์เฉิน รีบมาเร็ว!”
พิธีต้อนรับของแผนกฉุกเฉินก็เป็นแบบนี้ เปลี่ยนยา ผ่าตัด วินิจฉัย… ซ้ำซากจำเจและไร้รสชาติ แต่เฉินซางกลับทำอย่างมีความสุขมาก
ทว่าตอนราวเจ็ดโมงครึ่ง สาย 120 ดังขึ้นมา หยางเจี่ยรีบตะโกน
“ศาสตราจารย์เฉิน อีกสิบนาทีทางสถานีตำรวจจะส่งคนไข้กินยาฆ่าแมลงฆ่าตัวตายมาครับ!”
หลังเฉินซางได้ยินก็ตอบโอเคหนึ่งคำ แล้วมือถือฝั่งตัวเองก็ดังขึ้นมา
“ศาสตราจารย์ ผมเจียวหลิงครับ”

VERIFYCAPTCHA_LABEL
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: เปิดระบบสุดโกงอัปสกิลหมอ