Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1219

ตอนที่ 1219 ไหนบอกว่านิยายวิทยาศาสตร์คือจุดอ่อนของเขาไง

“คุณผู้ชาย กาแฟของคุณเย็นแล้วนะคะ ต้องการให้เปลี่ยนแก้วใหม่ไหมคะ?”

“คุณผู้ชาย?”

“คุณผู้ชายคะ เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

พนักงานเสิร์ฟมองชายคนนี้ด้วยความฉงนใจ เขานั่งก้มหน้ามองโทรศัพท์ พอดูไปดูมา อยู่ๆ ก็น้ำตาไหลออกมาเฉยเลย

หรือว่าแฟนเพิ่งบอกเลิกกับเขา?

สายตาของพนักงานเต็มไปด้วยความเห็นใจโดยไม่รู้ตัว

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ”

จันอวิ๋นยกมือปาดน้ำตาบนใบหน้า เสียงแหบแห้งเอ่ยออกมา

หลังจากพนักงานเสิร์ฟเดินจากไป สายตาของเขาก็กลับมาจับจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์อีกครั้ง เขาย้อนกลับไปอ่านย่อหน้าสำคัญๆ ในตอนท้ายซ้ำ

[“มองดูโลกใบเล็กๆ ใบนี้ เธอและสิ่งมีชีวิตบนดาวกำลังใช้ชีวิตอยู่ตามปกติ เดินตามความฝัน โดยไม่รู้เลยว่ามีการดำรงอยู่ของเรา ไม่รู้ถึงสงครามและการทำลายล้างในกาแล็กซีทางช้างเผือก สำหรับพวกเขา จักรวาลคือแหล่งกำเนิดอันไม่สิ้นสุดของความหวังและความฝัน ประหนึ่งบทกวีโบราณจากกาลอดีตกึกก้องมา”]

[“สิ่งที่ยากที่สุดที่จะเข้าใจเกี่ยวกับจักรวาล คือมันเป็นสิ่งที่สามารถเข้าใจได้”]

[“สิ่งที่ง่ายที่สุดที่จะเข้าใจเกี่ยวกับจักรวาล คือมันเป็นสิ่งที่ไม่อาจเข้าใจได้”]

เขียนได้ดีจริงๆ

จันอวิ๋นคิดในใจอย่างขมขื่น

เขารู้ตัวแล้วว่าแพ้การประชันวรรณกรรมนี้ไปแล้ว

ไม่ใช่เพราะนิยายเรื่องนี้เป็นไซไฟสายแข็งแค่ไหน

ตรงกันข้าม

แต่เพราะเป็นไซไฟสายอ่อน จุดเน้นของถ้อยคำจึงสามารถทุ่มเทไปที่การสร้างอรรถรสและบรรยากาศได้อย่างเต็มที่

จันอวิ๋นเคยถูกบทเกริ่นนำหลอกล่อ

สองเส้นเรื่องที่ไม่มีความเกี่ยวข้องกันนั้นเดินหน้าไปพร้อมกัน

ไม่ว่าจะมองมุมไหน ทั้งสองก็ไม่น่าจะมีเหตุผลใดๆ ให้มาบรรจบกันได้

ถ้ามี ก็คงเป็นการยัดเยียดที่ไม่สมเหตุสมผล

แต่ฉู่ขวงกลับทำให้ทั้งสองเส้นเรื่องมาบรรจบกันได้อย่างเป็นธรรมชาติที่สุด โดยไม่ปรากฏวี่แววของความยัดเยียดที่ตนเคยจินตนาการเอาไว้เลย

กลับไปที่คำประเมินเมื่อครู่

เมื่อเด็กๆ เอ่ยท่องกฎการเคลื่อนที่ทั้งสามข้อออกมา จันอวิ๋นมั่นใจแล้วว่า เขาได้เห็น ภาพที่แปลกประหลาดและยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์นิยายวิทยาศาสตร์ของบลูสตาร์

เขายิ้มขมขื่น

พลางเผลอเลื่อนสายตาไปยังพื้นที่แสดงความคิดเห็น

ตอนนี้ในหน้าความคิดเห็นของเรื่องครูบ้านนอก เต็มไปด้วยข้อความมากมาย

‘อ่านแล้วร้องไห้เลย’

‘ตั้งแต่บทเรียนสุดท้ายของหลี่เป่าคู่ ความสั่นสะเทือนก็ซัดเข้ามาเหมือนคลื่นพายุโหมกระหน่ำ ตีจนผมถึงกับตะลึงพรึงเพริด คุกเข่าลงอย่างสิ้นเรี่ยวแรง จนมาถึงบทสุดท้ายก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ เพียงไม่กี่ประโยคสั้นๆ การบรรยายอย่างเรียบง่าย กลับสามารถถ่ายทอดภาพของครูบ้านนอกออกมาได้ชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใดที่ยิ่งใหญ่อลังการบนโลกนี้เสียอีก’

‘นี่เป็นครั้งแรกเลย ที่ผมรู้สึกว่านิยายไซไฟสามารถมีมิติความเป็นมนุษย์ได้ขนาดนี้!’

‘การเล่าเรื่องที่ยิ่งใหญ่ ครอบคลุมถึงชะตากรรมของมนุษยชาติ หรือแม้แต่อารยธรรมจักรวาล แต่กลับมีจุดเริ่มต้นมาจากรายละเอียดเล็กๆ ในชีวิตของครูบ้านนอกธรรมดา เป็นการมองเล็กให้เห็นใหญ่อย่างชำนิชำนาญ บทสรุปพลิกผันคือการสะเทือนอารมณ์จนร้องไห้เหมือนหมา นักเขียนคนนี้เก่งเกินไปแล้ว!’

‘ไม่ใช่แค่ชนะขาดลอย แต่เรียกได้ว่าบดขยี้คู่แข่งเลยก็ว่าได้’

‘เจ้าแก่ฉู่ขวงเจ้ายังคงเป็นคนที่ชอบลงดาบใส่ตัวละครเหมือนเดิม แต่คราวนี้ผมไม่คิดจะด่าเขาเลย กลับเข้าใจเหตุผลของการเขียนแบบนี้อย่างถ่องแท้’

‘เรื่องนี้ถูกจริตผมสุดๆ ร้องไห้หนักมาก!’

‘และชื่อของเขาก็คือครู!’

‘จินตนาการอันไร้ขอบเขตของจักรวาล บวกเข้ากับการถ่ายทอดความเป็นมนุษย์อย่างละเอียดอ่อน เป็นไซไฟสายอ่อนในแง่บรรยากาศ ไซไฟสายแข็งในแง่เทคนิค เรื่องสั้นนี้มีครบทุกอย่างที่ควรมี!’

‘นี่คงเป็นบทสดุดีครูที่งดงามที่สุดแล้ว’

‘เล่าถึงคุณค่าของครู ผ่านกรอบของจักรวาล’

‘ไม่ต้องพูดเยอะ ไปอ่านอีกสองเรื่องต่อเลย!’

…

อีกสองเรื่องงั้นหรือ?

จันอวิ๋นชะงักไปชั่วขณะ คำพูดของชาวเน็ตเตือนสติเขา เรื่องแรกก็ยอดเยี่ยมถึงเพียงนี้ แล้วอีกสองเรื่องจะเป็นอย่างไร…

ด้วยปลายนิ้วที่สั่นเล็กน้อย

จันอวิ๋นกดเปิดเรื่อง ‘เช้าตรู่สดับธรรม’

เรื่องนี้เป็นการประชันกับหลิงมู่ นักเขียนแนววิทยาศาสตร์จากฉู่โจว ทว่าเขายังไม่ทันได้อ่านเนื้อหา ความเห็นจากผู้อ่านด้านล่างก็สะดุดตาเสียก่อน

เป็นอย่างที่คิด

ร่องรอยน้ำตาของเขาแห้งไปแล้ว แต่จิตใจยังคงสั่นไหว บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่แฝงด้วยความยอมรับ เพราะความคิดเห็นเหล่านี้ได้บอกทุกสิ่งทุกอย่างแล้ว

‘ยอดเยี่ยม!’

‘เจ้าแก่ฉู่ขวงนี่เก่งเกินไปแล้ว!’

‘เมื่อความงดงามอันกลมกลืนของจักรวาลปรากฏแก่สายตาอย่างแจ่มชัด ชีวิตมนุษย์ก็เป็นเพียงสิ่งที่เล็กกระจิริด ผมไม่อาจเข้าใจความดื้อดึง ของนักวิทยาศาสตร์ที่ต้องการแสวงหาสัจธรรมแต่กลับรู้สึกสะเทือนใจอย่างยิ่ง!’

‘นี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ค้นพบว่านิยายไซไฟสามารถเขียนออกมาให้โรแมนติกได้ขนาดนี้!’

‘เหมือนการสร้างห้องแห่งความฝันในอนาคต เมื่อเทียบกับจักรวาลอันกว้างใหญ่ มนุษย์ช่างเล็กนิดเดียว’

‘จุดมุ่งหมายของจักรวาลคืออะไรกันแน่?’

‘ทุกชีวิตล้วนมีเหตุผลในตัวเอง เราไม่จำเป็นต้องเข้าใจกันและกัน ประโยคนี้ในเรื่องช่างทรงพลังจริงๆ !”

‘เช้าตรู่รู้สัจธรรม แม้ค่ำนี้จะตายก็มิเป็นไร’

‘นี่คือการเปิดมุมมองที่ยิ่งใหญ่สุดๆ ฉู่ขวงก็ยังคงโหดเหี้ยมและเย็นชาเหมือนเคย เรื่องนี้จริงๆ แล้วขับเคลื่อนด้วยไอเดียเพียงจุดเดียว แต่กลับไม่ทำให้เรื่องดูไร้แก่นสารเลย!’

นี่คือเรื่องสั้นที่เล่าถึงมรณสักขี

ในขณะที่เครื่องเร่งอนุภาคที่ใหญ่ที่สุดของบลูสตาร์กำลังจะเริ่มเดินเครื่อง เพื่อค้นหาแบบจำลองเอกภาพของจักรวาล จู่ๆ ผู้พิทักษ์จักรวาลก็ปรากฏตัวขึ้นมา พร้อมทั้งทำลายการจัดวางเทคโนโลยีทั้งหมดของบลูสตาร์ เพราะหากปล่อยให้เครื่องทำงาน จะนำไปสู่การล่มสลายของจักรวาล นักวิทยาศาสตร์จึงคิดแผนการขึ้นมา

ให้ผู้พิทักษ์เหล่านั้นเปิดเผยความลับสูงสุดของจักรวาลแก่พวกเขา แล้วจึงจะยอมถูกทำลาย!

ผู้พิทักษ์ตอบตกลง และสร้าง ‘แท่นบูชาสัจธรรม’ กลางทะเลทราย นักวิทยาศาสตร์ได้รับสัจธรรมอันยิ่งใหญ่ของจักรวาลจากแท่นนั้น ก้าวสู่ความวายชนม์ และกลายเป็นมรณสักขี

จันอวิ๋นยังไม่ได้อ่านเนื้อหาจริงทั้งหมด

แต่ความคิดเห็นจากผู้อ่านก็ช่วยตอบข้อสงสัยของเขาไปไม่น้อย

ที่เห็นได้ชัดที่สุดคือ เรื่องนี้ได้รับคำชมมากกว่าผลงานของหลิงมู่เสียอีก!

หนทางของเรามิได้เดียวดาย

จันอวิ๋นเผยรอยยิ้มปนขมขื่น

หลิงมู่ก็คงกลายเป็นผู้ร่วมชะตากรรมเดียวกับเขาไปแล้วสินะ

…

ท่ามกลางรอยยิ้มระคนความขมขื่นนั้น

จันอวิ๋นรีบหันไปดูคอมเมนต์ของเรื่องพาดวงตาของเธอไปด้วย

และเป็นอย่างที่คิด

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน