Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1123
ตอนที่ 1123 เขาดังมากเลยละ
………………..
เช้าตรู่
ที่ฉิน ฉี ฉู่ เยี่ยน หาน จ้าว และเว่ย
หน้าร้านหนังสือทั่วทุกทวีปเต็มไปด้วยผู้คนแน่นขนัด
ร้านหนังสือขนาดใหญ่บางแห่งคนยิ่งเยอะกว่าที่คิดไว้เสียอีก
เช่นที่ร้านหนังสือหวาซินในฉินโจว เวลานี้มีคนมารอต่อแถวยาวเหยียดนับร้อยคน
ฝูงชนจำนวนมหาศาลเบียดกันแน่นตรงทางเข้าร้านจนแทบไม่มีทางเดิน
เสียงเอะอะโวยวายของผู้คนที่ต่อแถวมีให้ได้ยินไม่ขาดสาย
“นี่!”
“อย่าดันสิ!”
“แต๊ะอั๋งฉันเหรอ ไอ้บ้านี่!”
“พวกที่มาทีหลังไปต่อแถวข้างหลังเดี๋ยวนี้เลยนะ!”
“ใครหน้าไหนคิดจะแซงคิวระวังโดนรุมประชาทัณฑ์นะ ผมมาต่อแถวตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าแล้ว!”
“เจ็ดโมงยังน้อยไป!”
“ฉันมาหกโมงเข้าแล้ว”
“มาเช้าขนาดนั้นทำไม!”
“ใครอยากจะมาเช้าล่ะ แต่ปัญหาคือหนังสือของเจ้าแก่ฉู่ขวงเนี่ย ถ้าซื้อช้าแล้วของหมด ก็ต้องรอหลายวันกว่าจะมีล็อตใหม่มา ที่ผ่านมา เรื่องแบบนี้ก็เคยเกิดขึ้นมาแล้วไม่ใช่เหรอ!”
“โธ่เว้ย!”
“คนเยอะชะมัด!”
“ฉันเห็นในโปสเตอร์บอกว่าเจ้าแก่ฉู่ขวงเขียนวรรณกรรมสำหรับเด็กนี่นาแต่ดูหน้าพวกคนที่มาต่อแถว มีใครหน้าดูเหมือนเด็กบ้างไหม!?”
“จะเป็นแนวไหนก็ช่างเถอะ!”
“หนังสือของเจ้าแก่ฉู่ขวงน่ะ ซื้อแล้วไม่เสียใจ ไม่ถูกหลอกแน่นอน!”
ใกล้กันนั้น
มีคนที่เดินผ่านไปมาก็บังเอิญหูไวได้ยินเข้า ก็หยุดฝีเท่าอย่างอดไม่ได้ รีบถามขึ้นว่า
“เจ้าแก่ฉู่ขวงออกหนังสือเล่มใหม่แล้วหรือ?”
“ใช่น่ะสิ ไม่เห็นหรือ คนเต็มแถวอยู่เนี่ย”
หญิงสาวคนหนึ่งในแถวตอบกลับ แล้วก็บ่นตามอีกว่า
“แถวนี้ยาวกว่าตอนที่ร้านชานมเปิดใหม่อีกนะคะ…”
ขวับ
สายตาของคนที่เดินผ่านมาเมื่อครู่พลันสว่างวาบ รีบพุ่งไปต่อท้ายแถวสุดทันที ดูจากท่าทางแล้ว คงเป็นแฟนพันธุ์แท้ของเจ้าแก่ฉู่ขวงอย่างแน่นอน!
…
ทันใดนั้น
แกร็ก!
ประตูร้านหนังสือเลื่อนเปิดออก!
ผู้คนที่รอคิวอยู่ต่างกรูกันเข้าไปในร้านทันที ความตื่นเต้นเร้าใจในเวลานี้ไม่ต่างจากบรรดาแม่ๆ ป้าๆ แห่กันไปตลาดตอนผักลดราคา!
“อยู่ไหนน่ะ!?”
“หนังสือเล่มใหม่ของเจ้าแก่ฉู่ขวง!”
“เจอแล้ว!”
“เล่มนี้แหละ จ่ายเงินค่ะ!”
“ฉันก็จะเอาหนังสือเล่มใหม่ของเจ้าแก่เหมือนกัน!”
“ขอแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์หนึ่งเล่มครับ!”
“ฉันเอาสองเล่มค่ะ!”
“พวกคุณอายุปูนนี้กันแล้ว ยังอินกับวรรณกรรมเด็กอีกเหรอ?”
“ซื้อให้ลูกต่างหากย่ะ”
“หนังสือของเจ้าแก่ฉู่ขวง ต่อให้ไม่รู้ว่าเนื้อเรื่องเกี่ยวกับอะไร ก็หยิบแบบไม่ต้องคิด”
“วรรณกรรมเด็กของเจ้าแก่ฉู่ขวง ผมว่าต้องเหมาะกับเด็กแน่ๆ เลยจะซื้อให้ลูกชายสักเล่ม”
…
ชั้นสองของร้านหนังสือ
ผู้จัดการร้านยืนมองภาพบรรยากาศการแย่งซื้อหนังสือจากชั้นล่างพร้อมกับรอยยิ้มเบิกบาน
“ดูสิๆ”
“ต้องเป็นเจ้าแก่ฉู่ขวงเท่านั้นแหละถึงจะทำได้แบบนี้”
“ยอดขายเดือนนี้ต้องฝากไว้กับแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์นี่แหละ วันนี้ลูกค้าทุกคนมาที่ร้านเพราะหนังสือเล่มนี้เลยนะ”
“ผู้อ่านกระตือรือร้นกว่าที่ผมคิดไว้อีก”
“แน่นอนอยู่แล้ว ก็เจ้าแก่ฉู่ขวงได้อันดับสิบสามของบลูสตาร์ทั้งที คนอ่านก็ยิ่งคลั่งไคล้มากขึ้นกว่าเดิมอีก แต่บางคนก็แค่อารมณ์ตามกระแสละนะ เห็นคนอื่นแห่กันซื้อก็อยากซื้อตามไปด้วย”
“ไม่รู้ว่าทางจงโจวจะเป็นยังไงบ้างนะ”
“ทางจงโจวน่าจะขายดีเหมือนกันล่ะมั้ง”
…
จงโจวร้านหนังสือใหญ่หลายแห่ง
ลูกค้าบางคนที่เห็นแบนเนอร์โปรโมตนิยายเล่มใหม่ของเจ้าแก่ฉู่ขวงก็พูดขึ้นว่า
“ฉู่ขวงเหรอ?”
“นักเขียนที่ได้อันดับสิบสามบนชาร์ตนักเขียนบลูสตาร์นั่นน่ะนะ?”
“งั้นซื้อหนังสือเล่มใหม่ของเขามาอ่านสักเล่มก็แล้วกัน”
“ฉันยังไม่เคยอ่านนิยายของนักเขียนคนนี้เลย”
“คราวนี้แหละจะได้รู้ว่าเขาเก่งขนาดไหนถึงได้อันดับสูงขนาดนั้น”
“ขอแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์เล่มนึงครับ”
“ฉันก็เอาหนึ่งเล่มเหมือนกัน”
“เหมือนพวกเขาเลย”
“นิยายแนวเวทมนตร์หรือ?”
“พอดีเลย เป็นแนวที่ฉันสนใจพอดี แถมอันดับนักเขียนก็สูงมากด้วย เอาเล่มนึงก็แล้วกัน”
“ฮ่าๆ ผมอุตส่าห์มาร้านนี้เพราะเขาโดยเฉพาะเลยนะเนี่ย”
“ฉู่ขวงได้อันดับสูงขนาดนั้น ผลงานต้องน่าติดตามแน่นอนอยู่แล้ว”
ยอดขายในฝั่งจงโจวก็ถือว่าไม่เลว
“เพราะเป็นวรรณกรรมเด็ก เด็กๆ น่ะตาถึงกว่าผมอีก ด้วยความที่ครอบครัวเราเป็นแบบนี้ ทั้งสองคนเลยอ่านหนังสือตั้งแต่เล็ก อ่านวรรณกรรมเด็กมานับไม่ถ้วน จนช่างเลือกสรรยิ่งกว่าพ่ออีก”
“งั้นตอนเที่ยงลองถามพวกเขาดูสิว่าอ่านแล้วคิดเห็นยังไงบ้าง”
ภรรยายิ้มพลางเอ่ย
…
เป็นเช่นนี้
หนึ่งชั่วโมง
สองชั่วโมง
สามชั่วโมง
สี่ชั่วโมงผ่านไป
ภรรยาของเยี่ยชงเตรียมอาหารกลางวันเสร็จแล้ว จึงตะโกนบอกสามีที่กำลังนอนดูการแข่งขันกีฬาอยู่บนโซฟาว่า “เรียกเด็กๆ มากินข้าวหน่อย”
“เด็กๆ ออกมากินข้าวได้แล้ว!”
เยี่ยชงขี้เกียจลุก จึงตะโกนเรียกไปอย่างไม่ได้ใส่ใจ
ไม่มีเสียงตอบรับ
ภรรยาถึงกับกลอกตา “ขี้เกียจอะไรขนาดนั้นคุณ เข้าไปเรียกให้หน่อยสิ”
“รู้แล้วน่า”
เยี่ยชงลุกขึ้นอย่างจำใจ แล้วผลักประตูห้องลูกชายเข้าไป
“กินข้าวได้แล้ว!”
“ผมยังไม่หิว พ่อกับแม่กินกันก่อนเลยครับ”
ลูกชายวัย 15 ปีนั่งอยู่บนเตียง สายตาแน่วแน่จ้องอยู่ที่หนังสือในมือ ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
เยี่ยชงชะงัก
ลูกชายเห็นพ่อยังยืนอยู่ ไม่ยอมไปสักที ก็เริ่มออกอาการรำคาญเล็กน้อย แต่สายตาก็ยังไม่ละจากหน้ากระดาษ
“ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอก พ่อกับแม่กินกันไปก่อนเลยครับ”
เยี่ยชงได้สติกลับมา แล้วหันไปเคาะประตูห้องลูกสาว
ประตูแง้มปิดอยู่
เยี่ยชงเพิ่งเคาะไปเบาๆ ประตูก็เปิดออกทันที
ในห้องเป็นสีชมพู
เขาเห็นลูกสาวคนเล็กวัยสิบเอ็ดขวบนอนพิงหมอนอยู่บนเตียง
มือทั้งสองข้างถือแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับศิลาอาถรรพ์ อ่านอย่างไม่ละสายตา
ใช่แล้ว
เธออ่านจนลืมสิ่งรอบตัว
แม้แต่เมื่อพ่อมายืนอยู่ที่หน้าประตู ก็ยังไม่รู้สึกตัว ราวกับกับว่าเธอไม่ได้ยินอะไรเลย
ในขณะนั้นเอง
จู่ๆ ภรรยาที่นั่งอยู่โต๊ะอาหารในห้องกินข้าว ก็ร้องขึ้นมาด้วยความตกใจขณะถือโทรศัพท์มือถือไว้ในมือ
“เขาดังมากเลยละ!”
หัวใจของเยี่ยชงถึงกับกระตุกวูบ
…………………………………………………………
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน
ตอน 837-839 ไม่มีข้อความเลยครับ...