Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1189

ตอนที่ 1189 เปิดเรื่องมาก็รู้แล้วว่าฆาตกรคือใคร

ที่บ้าน

หลินเยวียนซึ่งเพิ่งโพสต์โปรโมตหนังสือเล่มใหม่ไปไม่นาน กำลังเคาะรัวแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว เขียนบทสุดท้ายของนิยายอีกไม่กี่พันคำที่เหลืออยู่

ห้านาที

สิบห้านาที

ยี่สิบนาทีผ่านไป

มือคู่นั้น ทางบุ๋นคือมือที่ทำให้เซี่ยนอวี๋บรรเลงเครื่องดนตรีได้ทุกชนิด ส่วนทางบู๊คือมือของฉู่ขวงที่กดแป้นพิมพ์จนที่เป็นเจ้าแห่งการปั่นต้นฉบับ ในที่สุดก็หยุดเคลื่อนไหวกลางอากาศ ราวกับจบการวอลซ์บทสุดท้ายบนแป้นพิมพ์ และเมื่อเขาพิมพ์จบ ฉากตรงหน้านั้นก็เหมือนหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

พูดง่ายๆ ก็คือ

นิยายเล่มใหม่เรื่อง ‘การอุทิศตนของผู้ต้องสงสัย X’ เขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ก่อนหน้านี้ก็พูดไปแล้วว่า ผู้เขียนต้นฉบับของเรื่องนี้ก็คือฮิงาชิโนะ เคโงะ

อันที่จริงแล้วเขายังมีอีกผลงานขึ้นหิ้งคือเรื่อง ‘พระอาทิตย์เที่ยงคืน’

เมื่อเทียบกับเรื่องอื่นอย่าง ‘หลังเลิกเรียน’ ชื่อเสียงอาจจะน้อยกว่า แม้จะเป็นนิยายคุณภาพดีไม่แพ้กัน

ส่วน ‘ปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะ’ ซึ่งเป็นนิยายแนวอบอุ่นเยียวยาจิตใจ ก็ค่อนข้างเป็นที่รู้จักในแดนมังกร เพราะเคยถูกนำไปดัดแปลงเป็นเวอร์ชันจีนมาแล้วนั่นเอง

สรุปแล้ว

นักอ่านแดนมังกรส่วนใหญ่ที่หลงใหลในนิยายแนวสืบสวน คงคุ้นชื่อฮิงาชิโนะ เคโงะไม่แพ้อาเธอร์ โคนัน ดอยล์หรืออกาธา คริสตีเลย

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เขียนแค่แนวสืบสวนอย่างเดียว

แต่มือหนึ่งด้านนิยายลึกลับคนนี้ก็เคยเขียนแนวอบอุ่นหัวใจมาแล้ว อย่างเรื่องปาฏิหาริย์ร้านชำของคุณนามิยะที่เพิ่งพูดกล่าวไป

จุดนี้คล้ายกับฉู่ขวงอยู่เหมือนกัน

แต่นั่นก็แทบจะเป็นคุณสมบัติมาตรฐานของนักเขียนระดับแนวหน้าอยู่แล้ว

อันที่จริง ทั้งสองคนยังมีจุดที่คล้ายกันมากกว่านั้นอีกด้วย

ฉู่ขวงคือนักเขียนผู้ครองตำแหน่งเจ้าพ่อแห่งการปั่นต้นฉบับแห่งบลูสตาร์

ส่วนฮิงาชิโนะ เคโงะก็ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าพ่อแห่งการปั่นต้นฉบับของวงการวรรณกรรมญี่ปุ่นเช่นกัน

เขาคือนักเขียนสายกำลังผลิตสูง

สูงมากๆ เสียด้วย

ปกตินักเขียนทั่วไปอาจจะปล่อยผลงานใหม่ปีละเล่มสองเล่ม แต่ฮิงาชิโนะสามารถเขียนนิยายได้หลายเรื่องภายในปีเดียว

ปีที่เขามีกำลังผลิตสูงที่สุด เคยปล่อยนิยายออกมาถึงห้าเล่มใน 12 เดือน ทั้งยังรักษามาตรฐานไว้ได้อย่างแข็งแกร่งอีกด้วย!

ใช่แล้ว

คุณภาพสำคัญที่สุด!

ถึงแม้ฉู่ขวง ปรมาจารย์หลู่ และสวีผิง จะมีอันดับที่ใกล้เคียงกันมาก แต่ความต่างระหว่างพวกเขานั้น ไม่ใช่แค่เขียนนิยายสักเรื่องออกมาแบบสุกเอาเผากินแล้วจะเปลี่ยนสถานการณ์ได้

ไม่ว่าจะเป็นนิยายขนาดสั้น กลาง หรือยาว

ถ้าใครในสามคนนี้อยากกำราบอีกสองคนให้ตายเรียบ นอกจากจะต้องเขียนเร็วแล้ว

คุณภาพของผลงานก็ต้องสูงพอด้วย ถ้าไม่มีคุณภาพ ความเร็วก็ไร้ความหมาย

แล้วการอุทิศตนของผู้ต้องสงสัย X นั้นมีคุณภาพดีพอไหม?

‘นิยายเรื่องนี้ไร้เทียมทาน’ อันดับหนึ่ง!

‘10 นิยายสืบสวนแบบคลาสสิก’ อันดับหนึ่ง!

‘10 นิยายสืบสวนจากนิตยสารวรรณศิลป์รายสัปดาห์’ อันดับหนึ่ง!

ผลงานชิ้นนี้ของฮิงาชิโนะ เคโงะ ถือเป็นผลงานระดับตำนานที่ในโลกเดิมของวงการวรรณกรรมญี่ปุ่น เป็นเพียงเล่มเดียวในประวัติศาสตร์ ที่กวาดแชมป์จากสามชาร์ตนิยายใหญ่ประจำปีไปแบบครบถ้วน!

ยอดขายอันดับหนึ่งประจำปี

ผลงานระดับเทพที่กวาดเรียบทุกการจัดอันดับ

เรื่องคุณภาพบอกเลยว่าไม่มีปัญหา

ต้องเข้าใจก่อนว่า การจัดอันดับเหล่านี้ไม่ใช่ไก่กาที่นิยายอะไรก็ไปโผล่ได้ อันดับและรางวันระดับนี้นับเป็นเกณฑ์ชี้วัดแนวโน้มของนิยายขายดีประจำปีเลยทีเดียว

นอกจากนี้

นิยายเรื่องการอุทิศตนของผู้ต้องสงสัย X ยังเคยคว้ารางวัลสูงสุดของวงการวรรณกรรมญี่ปุ่นอย่างรางวัลนาโอกิ และรางวัลนิยายสืบสวนแนวคลาสสิกยอดเยี่ยมไปครองในคราวเดียว

ในพิธีมอบรางวัล

คณะกรรมการของรางวัลนาโอกิให้คำวิจารณ์ว่า

เขาถ่ายทอดกลลวงออกมาได้อย่างถึงขีดสุด

เพราะนิยายแนวสืบสวนสอบสวน ในแง่หนึ่งก็คือกลลวง และการเปิดโปง ไม่เช่นนั้นคงไม่มีนักเขียนแนวนี้ที่จริงจังขนาดเล่นกับกลวิธีผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้

การเขียนกลลวงได้ถึงขีดสุด

คือคำชมที่สูงสุดที่นิยายสืบสวนจะได้รับ!

นั่นแหละ

ถึงทำให้หลินเยวียนตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะเขียนเรื่องการอุทิศตนของผู้ต้องสงสัย X

และที่สำคัญคือ เขา “มั่นใจมาก” ว่าจะปังแน่!

ระหว่างที่หลินเยวียนนั่งคิดเรื่องพวกนี้ในใจ

ครึ่งชั่วโมงก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

นิยายเล่มใหม่ของเขาก็ถูกอัปโหลดขึ้นบนบัญชีบล็อกของฉู่ขวงเป็นที่เรียบร้อย และกำลังจะได้เจอกับผู้อ่านจากทั่วทุกทวีปบนบลูสตาร์เป็นครั้งแรก!

…

นิยายเปิดตัวแล้ว!

ในพื้นที่แสดงความคิดเห็น ผู้อ่านนับไม่ถ้วนต่างพากันอุทานว่า

“มาแล้ว!”

“ฉู่ขวงออกนิยายใหม่จริงด้วย!”

“นี่มันจะเรียกว่านิยายขนาดกลางได้ยังไงกัน ดูจำนวนคำสิ ราวๆ หนึ่งแสนห้าหมื่นคำ เท่ากับนิยายยาวเล่มย่อมๆ แล้วนะ!”

“ฉู่ขวงนี่เป็นคนหรือเครื่องพิมพ์ดีดที่มีชีวิตกันแน่เนี่ย!?”

“สงสารปรมาจารย์หลู่กับสวีผิงเลย ดันซวยมาแข่งกับเจ้าพ่อแห่งการปั่นเข้าให้”

“ปล่อยนิยายได้เร็วขนาดนี้ เจ้าแก่ฉู่ขวงจะแน่ใจได้ยังไงว่าเรื่องนี้ยังคงคุณภาพเดิม?”

“ไม่น่าไหวมั้ง”

“แต่ฉันว่าน่าติดตามอยู่นะ นิยายแนวสืบสวนสอบสวนของเขา เว้นแต่ไม่กี่เรื่องที่ใช้กลวิธีผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้ จัดว่าเด็ดทั้งนั้นเลย”

“แต่ผมน่ะชอบนิยายที่เล่นกลวิธีผู้เล่าเรื่องที่เชื่อถือไม่ได้ของเขาที่สุดเลยนะ”

“นิยายสืบสวนสอบสวนสินะ ถึงเวลาเดากันแล้วว่าใครคือฆาตกร!”

ท่ามกลางเสียงวิจารณ์อึกทึก

ชาวเน็ตก็พากันคลิกเข้าไปอ่านนิยายอย่างตื่นเต้น

…

ฉินโจว

เมื่อปรมาจารย์หลู่เห็นข่าวว่านิยายเรื่องใหม่ของฉู่ขวงกำลังจะอัปโหลด เขาก็หมดอารมณ์เขียนต่อทันที สัมผัสได้เพียงความกระวนกระวายและฟุ้งซ่านที่พลุ่งพล่านอยู่เต็มอก

สายตาเขาจับจ้องอยู่ที่หน้าเว็บไซต์บล็อก

เมื่อเห็นนิยายของฉู่ขวงอัปโหลดขึ้นจริงๆ ปรมาจารย์หลู่ก็ตาแทบลุกเป็นไฟ กดเข้าไปอ่านทันที

อยากจะแซงขึ้นทะลุสิบอันดับแรกงั้นหรือ?

งั้นขอดูหน่อยแล้วกันว่าคุณเขียนอะไรมา!

ถึงแม้อันดับของพวกเขาจะใกล้เคียงกัน แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะเขียนอะไรลวกๆ แล้วโค่นสวีผิงได้หรอกนะ!

เวลากระชั้นขนาดนี้

ไม่ได้ขัดเกลา ไม่ได้เจาะลึก จะเขียนนิยายให้ออกมาดีได้ยังไง!

ต่อให้คุณจะเตรียมพล็อตไว้ล่วงหน้าเหมือนกัน แต่นี่ก็เร็วเกินไปแล้ว ไม่สมเหตุสมผลเอาซะเลย

…

ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวณ ห้องพักแห่งหนึ่งในจงโจว

ห้วงสำนึกของสวีผิงก็เต็มไปด้วยเสียงดังอื้ออึงไม่ต่างกัน เขาเองก็เขียนต่อไม่ไหวแล้วเช่นกัน

สุดท้ายก็เลือกเปิดอ่านเรื่องการอุทิศตนของผู้ต้องสงสัย X แทน

…

ตอนนี้เนื้อเรื่องเพิ่งเข้าสู่บทที่สองเท่านั้น

เหล่าผู้อ่านที่กำลังตั้งท่าใช้สมองไล่ตามเบาะแสเพื่อทายตัวคนร้าย ถึงกับไปไม่เป็นทันที

หืม?

ใครเป็นคนร้ายหรือ?

ก็ฮานาโอกะ ยาสึโกะกับลูกสาวไง!

นิยายเพิ่งเริ่มได้ไม่กี่บท แต่ฉู่ขวงก็เขียนออกมาโต้งๆ แล้วว่าใครเป็นคนลงมือ ไม่เปิดโอกาสให้ผู้อ่านได้เดาอะไรทั้งนั้น!

อีกด้านหนึ่ง

สวี่ผิงกับหลู่หยางที่อ่านมาถึงตรงนี้ก็ชะงักไปเหมือนกัน

ไหนบอกว่าเป็นนิยายสืบสวนสอบสวน เปิดเรื่องมาก็เปิดเผยตัวคนร้ายแล้วเนี่ยนะ!?

แม้ทั้งสองจะไม่ได้เป็นนักเขียนนิยายสืบสวนสอบสวนโดยเฉพาะ แต่ก็อ่านหนังสือมาหลากหลายประเภท และตลอดชีวิตก็อ่านนิยายแนวนี้มาไม่น้อยเลยทีเดียว

อย่างไรก็ตาม

จากความเข้าใจของทั้งสองที่มีต่อนิยายแนวสืบสวนสอบสวน พวกเขารู้ดีว่าการเปิดเผยตัวฆาตกรตั้งแต่เปิดเรื่องนั้น เป็นแนวทางการเขียนที่มีระดับความยากสูงอย่างไม่ต้องสงสัย!

“ให้ตายสิ!”

“กล้าเขียนขนาดนี้เลยเหรอ!?”

“ฉู่ขวงเล่นเกมยากจนน่ากลัว เปิดเรื่องมาก็บอกคนอ่านเลยว่าใครเป็นฆาตกร แล้วจะให้คนอ่านสืบสวนอะไรต่อล่ะ?”

“สุดยอด!”

“สมองของเจ้าแก่ฉู่ขวงนี่ไม่เดินเส้นทางเดียวกับชาวบ้านเลยจริงๆ ปัวโรต์กับโฮล์มส์ยังต้องค่อยๆ สืบ ค่อยๆ คลี่คลายปม ให้คนอ่านลุ้นไปด้วยว่าใครคือคนร้าย”

“หรือว่าจะมีคดีใหม่ตามมาอีก?”

“ตอนนี้ช่างเรื่องคดีไปก่อนเถอะ ฉันว่าโทงาชิตายไปก็สมควรแล้วนะ หย่ากันแล้วยังไปตามรังควานอดีตภรรยาเพื่อขอเงินอีก สันดานชั่วสุดๆ ”

“จริง”

“ตอนนี้ฉันอยากรู้แค่ว่า นิยายสืบสวนเรื่องนี้จะเดินเกมยังไงต่อ เพราะเบาะแสก็ชัด คนร้ายก็รู้อยู่แล้ว จะต้องสืบอะไรอีก”

…

ระหว่างที่ผู้คนยังคงถกเถียงกัน

หลายคนก็เลือกอ่านต่อไป

ชายชื่ออิชิงามิ ตัวเอกของเรื่องนี้ เพื่อนบ้านที่แอบชอบยาสึโกะ ก็ปรากฏตัวอีกครั้ง เขาอาศัยอยู่ห้องข้างๆ และได้ยินเสียงผิดปกติจากบ้านของเธอ จึงมาเคาะประตูถาม

ยาสึโกะจำต้องเปิดประตู

เธออ้างว่ามีแมลงสาบอยู่ในบ้าน

อิชิงามิย้อนถามว่า “ฆ่ามันได้หรือยัง?”

ผู้อ่านหลายคนถึงกับรู้สึกเย็นวาบในใจ ราวกับประโยคนั้นแฝงความนัยบางอย่าง

หรือว่าเขารู้เข้าแล้ว?

“จัดการแมลงสาบเรียบร้อยแล้วหรือ?”

อิชิงามิพูดเสริมอีก มีท่าทีคล้ายปิดบังเจตนา

ยาสึโกะพยายามอย่างหนักกว่าจะตบตาเขาได้ แต่ไม่ทันไร อิชิงามิก็กลับมาเคาะประตูอีกครั้ง “ผมกำลังคิดว่า พวกคุณตัดสินใจยังไงกันแน ถ้าคิดจะโทรแจ้งตำรวจ ผมก็ไม่ว่าอะไร แต่ถ้าไม่คิดจะแจ้ง ผมอาจจะช่วยอะไรได้นิดหน่อย”

ผู้อ่าน “?”

ยาสึโกะ “?”

อิชิงามิคนนี้แปลกๆ นะ!

ดูเหมือนเขาจะรู้แล้วว่าแม่ลูกบ้านนี้เพิ่งฆ่าโทงาชิตาย!

และที่น่าตกใจกว่าก็คือ

อาจารย์มัธยมวัยกลางคนผู้ที่เปิดตัวมาด้วยภาพลักษณ์แสนธรรมดา ผู้ที่ตอนแรกยังไม่มีแม้แต่ความกล้าจะคุยกับยาสึโกะ กลับสามารถรักษาสีหน้าเยือกเย็นไร้ร่องรอย แม้จะรู้ว่าเพิ่งเกิดเหตุฆาตกรรมขึ้น และจากนั้นเขาก็พูดประโยคหนึ่งซึ่งทำเอาผู้อ่านทั้งหลายชื่นชอบเขาขึ้นมาในชั่วพริบตา

“ผู้หญิงสองคนจัดการศพไม่ไหวหรอกครับ”

……………………………………………………..