Full-time Artist ใครว่าผมไม่เหมาะเป็นศิลปิน นิยาย บท 1240

ตอนที่ 1240 โพลแดนซ์คืออะไร (1)

บนเวที

การแสดงสิ้นสุดลง

จ้าวอิ๋งเก้อกับเซี่ยนอวี๋โค้งขอบคุณผู้ชม แต่แล้วพิธีกร อันหงก็รีบก้าวขึ้นเวที รั้งหลินเยวียนที่กำลังจะเดินลงเวทีไว้

“อาจารย์เซี่ยนอวี๋ เดี๋ยวก่อนครับ!”

อ๊ะ?

หลินเยวียนชะงักฝีเท้า

อันหงเดินมาหา สีหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น

“ถ้าผมมองไม่ผิดละก็ ระบำเมื่อครู่เหมือนจะไม่เคยปรากฏบนบลูสตาร์มาก่อนเลยใช่ไหม?”

“อืม”

“ไม่ทราบว่า การเต้นนี้เรียกว่าอะไรหรือครับ”

“แทงโก”

“นี่คือการเต้นลีลาศแบบใหม่สินะ!”

“ใช่แล้วครับ”

“ระบำนกยูงเมื่อคราวที่แล้ว ก็เป็นการเต้นใหม่เช่นกันใช่ไหมครับ?”

“ถูกต้องครับ”

“แล้วสำหรับการแข่งขันรอบต่อๆ ไป การเต้นของทีมฉินโจว คุณจะยังคงเป็นผู้รับผิดชอบอยู่หรือเปล่าครับ?”

“ใช่ครับ”

หลินเยวียนตอบสั้นๆ

และหลังจากเขาลงจากเวทีไปแล้ว

ฉินโจวก็ชนะการแข่งขันในรอบนี้อีกครั้ง แถมคะแนนโหวตยังทิ้งห่างคู่แข่งไปอย่างขาดลอย!

ไม่ต้องลุ้นอะไรทั้งสิ้น

เรื่องการเต้น เซี่ยนอวี๋ชนะขาด

เรื่องการร้อง จ้าวอิ๋งเก้อก็ระเบิดฟอร์มเกินคาด เหนือกว่าคู่แข่งเล็กน้อยเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น จ้าวอิ๋งเก้อยังลงไปเต้นด้วยตัวเอง ทั้งยังเต้นได้ดีมากอีกต่างหาก ทำให้คะแนนความประทับใจของเต็มเปี่ยม เพราะนี่เป็นครั้งแรกบนเวที ที่นักร้องสามารถร้องไปพร้อมกับเต้นคู่กับนักเต้นได้จริงๆ ต่างจากนักร้องคนอื่นๆ ที่มุ่งแต่ร้องเพลงของตัวเอง แล้วปล่อยให้คู่เต้นหรือแดนเซอร์รับผิดชอบการเต้นไปทั้งหมด

ถ้าไม่ชนะสิแปลก!

…

บนอินเทอร์เน็ตทั่วทั้งบลูสตาร์!

ความสนใจของผู้ชมจากทุกทวีปไม่ได้อยู่ที่ผลการแข่งขันอีกต่อไป เพราะทุกคนต่างรู้แล้วว่าฉินโจวชนะอย่างแน่นอน สิ่งที่ผู้คนสนใจมากกว่าก็คือการเต้นรูปแบบใหม่ของเซี่ยนอวี๋ที่มีเสน่ห์เหลือล้นนี้!

“แทงโก?”

“ชื่อเท่มากเลย”

“การเต้นลีลาศแบบใหม่นี้ต้องดังแน่!”

“ตอนนี้ฉันไม่หวังให้พ่อเพลงอวี๋แต่งเพลงหรือร้องเพลงแล้วละ แค่ขอให้เขาออกแบบท่าเต้นต่อไปดีกว่า อย่างเจ๋ง!”

“ไหนบอกว่าเป็นรายการเพลงไง?”

“เซี่ยนอวี๋จัดเต็มจนกลายเป็นรายการแข่งเต้นไปแล้ว!”

“วั่นอี้งานเข้าแล้วละ!”

“ฉันว่าการเต้นนี้อาจมีส่วนช่วยให้พ่อเพลงอวี๋ทะลุเข้าไปติด 10 อันดับแรกของสาขาการเต้นรำได้เลยนะ!”

“ให้ตายเถอะ!”

“โอเวอร์ขึ้นทุกทีแล้วนะ ถ้าพ่อเพลงอวี๋ 10 อันดับแรกของสาขาดนตรี แล้วยังจะบวกสาขาการเต้นรำเข้าไปอีก ก็จะกลายเป็นติด 10 อันดับแรกในสองสาขาเลยน่ะสิ!”

“ประเด็นคือ ดนตรีกับการเต้นรำเป็นศิลปะระดับสูงทั้งคู่!”

“น้ำหนักของการจัดอันดับของศิลปะระดับสูงนี่ การจัดอันดับทั่วไปเทียบไม่ได้เลย!”

แทงโก!

ทั่วทั้งบลูสตาร์ต่างเอ่ยถึง และจดจำชื่อของการเต้นประเภทนี้ได้ขึ้นใจ หลายคนถึงขั้นเกิดแรงบันดาลใจ อยากจะลองเรียนรู้ด้วยตัวเอง บางคนก็ลองเต้นกันเล่นๆ อยู่ที่บ้านแล้ว ถึงอย่างไรหากพูดถึงระดับความยากตอนเริ่มต้น การเต้นประเภทนี้ง่ายกว่าระบำนกยูงมาก!

…

แน่นอนว่าการแข่งขันยังคงดำเนินต่อไป

หลังจากนี้ยังมีอีกหนึ่งคู่ที่ต้องขึ้นเวทีดวลกัน

อย่างไรก็ตาม หลินเยวียนในฐานะลูกจ้างชั่วคราวก็มีความตระหนักรู้ต่อหน้าที่สูงมาก

เมื่อการแสดงของฉินโจวจบ เขาก็ทำเหมือนรอบที่แล้ว ลงจากเวทีแล้วตรงกลับบ้านทันที นี่แหละตัวอย่างที่ชัดเจนของคำว่า ‘แขกรับเชิญเฉพาะกิจ’

และเมื่อหลินเยวียนกลับถึงบ้าน การแข่งขันก็ดำเนินมาถึงตอนจบพอดี

“ดังแล้ว!”

“ท่าเต้นของลูกดังอีกแล้ว!”

“ฮ็อตเสิร์ช!”

“เต็มไปหมดเลย ติดฮ็อตเสิร์ชเต็มโซเชียล!”

“สมแล้วที่เป็นลูกแม่ เก่งอะไรปานนี้!”

ทั้งครอบครัวต่างฉลองกันอย่างครึกครื้น และความจริงก็เป็นดังที่พวกเขาพูด กระแสความร้อนแรงของแทงโกได้แผ่ขยายไปทั่วทั้งอินเทอร์เน็ตอย่างรวดเร็ว ด้วยการพูดถึงอย่างดุเดือดของชาวเน็ตทุกทวีป!

เหยียนซู

เทอร์ทวิต

สเปซ

สุยเสี่ยง

เพื่อดึงดูดบรรดาสายลามกทั้งหลาย

สตรีมเมอร์สาวบางคนถึงขั้นแทบเปลื้องผ้าจนเกือบทั้งหมดมาเต้น แข่งกันจนกลายเป็นการแข่งขันภายในประเภทที่ไม่มีใครยอมใคร!

ก่อนหน้านี้เป็นระบำนกยูง

เซี่ยนอวี๋ปล่อยออกมาสองระบำใหม่ติดกัน กระทบต่อระบบนิเวศของหมวดเต้นรำบนสถานีบีกันถ้วนหน้า

แม้แต่คลิปที่เกี่ยวกับระบำนกยูง ก็ยังมีมากมาย

เรียกได้ว่า การเต้นทั้งสองประเภทแบ่งกันครองพื้นที่ของหมวดหมู่การเต้นรำในสถานีบีเลยทีเดียว!

…

หลินเยวียนไม่ได้สนใจเสียงตอบรับบนโลกออนไลน์นัก หลังจากกลับถึงบ้านได้ไม่นาน เขาก็เริ่มเขียนนิยายต่อ

ยังคงเป็นนิยายชุดสถาบันสถาปนา

นิยายชุดนี้มีทั้งหมดเจ็ดภาค

ก่อนหน้านี้หลินเยวียนเขียนมาถึงต้นภาคที่หกแล้ว

แต่เพราะต้องเข้าร่วมการแข่งขันและช่วยทีมฉินโจวฝึกซ่อม ทำให้เวลาเขียนลดลงไปมาก แต่ละวันเขาทำได้เพียงหาเวลาตอนกลางคืนมาพิมพ์เพิ่มทีละนิด

โชคดีที่ความเร็วในการพิมพ์ของหลินเยวียนนับว่าไวมาก

แม้จะเขียนได้ไม่มากในแต่ละวัน แต่คืนนั้นเขาก็สามารถปิดต้นฉบับภาคที่หกลงได้ในที่สุด

ต่อไปก็ถึงคิวของภาคที่เจ็ด

เขียนจบเมื่อไหร่ ก็จะได้เดินหน้าประชันวรรณกรรมได้อีกครั้ง

อย่างไรก็ตาม เขาคงไม่สามารถเขียนภาคที่เจ็ดเสร็จได้ในเวลาอันสั้นอย่างแน่นอน

เพราะเช้าวันรุ่งขึ้น หลินเยวียนก็ได้รับสายโทรศัพท์จากทีมฉินโจวอีกครั้ง

คราวนี้เป็นสายจากอิ่นตงหนึ่งในพ่อเพลง เขาเปิดบทสนทนามาก็รีบอธิบายเรื่องการจับสลากให้หลินเยวียนฟังทันที

“คู่ต่อสู้ในรอบหน้าของเราคือฉู่โจว”

“แล้วธีมเพลงล่ะครับ?”

“คราวนี้เป็นการแข่งแบบอิสระ ไม่มีธีม ต้องให้นักประพันธ์เพลงเขียนเพลงขึ้นมาโดยอ้างอิงตามสไตล์ส่วนบุคคลของนักร้องที่ลงแข่ง ผมเลือกนักร้องคือเฉินอี”

“ทำไมถึงเลือกเธอล่ะครับ?”

หลินเยวียนรู้สึกแปลกใจอยู่ไม่น้อย

เฉินอีเป็นราชินีเพลงของทีมฉินโจว

ก่อนหน้านี้ตอนที่หลินเยวียนเข้าร่วมการเก็บตัวฝึกซ้อมในมหกรรมดนตรีบลูสตาร์ เขาเองก็ยังเคยสอนเธออยู่

ทว่าในบรรดาทีมฉินโจวทั้งหมด เฉินอีกลับเป็นนักร้องที่มีอันดับต่ำที่สุดในการจัดอันดับสาขาดนตรีของบลูสตาร์ อันดับของเธอใกล้เคียงกับซย่าฝานเท่านั้นเอง เมื่อเทียบกับคนอื่นแล้ว พลังเสียงของเธอยังนับว่าเป็นรองกว่าเล็กน้อย

“นี่เป็นแรงบันดาลใจที่ผมได้จากคุณ”

อิ่นตงกล่าวกลั้วหัวเราะ “รอบนี้จ้าวอิ๋งเก้อขึ้นเวทีทั้งร้องทั้งเต้น แล้วผู้ชมก็ตอบรับดีมาก เลยทำให้ผมคิดว่า ทำไมไม่ให้เฉินอีก็ทำการแสดงแบบร้องเต้นบ้างล่ะ ยังไงซะเฉินอีถือว่าเป็นหนึ่งในราชินีเพลงที่เต้นเก่งที่สุดบนบลูสตาร์ เพราะเธอเดบิวต์มาจากวงเกิร์ลกรุปโดยตรง มีประสบการณ์ฝึกเต้นเกือบสิบปี แถมยังติดอันดับในสาขาการเต้นรำด้วยนะ ถึงจะอยู่ที่อันดับหนึ่งร้อยเจ็ด แต่สำหรับนักร้องแล้ว การมีชื่อในการจัดอันดับสาขาการเต้นรำได้ก็ถือว่าสุดยอดแล้ว”