Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1237

ตอนที่ 1237 ระบำนกยูงสะเทือนบลูสตาร์ (1)

เช้าวันถัดมา

คืนวันเสาร์

ศูนย์ดนตรีกลางฉินโจว

รายการวาไรตี้เพลงที่กำลังเป็นที่นิยมที่สุดของบลูสตาร์ในเวลานี้อย่างเพลงของเรากำลังจะถ่ายทอดสด

อุปกรณ์ต่างๆ อยู่ระหว่างการปรับแต่งครั้งสุดท้าย

การถ่ายทอดสดในคืนนี้ยังไม่เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

แต่ผู้ชมจากทั่วทุกทวีปต่างก็ทยอยกันเข้ามา

ขณะเดียวกันนั้นเอง

ผู้ชมล้วนพูดคุยกันด้วยความตื่นเต้น ต่างคนต่างสนทนากันกระหนุงกระหนิง บรรยากาศสดใสเป็นอย่างยิ่ง

“เวทีใหญ่มากเลย!”

“ดูสดๆ แล้วได้อรรถรสกว่าดูในทีวีอีก!”

“คุ้มแล้วที่อุตส่าห์เดินทางมาจากเว่ยโจวเพื่อมาดูการแข่ง!”

“จะว่าไป วันนี้จะได้เห็นเซี่ยนอวี๋หรือเปล่านะ?”

“ไม่แน่หรอก”

“เซี่ยนอวี๋เป็นคนออกแบบท่าเต้น อยู่เบื้องหลัง เว้นเสียแต่ว่าเขาจะขึ้นมาเต้นเอง”

“เขาคงไม่เต้นเองหรอกมั้ง”

“เมื่อวานในรายการก็พูดแล้วนี่ ว่าคราวนี้ถึงเซี่ยนอวี๋จะมา แต่ก็ทำอะไรไม่ได้หรอก เพราะเวทีถูกกำหนดไว้แล้ว เขาจะไปทำเวทีใหม่ภายในสามวันได้ยังไง”

“ถึงทำได้แล้วจะยังไงล่ะ”

“รายการนี้หลักๆ ก็เน้นฟังเพลง การเต้นอะไรพวกนี้ก็เป็นแค่ของแถม จะมีผลจริงๆ ก็ต่อเมื่อคุณภาพเพลงสูสีกัน ถึงตอนนั้นใครต้นดีกว่าถึงจะครองความได้เปรียบ”

…

ห้องควบคุมการถ่ายทอดสด

ถงซูเหวินเหลือบมองเวลา แล้วหยิบวิทยุขึ้นมาอย่างทันที “ทุกฝ่ายเตรียมพร้อม รายการถ่ายทอดสดกำลังจะเริ่มแล้ว นับถอยหลัง หนึ่งนาที!”

30 วินาที!

20 วินาที!

10 วินาทีสุดท้าย!

การนับถอยหลังสิ้นสุดลง!

การถ่ายทอดสดทั่วโลกเริ่มต้นขึ้น!

ภาพจากมุมกล้องทางอากาศค่อยๆ เปิดเผยให้เห็นเวทีในมุมกว้าง ท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับ พิธีกรอันหงก้าวขึ้นเวที

“ยินดีต้อนรับผู้ชมทั้งในสถานที่และทางหน้าจอโทรทัศน์ เข้าสู่รายการวาไรตีดนตรีอันยิ่งใหญ่ เพลงของพวกเราซีซันสอง ผมคือเพื่อนเก่าแก่ของพวกคุณ อันหง!”

ทันใดนั้นเอง!

เสียงเชียร์ของผู้ชมดังกระหึ่ม!

ในเวลาเดียวกัน!

ผู้ชมจากทุกทวีปบนบลูสตาร์ก็ได้รับชมการถ่ายทอดสดไปพร้อมกัน คอมเมนต์บนหน้าจอเริ่มกระหน่ำเข้ามา

‘เริ่มแล้ว!’

‘ดูสดนี่เร้าใจกว่าจริงๆ !’

‘ยิ่งดูยิ่งตื่นเต้น!’

‘พ่อเพลงอวี๋ ผมอยากเห็นพ่อเพลงอวี๋ออกมา!’

‘เซี่ยนอวี๋อยู่เบื้องหลัง ดูแลเอฟเฟ็กต์เวที คงไม่ออกมา เว้นแต่จะขึ้นไปเต้นเอง แต่ดูจากตอนที่ฉายเมื่อวาน พ่อเพลงอวี๋คงไม่มีเวลามาปรับเวทีให้ฉินโจวแล้วละ”

‘ใช่แล้ว’

‘มีเวลาแค่สามวันเอง’

‘งวดนี้เวทีของฉินโจวคงหวังอะไรไม่ได้มากนัก ต้องมาลุ้นกันว่าการจับคู่ของลู่เซิ่งกับเว่ยห่าวอวิ้นจะช่วยพยุงข้อเสียเปรียบเรื่องเวทีไว้ได้หรือเปล่า’

‘น่าเสียดายจริงๆ ’

‘ยังอยากเห็นพ่อเพลงอวี๋แต่งเพลงหรือร้องเพลงอยู่ดี’

‘เพราะพวกเรามาเพื่อฟังเพลง ส่วนการเต้นก็แค่ส่วนประกอบ เหมือนตอนดื่มเหล้าแล้วมีถั่วลิสงให้แกล้ม ถึงไม่มีมันก็ยังดื่มได้อย่างสบายใจ ดังนั้นต่อให้ถั่วลิสงอร่อยแค่ไหน ก็แล้วยังไงล่ะ?’

…

ห้องรับรองของทีมฉินโจว

แฟรงค์แสดงสีหน้าเป็นกังวล

อวิ๋นถงถงกำลังยืดเส้นยืดสาย

เว่ยห่าวอวิ้นกำลังวอร์มเสียง

ส่วนลู่เซิ่งก็กำลังถือแท็บเล็ตรับชมการถ่ายทอดสด

ข้างๆ กันหลินเยวียนยื่นหน้าเข้ามา อ่านคอมเมนต์บนหน้าจอด้วยความสนอกสนใจ

ลู่เซิ่ง “เวทีที่คุณทำออกมาจะดีใช่ไหม?”

หลินเยวียน “ทำไมคุณไม่มาดูเองล่ะ”

ลู่เซิ่ง “ก็กะจะดูว่าคุณจะทำให้ผมเซอร์ไพรส์ได้ไหมไง”

หลินเยวียนทำปากเบ้

แม้การซ้อมจะไม่อนุญาตให้คนนอกเข้าไปดู แต่ลู่เซิ่งในฐานะนักประพันธ์เพลง แน่นอนว่าสามารถเข้าร่วมได้อยู่แล้ว ทว่าเมื่อหมอนี่เห็นว่าหลินเยวียนมาด้วย ก็เล่นแอบอู้งาน โยนการฝึกซ้อมเพลงของเว่ยห่าวอวิ้นให้หลินเยวียนรับผิดชอบไปเสียเลย

ดังนั้น

ทีมฉินโจวในตอนนี้ นอกจากตัวผู้เกี่ยวข้องและทีมงานของรายการแล้ว ก็ไม่มีใครรู้เลยว่าการฝึกซ้อมของทีมฉินโจวเป็นอย่างไรกันแน่

…

VERIFYCAPTCHA_LABELยืนยัน