Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1236

ตอนที่ 1236 มาช่วยก็จริง แต่ยังไม่ได้ช่วยเต็มที่หรอก (1)

ณ สถานที่ถ่ายทำรายการ

ห้องซ้อมเต้นแห่งหนึ่ง

เสียงของหลินเยวียนดังขึ้นไม่ขาดสาย

“เริ่มเลยนะ ตามผมก้มหลังลงไปต่อ ค่อยๆ ลงไปอีกนิดครับ ท่าทางให้ดูนุ่มนวลขึ้น เรื่องความยืดหยุ่น คุณไม่มีปัญหาอยู่แล้ว”

“ดีมาก”

“เท้าต้องยืนให้มั่นคง”

“มือยกขึ้นอีกหน่อย”

“ท่านี้จำไม่ยากใช่ไหมครับ”

“ตรงมือคุณตรงนี้ยังต้องขยับให้พลิ้วไหวกว่านี้ เล็บก็คือความต่อเนื่องของนิ้วมือ เล็บยาวของคุณจะช่วยให้ท่าเต้นดูสวยงามยิ่งขึ้น”

“โอเค”

“เยี่ยมมาก”

“ไปต่อกันเลย”

เวลาซ้อมมีเพียงสามวันเท่านั้น ตอนแรกอวิ๋นถงถงไม่อยากเชื่อว่าตนเองจะสามารถฝึกจนเชี่ยวชาญระบำนกยูงของเซี่ยนอวี๋ได้ในเวลาเพียงไม่กี่วัน ทว่าหลินเยวียนยืนกราน เธอจึงทำได้เพียงกัดฟันสู้ต่อไปเท่านั้น

อย่างไรก็ตาม

ผ่านไปสี่สิบนาที

อวิ๋นถงถงเป็นต้องงุนงง

เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย!?

ทั้งที่นี่เป็นการแสดงซึ่งปกติต้องฝึกกันเป็นสัปดาห์กว่าจะจับท่าได้ แต่เธอกลับซ้อมมาไม่ถึงชั่วโมง ภายใต้การสอนของเซี่ยนอวี๋ เธอเข้าใจและควบคุมท่าทางหลักได้แทบทั้งหมด ทุกอย่างราบรื่นเสียจนเธอแทบสงสัยว่านี่อาจเป็นความฝัน!

หรือเป็นเพราะเธอมีสติปัญญาเป็นเลิศ?

ไม่ใช่เพราะเธอมีสติปัญญาเป็นเลิศอะไรหรอก เรื่องนี้อวิ๋นถงถงยังพอแยกแยะได้อยู่บ้าง คำตอบที่แท้จริงต้องเป็นเพราะเซี่ยนอวี๋สอนเก่งเกินไปต่างหาก!

ต่อให้คิดจนหัวแตก อวิ๋นถงถงก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมเซี่ยนอวี๋สาธิตให้ดูพร้อมอธิบายเพียงเล็กน้อย เธอถึงเรียนรู้และทำตามได้อย่างรวดเร็วถึงขนาดนี้!

บอกได้แค่ว่า

อาจารย์เซี่ยนอวี๋ฝีมือร้ายกาจ!

ไม่เสียแรงที่ติดอันดับที่ 11 บนตารางนักเต้น!

ได้ฝึกซ้อมกับเซี่ยนอวี๋ไปเพียงชั่วโมงเดียว เวลานี้วิ๋นถงถงซึ่งเดิมทีก็เป็นแฟนคลับของเขาอยู่แล้ว ถึงกับมองใบหน้าชายหนุ่มที่ตั้งใจจริงข้างกาย ความชื่นชมและเลื่อมใสพรั่งพรูผ่านแววตา!

แน่นอน

การจำท่าทางได้ ไม่ได้แปลว่าจะสามารถใช้ท่าได้อย่างคล่องแคล่ว อวิ๋นถงถงเพียงแค่จำพื้นฐานของท่าทางเหล่านั้นได้ แต่หากจะถ่ายทอดความงดงามของระบำนี้ออกมาอย่างแท้จริง เธอยังจำเป็นต้องฝึกฝนอีกมาก

สองชั่วโมง

สามชั่วโมง

สี่ชั่วโมง

หลังจากการฝึกต่อเนื่องอย่างเข้มข้นหลายชั่วโมง ปกติอวิ๋นถงถงคงหมดแรงไปนานแล้ว แต่วันนี้ไม่รู้ว่าเพราะได้เรียนกับไอดอลในดวงใจหรือเปล่า แรงใจของเธอกลับเต็มเปี่ยม ร่างกายก็ไม่ได้เหนื่อยล้าเท่าไรนัก มีเพียงหยุดพักดื่มน้ำและผ่อนคลายเล็กน้อยเท่านั้นเอง

กระทั่งเช้าวันรุ่งขึ้น

แม้จะฝึกซ้อมอย่างหนักหน่วง แต่อวิ๋นถงถงกลับไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด มิหนำซ้ำเธอกลับยิ่งเต้นยิ่งฮึกเหิม ความกระตือรือร้นแทบจะพุ่งทะลุปรอท!

ยิ่งซ้อมยิ่งคล่อง!

ยิ่งเต้นยิ่งงดงาม!

ถึงขั้นที่เธอไม่ได้ทำออกมาได้ดีเพียงแค่ท่าทางอีกต่อไป แม้แต่อารมณ์ความรู้สึกที่การเต้นต้องการสื่อออกมา เธอก็สามารถเข้าถึงได้อย่างถ่องแท้ภายในเวลาเพียงสองวันเท่านั้น!

หลินเยวียนพึงพอใจเป็นอย่างมาก

ในฐานะนักเต้นในอันดับที่ 39 บนการจัดอันดับสาขาการเต้นรำของบลูสตาร์ อวิ๋นถงถงมีพื้นฐานที่ยอดเยี่ยมมากจนไม่ทำให้ไอเท็มที่เขาซื้อจากระบบเสียเปล่าเลยแม้แต่น้อย เธอสามารถย่อยและควบคุมระบำนกยูงได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

“วันนี้ซ้อมต่ออีกหน่อยนะ”

เพราะพรุ่งนี้จะเป็นการซ้อมใหญ่เต็มรูปแบบแล้ว!

ภายใต้การกำกับของหลินเยวียน ในวันที่สาม การซ้อมใหญ่ของทีมฉินโจวเริ่มต้นขึ้น นักเต้นต้องประสานจังหวะเข้ากับนักร้อง และนักร้องในรอบนี้ก็คือเว่ยห่าวอวิ้นหนึ่งในสมาชิกราชวงศ์ปลา ซึ่งจะลงแข่งในฐานะตัวแทนของฉินโจว และเธอจะเป็นผู้ขับร้องบทเพลงนกยูงของลู่เซิ่ง

เพื่อความยุติธรรม

แต่ละทีมจึงฝึกซ้อมแบบปิด

ไม่ต้องเอ่ยถึงทีมจากทวีปอื่นๆ ต่อให้เป็นคนในทีมฉินโจวเองก็ยังไม่มีใครรู้แน่ว่าหลินเยวียนกำลังทำอะไรในการออกแบบการแสดงครั้งนี้ ทุกคนรู้เพียงอย่างเดียวว่า ทุกครั้งที่เว่ยห่าวอวิ้นซ้อมเสร็จแล้วกลับมาพักผ่อน เธอดูราวกับคนที่ วิญญาณล่องลอยออกจากร่างก็มิปาน

นั่นทำให้สมาชิกทีมฉินโจวพลอยกังวลขึ้นมา!

เซี่ยนอวี๋ทำอะไรกันแน่น เว่ยห่าวอวิ้นถึงได้มีท่าทางซังกะตายขนาดนั้น?

หรือว่าเธอทำพลาดระหว่างการฝึกซ้อม แล้วถูกเขาดุเสียจนเสียศูนย์?

คนในราชวงศ์ปลาอดรนทนไม่ไหว จึงไปไต่ถามเว่ยห่าวอวิ้น

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน